PINAGTAWANAN NG MGA KAPATID ANG BUNSO DAHIL SIRA-SIRANG KOTSE LANG ANG NAMANA NITO, PERO HINIMATAY SILA SA INGGIT NANG MABENTA ITO NG 50 MILYON DAHIL ISA PALA ITONG RARE VINTAGE CAR

PINAGTAWANAN NG MGA KAPATID ANG BUNSO DAHIL SIRA-SIRANG KOTSE LANG ANG NAMANA NITO, PERO HINIMATAY SILA SA INGGIT NANG MABENTA ITO NG 50 MILYON DAHIL ISA PALA ITONG RARE VINTAGE CAR

Nang pumanaw ang mayamang negosyante na si Don Gregorio, naiwan niya ang kanyang tatlong anak na sina Enrico, Clarissa, at ang bunsong si Elmo. Kilala sa pagiging sakim at maluho sina Enrico at Clarissa, habang si Elmo naman ay simple lang at siyang tanging nag-alaga sa ama noong ito ay may sakit pa.

Sa araw ng pagbabasa ng Last Will and Testament, matensyon ang buong kwarto. Nakaupo si Attorney Diaz sa kabisera habang ang magkakapatid ay naghihintay ng kanilang parte.

“Para sa aking panganay na si Enrico,” basa ng abogado, “Ipinapamana ko ang Hacienda sa Batangas at ang lahat ng bank accounts na nagkakahalaga ng 20 Milyon.”

Napahiyaw sa tuwa si Enrico. “Yes! Jackpot!”

“Para naman kay Clarissa,” patuloy ng abogado, “Sa iyo ang Mansion sa Alabang, ang mga jewelry collection ng iyong ina, at ang beach resort sa La Union.”

Pumalakpak si Clarissa, kumikinang ang mata. “Perfect! Pwede na akong mag-travel sa Europe!”

Tumingin ang abogado kay Elmo. Tahimik lang ang bunso, nakayuko.

“At para kay Elmo… Ipinapamana ko sa iyo ang laman ng lumang bodega sa likod ng bahay: ang aking lumang kotse na si ‘Kiko’.”

Napahalakhak nang malakas sina Enrico at Clarissa.

“Seryoso?!” tawa ni Enrico. “Yung basurang kotse na ‘yun?! Eh pugad na ‘yun ng daga! Kinakalawang na ‘yun noong bata pa tayo!”

“Kawawang Elmo,” pang-aasar ni Clarissa. “Gusto mo bang bigyan kita ng barya pambili ng rugby? Baka kailanganin mo pandikit sa upuan ng kotse mong bulok!”

Hindi sila pinansin ni Elmo. Tinanggap niya ang susi nang may ngiti. Para sa kanya, ang kotseng iyon ay hindi basura. Iyon ang kotseng kinalakihan niya kung saan tinuruan siya ng tatay niya magmaneho. Maraming alaala doon na hindi matutumbasan ng pera.

Kinabukasan, agad na pinalayas nina Enrico at Clarissa si Elmo sa mansyon. Dinala ni Elmo ang lumang kotse gamit ang tow truck. Isa itong 1960s convertible na kulay putik na sa kapal ng alikabok, sira ang upholstery, at wala nang hangin ang gulong.

Tinawanan siya ng mga kapitbahay habang hinihila ang “basura” papunta sa maliit na apartment ni Elmo.

Dahil walang pera pang-restore, si Elmo mismo ang naglinis. Gamit ang liha, sabon, at tubig, tyinaga niyang tanggalin ang ilang dekada ng dumi. Habang nililinis niya ang makina, napansin niya ang kakaibang hugis ng chassis number at ang tatak sa manibela na natatakpan ng grasa.

Isang linggo ang lumipas. Habang nagpupunas si Elmo ng sasakyan sa garahe, may humintong isang magarang Rolls Royce. Bumaba ang isang matandang lalaki na mukhang dayuhan, may kasamang interpreter. Siya si Mr. Sterling, isang bilyonaryong car collector mula sa London.

“Excuse me,” sabi ni Mr. Sterling, nanlalaki ang mata habang nakatitig sa kotse ni Elmo. “Maaari ko bang tignan ang sasakyan mo?”

Nagulat si Elmo. “Ah, sige po Sir. Pasensya na po, luma na ‘yan. Scrap metal na nga daw sabi ng kuya ko.”

