NAGIMBAL ANG ISANG NANAY NANG TUMIGIL ANG FERRIS WHEEL SA TUKTOK AT UMUSOK ANG MAKINA SA BABA, HINDI NA MAKAHINGA ANG KANYANG ANAK DAHIL SA HIKA, WALANG HAGDAN KAYA BUWIS-BUHAY NA UMAKYAT ANG ISANG DATING AKYAT-BAHAY

NAGIMBAL ANG ISANG NANAY NANG TUMIGIL ANG FERRIS WHEEL SA TUKTOK AT UMUSOK ANG MAKINA SA BABA, HINDI NA MAKAHINGA ANG KANYANG ANAK DAHIL SA HIKA, WALANG HAGDAN KAYA BUWIS-BUHAY NA UMAKYAT ANG ISANG DATING AKYAT-BAHAY

Gabi ng kapistahan sa Barangay Maligaya. Masigla ang perya, puno ng ilaw, musika, at tawanan. Sa gitna ng kasiyahan, nakapila si Sarah at ang kanyang 7-taong gulang na anak na si Pao para sumakay sa pinakamalaking atraksyon—ang Giant Ferris Wheel.

“Mama, ang taas!” tuwang-tuwang sabi ni Pao habang umaandar ang sasakyan nila pataas.

Nasa pinakatuktok na sila, tinatayang nasa 60 talampakan ang taas, nang biglang may narinig silang malakas na lagutok.

KRRRRRR-CHAK!

Biglang huminto ang Ferris Wheel. Umugong nang malakas ang makina sa ibaba, at kasunod nito ay ang nakakatakot na amoy ng nasusunog na goma at langis.

“Anong nangyari?” kabadong tanong ni Sarah. Sumilip siya sa ibaba.

Nanlaki ang kanyang mga mata. Mula sa engine room ng Ferris Wheel sa ibaba, kumakapal ang itim na usok! May mga spark ng kuryente na tumatalsik.

“Sunog! Nasusunog ang makina!” sigawan ng mga tao sa baba.

Dahil sa hangin, ang makapal at maitim na usok ay dumeretso pataas—papunta mismo sa pwesto nina Sarah.

Nagsimulang umubo si Pao.

“Uhuk! Uhuk! Mama… hindi… ako… makahinga…”

Namutla si Sarah. May severe asthma si Pao. Ang usok ay lason sa kanya. Kinapa ni Sarah ang kanyang bag para sa inhaler.

Wala! Naiwan niya ito sa kotse dahil sa pagmamadali kanina!

“Tulong! Ang anak ko! May hika siya!” sigaw ni Sarah habang niyayakap ang anak na nagsisimula nang mangisay at mamutla ang labi.

Sa ibaba, nagkakagulo. Walang ladder truck ang barangay. Sira ang hydraulics ng Ferris Wheel kaya hindi ito maibibaba ng operator. Ang apoy ay nagsisimula nang lumaki sa base ng bakal. Kung hindi sila maibababa sa loob ng limang minuto, pwedeng ma-suffocate si Pao o bumigay ang bakal dahil sa init.

Sa gilid ng horror house, nakatayo si Karding. Payat, may tattoo sa braso, at kilala sa lugar bilang “Karding Akyat-Bahay.” Kalalaya lang niya galing sa Bilibid. Iribado ang tingin sa kanya ng mga tao; ang akala nila ay magnanakaw na naman siya sa perya.

Narinig ni Karding ang sigaw ni Sarah. Tumingala siya. Nakita niya ang bata sa tuktok na nakalawit ang ulo, naghahabol ng hininga.

Nakita ni Karding ang sarili niyang anak na namatay sa sakit noon dahil wala siyang pambili ng gamot—ang dahilan kung bakit siya nagnakaw.

Hindi na nag-isip si Karding. Hinablot niya ang isang mahabang industrial rope na panali ng tent ng sirkus.

“Hoy! Anong gagawin mo?!” sigaw ng Tanod.

Hindi sumagot si Karding. Tumakbo siya papunta sa bakal na poste ng Ferris Wheel.

