ISANG MAHIRAP NA ESTUDYANTE ANG NAKATANGGAP NG PERA ARAW-ARAW MULA SA WRONG NUMBER SA GCASH NA GINAMIT NIYA UPANG MAKATAPOS NGUNIT NANG HANAPIN NIYA ANG NAGPAPADALA UPANG MAGPASALAMAT

ISANG MAHIRAP NA ESTUDYANTE ANG NAKATANGGAP NG PERA ARAW-ARAW MULA SA WRONG NUMBER SA GCASH NA GINAMIT NIYA UPANG MAKATAPOS NGUNIT NANG HANAPIN NIYA ANG NAGPAPADALA UPANG MAGPASALAMAT

Sa isang masikip, madilim, at maingay na boarding house sa pusod ng Cebu, halos hindi makatulog si Carla. Bilang isang third-year nursing student at ulilang working student na nagtatrabaho sa isang fast-food chain, tila guguho na ang kanyang mundo.

Kinabukasan na ang huling araw ng bayaran para sa final exams, at kulang pa rin siya ng limang libong piso. Kung hindi makakabayad, hindi siya makakakuha ng pagsusulit at madedelay ang kanyang pagtatapos.

Habang tahimik na lumuluha at blangkong nakatitig sa kisame, biglang umilaw ang kanyang lumang cellphone. Isang notification mula sa GCash ang pumasok na naglalaman ng limang libong piso mula sa isang hindi kilalang numero.

Ang tanging nakalagay sa mensahe:

“Para sa tuition mo, anak. Mag-aral nang mabuti.”

Gulat na gulat at kinabahan si Carla dahil lubos niyang alam na wala siyang kamag-anak na may kakayahang magpadala ng malaking halaga. Agad siyang nag-reply.

“Hello po. Wrong number po yata kayo. Ibabalik ko po agad ang pera.”

Ngunit lumipas ang gabi, walang naging sagot. Kinaumagahan, sinubukan niyang tawagan ang numero ngunit palaging out of reach ang linya. Dahil sa matinding desperasyon, ginamit ni Carla ang pera para makakuha ng pagsusulit. Ipinangako niya sa sariling hahanapin niya ang misteryosong taong ito balang araw upang magbayad.

Ang mas nakapagtataka, kinabukasan ay nakatanggap ulit siya ng limang daang piso.

“Pambaon mo sa school, anak,” ang nakalagay.

Sa bawat araw na lumipas, patuloy ang pagpasok ng pera.

Naging ritwal na ni Carla ang mag-text sa numerong iyon araw-araw kahit kailanman ay hindi ito sumasagot. Ibinabalita niya ang maliit na detalye ng kanyang araw.

“Nakuha ko po ang pinakamataas na score sa klase.”

“Nakabili po ako ng bagong sapatos para sa duty, maraming salamat po.”

“Pagod po sa ospital ngayon pero kakayanin.”

Pakiramdam niya ay mayroon siyang tunay na magulang na tahimik na sumusuporta. Dahil sa misteryosong sponsor na ito, nakapag-focus si Carla sa kanyang pag-aaral.

Paglipas ng dalawang taon, nakapagtapos siya nang may mataas na karangalan.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Agad siyang kumuha ng licensure board exam at matagumpay na nakapasa. Ngayong isa na siyang ganap na nurse, oras na para tuparin ang pangako.

Gamit ang kanyang unang sweldo mula sa ospital, nakipag-ugnayan si Carla sa isang matalik na kaibigan sa telecommunications upang matunton ang lokasyon ng numero. Ang ibinigay na address ay nagturo sa kanya sa isang malayong probinsya sa Bohol.

Matapos ang nakakapagod na biyahe, narating niya ang isang maliit at lumang-lumang bahay kubo na napapaligiran ng mataas na talahib. Punong-puno ng kaba ang dibdib ni Carla. Dala ang isang sobreng naglalaman ng lahat ng perang ipinadala sa kanya sa loob ng mahabang panahon, kumatok siya sa pinto.

Isang matandang lalaki ang mabagal na lumabas, nakasuot ng butas na sando, at may hawak na tungkod. Nang magtama sila, napansin niyang bulag ang matanda.

“Sino ang nandiyan?” nanginginig na tanong ng matanda na nagpakilalang si Mang Lando.

Nanginig rin ang boses ni Carla nang magpakilala siya.

“Ako po ‘yung palagi ninyong napapadalhan ng pera sa GCash nang hindi sinasadya noong mga nakaraang taon. Nandito po ako ngayon para ibalik ang lahat.”

Inasahan niyang magagalit at magwawala ang matanda dahil sa kanyang panloloko. Sa halip, sumilay ang isang malambot at malungkot na ngiti sa mukha ni Mang Lando.

“Hindi na ako nagkamali ng padala pagkatapos noong unang linggo, ineng,” mahinahong sagot nito na labis na ikinapigil-hininga ni Carla.

“Noong una, akala ko ikaw talaga ang tunay kong anak na nasa Maynila. Nagpapabasa lang ako sa mga bata rito kung paano mag-send.”

Patuloy na nagpaliwanag ang matanda habang unti-unting tumutulo ang mga luha sa kanyang mga bulag na mata.

“Nang mag-reply ka na wrong number pala, agad kong tinawagan ang tunay kong anak. Sinabi niyang huwag na huwag ko na siyang tatawagan dahil ikinahihiya niya ako at ang aking kapansanan. I-block na raw niya ako para hindi na makaabala.”

Napahagulgol nang malakas si Carla sa kanyang narinig.

“Pero nang mabasa ko ang mga araw-araw mong text,” patuloy ni Mang Lando, “na nagkukuwento ka ng iyong buhay, at tinatawag mo akong ‘Pa’, pakiramdam ko ay mayroon pa rin akong silbi. Binigyan mo ng rason ang malungkot kong buhay. Ibinenta ko ang huli kong lupa para patuloy kang masuportahan.”

Niyakap ni Carla nang mahigpit ang matanda at nagdesisyong iuwi ito sa Cebu upang arugain habambuhay bilang tunay niyang ama.