Lumapit si Mr. Sterling. Sinuri niya ang engine block. Tinignan ang serial number. Hinawakan ang curves ng body. Biglang nanginig ang kamay ng bilyonaryo. Kinuha niya ang cellphone at tumawag sa kanyang head mechanic sa Europe.

“I found it…” bulong ni Mr. Sterling sa telepono. “It’s the lost unit. The Ghost.”

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Humarap si Mr. Sterling kay Elmo. Seryoso ang mukha nito.

“Iho, alam mo ba kung anong sasakyan ito?”

Umiling si Elmo. “Basta po ang tawag ni Tatay dito ay ‘Kiko’. Sabi niya special daw ‘to.”

“Special is an understatement,” sagot ni Mr. Sterling. “Ito ay isang 1961 Ferrari 250 GT California Spyder. Isa lang sa 50 na ginawa sa buong mundo, at ito ang kaisa-isang unit na Alloy Body na nawawala sa registry simula pa noong 1980s. Akala ng lahat ay tinunaw na ito.”

Hindi makapaniwala si Elmo. “P-Po? Ibig sabihin… mahal po ito?”

Ngumiti si Mr. Sterling. Kinuha niya ang kanyang checkbook.

“I am willing to buy this car right now, as is. Walang restoration. Bibilhin ko ito sa halagang One Million US Dollars… o humigit-kumulang 50 Milyong Piso.”

Muntik nang matumba si Elmo. Singkwenta Milyones?! Para sa kotseng tinawag na basura ng mga kapatid niya?!

“Deal po!” sagot ni Elmo.

Mabilis na kumalat ang balita. Na-feature sa TV ang pagkakabenta ng “Basurang Kotse” sa halagang 50 Milyon. Naging headline ito sa social media.

Nang mapanood ito nina Enrico at Clarissa, nasa kalagitnaan sila ng paglulustay ng pera nila sa casino. Nanlaki ang mga mata nila. Nalaglag ang panga ni Enrico. Si Clarissa naman ay literal na hinimatay sa sofa dahil sa sobrang shock at inggit.

Agad silang sumugod sa apartment ni Elmo.

“Elmo! Bunso!” sigaw ni Enrico, todo-ngiti at may dalang prutas. “Congrats! Nabalitaan namin ‘yung kotse! Grabe, ang yaman mo na!”

“Oo nga Elmo!” singit ni Clarissa na kakagising lang sa pagkahimatay. “Alam mo naman na joke lang namin ‘yung pang-aasar noon diba? Family tayo! Dapat share tayo sa mana ni Papa! Kotse ni Papa ‘yun eh, so dapat hati-hati tayo sa 50 Milyon!”

Tinignan lang sila ni Elmo habang nagbibilang ng pera na ipapasok niya sa bangko. Kalmado lang siya.

“Pasensya na mga kapatid,” sagot ni Elmo. “Malinaw ang nakasulat sa Last Will ni Papa. Ang lupa at pera, sa inyo. Ang ‘basura’ sa bodega, sa akin. Nung nakuha niyo ang parte niyo, nag-share ba kayo sa akin? Diba pinalayas niyo pa ako?”

“Pero Elmo! Kapatid mo kami!” pagmamakaawa ni Enrico.

“Kaya nga hindi ko kayo kakasuhan ng trespassing ngayon,” sabi ni Elmo habang binubuksan ang pinto palabas. “Umalis na kayo. Ang perang ito ay gagamitin ko para itayo ang charity na matagal nang pangarap ni Tatay, at para tubusin ang ancestral house natin sa probinsya na balita ko ay ibebenta niyo rin.”

Walang nagawa ang dalawa kundi umalis na luhaan at puno ng pagsisisi. Naubos ang mana nila sa luho at sugal sa loob lang ng dalawang taon, habang si Elmo ay lalong yumaman dahil sa matalinong negosyo.

Sa huli, napatunayan ni Don Gregorio ang kanyang punto kahit wala na siya sa mundo: Ang kayamanan ay nawawala, pero ang mapagkumbabang puso ay laging pinagpapala. Ang kotseng kinalawang ay naging ginto dahil ito ay napunta sa taong marunong magpahalaga sa mga bagay na akala ng iba ay wala nang kwenta.