Parang gagamba, nagsimulang umakyat si Karding.

Walang harness. Walang safety gear. Tanging lakas lang ng braso at paa ang gamit niya.

Mainit ang bakal dahil sa apoy sa ibaba. Madulas dahil sa langis. Pero sanay si Karding. Ang skill na ginamit niya noon sa pagnanakaw, ngayon ay gagamitin niya para magligtas.

Clang! Clang! Clang!

Mabilis ang akyat niya. Bawat tapak ay calculated. Ang mga tao sa baba ay napapasinghap sa bawat pagdulas ng paa niya.

“Bilisan mo!” sigaw ng mga tao. “Nawawalan na ng malay ang bata!”

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Nang marating ni Karding ang tuktok, halos mapuno na ng usok ang gondola. Umiiyak si Sarah, hysterical na. Si Pao ay kulay asul na ang balat.

“Misis! Kumalma ka!” sigaw ni Karding habang nakakapit sa gilid ng upuan gamit ang isang kamay. “Itali mo ito sa bata! Bilis!”

Inihagis ni Karding ang dulo ng lubid.

“Mahuhulog kami!” iyak ni Sarah.

“Hindi ko kayo ilalaglag! Hawak ko kayo! Magtiwala ka!” sigaw ni Karding, puno ng determinasyon ang mata.

Dahil wala nang choice, itinali ni Sarah ang lubid kay Pao at sa sarili niya. Ibinuhol naman ni Karding ang kabilang dulo sa matibay na axis ng Ferris Wheel.

“Kakargahin ko ang bata. Kumapit ka sa likod ko,” utos ni Karding.

Binuhat ni Karding si Pao gamit ang isang braso, habang si Sarah ay nakakapit sa kanyang balikat. Gamit ang lubid bilang guide, dahan-dahan silang bumaba.

Napaka-delikado. Tatlong tao ang bigat, nakasalalay sa isang lubid at sa braso ng isang payat na lalaki.

Habang bumababa sila, biglang sumabog ang makina sa baba!

BOOOOM!

Umabot ang dila ng apoy sa paanan ni Karding. Napaso siya!

“AAARGH!” inda ni Karding, pero hindi siya bumitaw. Mas hinigpitan pa niya ang hawak kay Pao at sa lubid. Tiniis niya ang hapdi ng nasusunog na balat sa binti.

“Konti na lang!” sigaw ng mga tao.

Sa huling limang metro, nag-swing sila palayo sa apoy at bumagsak sa safety net na inilatag ng mga tanod.

Ligtas!

Agad na dinaluhan ng medic si Pao. Binigyan ito ng oxygen. Maya-maya, narinig nila ang malakas na pag-iyak ng bata. Buhay siya! Nakakahinga na siya!

Si Karding naman ay nakaupo sa damuhan, hinihingal, may paso sa binti, at nanginginig ang mga kamay na puno ng kalawang at grasa.

Akmang aalis na sana si Karding dahil sanay siyang umiwas sa atensyon, nang bigla siyang habulin ni Sarah.

“Kuya!” sigaw ni Sarah.

Lumingon si Karding.

Bigla siyang niyakap nang mahigpit ni Sarah. Umiiyak ang nanay sa balikat ng lalaking minsan nang tinawag na kriminal ng lipunan.

“Salamat… Maraming salamat…” hagulgol ni Sarah. “Iniligtas mo ang anak ko. Bayani ka.”

Lumapit ang mga taong dating nandidiri sa kanya. Nagpalakpakan sila. Ang iba ay nakipagkamay. Ang Tanod na laging sumisita sa kanya ay sumaludo.

Napaluha si Karding. Sa unang pagkakataon sa buhay niya, hindi siya “Akyat-Bahay”. Siya ay si Karding, ang tagapagligtas. Narealize niya at ng buong barangay na ang nakaraan ng isang tao ay hindi nagdidikta ng kanyang kinabukasan, at minsan, ang mga taong inaakala nating masama ay sila pa ang may pinakamalakas na loob na gumawa ng mabuti.