INIREKLAMO NG BATANG BABAE ANG KANYANG MADRASTA SA DSWD DAHIL PINAPAKAIN LANG SIYA NG SARDINAS HALOS ARAW-ARAW HABANG MAY TINATAGONG PERA SA APARADOR PERO NAMULA SIYA SA HIYA NANG MALAMAN NIYA KUNG SAAN GAGAMITIN ANG PERANG IYON
Galit na galit na nagtungo si Bea, 12-anyos, sa opisina ng DSWD. Kasama niya ang kanyang tita (kapatid ng tatay niya) na kunsintidor. Ang reklamo nila: Child Neglect at Abuse.
“Ma’am, tulungan niyo po ako,” umiiyak na sumbong ni Bea sa Social Worker na si Ms. Santos. “Ang sama po ng ugali ng madrasta ko na si Tita Ellen! Araw-araw na lang po sardinas at tuyo ang pinapakain sa akin! Ilang buwan na pong ganito! Pumapayat na po ako!”
“Tapos Ma’am,” dagdag ng tita ni Bea. “Nasilip ni Bea na may tinatagong makapal na pera ‘yang si Ellen sa ilalim ng mga damit niya sa aparador! Madamot siya! Ginugutom niya ang pamangkin ko habang siya nagpapakasasa sa pera ng kapatid ko na nasa abroad!”
Dahil seryoso ang paratang, agad na rumesponde si Ms. Santos. Pinuntahan nila ang bahay nina Bea para magsagawa ng surprise inspection.
Tanghaling tapat noon. Pagdating nila sa bahay, naabutan nila si Ellen na naghahain ng tanghalian. Payat si Ellen, mukhang pagod, at gusot ang damit.
Sa mesa, may nakahain: isang mangkok ng miswa na may sardinas.
“Ayan! Ayan na naman!” sigaw ni Bea. “Sawa na ako diyan! Sabi ko sa’yo Tita Ellen gusto ko ng Fried Chicken! Alam ko may pera ka!”
Nagulat si Ellen sa paglusob ng DSWD. “Bea? Anong nangyayari? Ms. Santos, ano po ito?”
“Misis,” seryosong sabi ni Ms. Santos. “May reklamo sa inyo ang stepdaughter niyo. Pinapabayaan niyo daw siya. Totoo bang may tinatago kayong pera pero tinitipid niyo sa pagkain ang bata? Pwede kayong makasuhan ng Economic Abuse.”
“Ilabas mo yung pera sa aparador!” sigaw ni Bea, puno ng galit. “Nakita kita gabi-gabi binibilang mo ’yun! Pera ’yun ni Papa! Dapat sa akin ’yun!”
Yumuko si Ellen. Hindi siya nagalit. Sa halip, huminga siya ng malalim at pumasok sa kwarto.
Paglabas niya, dala niya ang isang lumang lata ng biskwit.
“Buksan mo, Bea,” mahinahong utos ni Ellen.
Padabog na kinuha ni Bea ang lata. “Siguro libo-libo ’to! Ibibili ko ’to ng cellphone at maayos na pagkain!”
Binuksan ni Bea ang lata. Tumambad sa kanya ang maraming tig-iisa at tig-lilimang daan. Nasa P30,000 din ito.
“Aha! Sabi na eh!” sigaw ng Tita ni Bea. “Ang daming pera! Bakit sardinas ang ulam niyo?!”
Tumingin si Ellen kay Bea. Tumulo ang luha ng madrasta.
“Bea,” garalgal na sabi ni Ellen. “Alam mo ba kung bakit tayo nagsasardinas araw-araw? Alam mo ba kung bakit hindi ako bumibili ng bagong damit? Alam mo ba kung bakit naglalaba ako sa gabi para mag-extra income?”
Natigilan si Bea.
“Yung perang padala ng Papa mo, sapat lang sa tuition at bills. Itong perang nasa lata… inipon ko ito mula sa pagtitipid natin sa pagkain at sa paglalabada ko,” paliwanag ni Ellen.
“Para saan?! Para sa sarili mo?!” bulyaw ni Bea.
Umiling si Ellen. Kinuha niya ang isang piraso ng papel sa loob ng lata at iniabot kay Ms. Santos.
Binasa ng Social Worker ang papel. Nanlaki ang mata nito.
“Ito ay… Bail Bond Computation (Pyansa),” basa ni Ms. Santos.
“Pyansa?” naguguluhang tanong ni Bea.
Lumapit si Ellen kay Bea at hinawakan ang kamay nito.
“Anak… diba lagi mong iniiyak sa akin na miss na miss mo na ang Mama mo? Diba lagi mong sinasabi na sana makasama mo siya ngayong Pasko?”
Natulala si Bea. Ang tunay niyang ina ay dalawang taon nang nakukulong dahil sa kasong Estafa (naloko sa negosyo).
“Buong taon akong nagtipid, Bea,” iyak ni Ellen. “Tiniis ko na tawagin mong madamot. Tiniis ko na sardinas lang ang kainin natin. Tiniis ko ang gutom. Para maipon ang 30 mil na kailangan para makalaya ang Mama mo. Surprise ko sana sa’yo sa Pasko. Gusto kong makalaya siya para mayakap mo siya.”
Katahimikan.
Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa bahay.
Ang kaninang galit na mukha ni Bea ay unti-unting namula sa hiya.
Ang tita niyang kunsintidor ay napayuko at dahan-dahang umatras palabas ng pinto.
Tiningnan ni Bea ang ulam na sardinas.
Tiningnan niya ang payat na katawan ng madrasta niya.
Page: SAY – Story Around You | Original story.
Narealize niya na habang siya ay nagrereklamo sa ulam, si Ellen ay halos hindi na kumakain para lang madagdagan ang ipon sa lata.
“Tita Ellen…” bulong ni Bea.
Biglang humagulgol si Bea. Lumuhod siya at niyakap ang madrasta sa baywang.
“Sorry po! Sorry po Tita Ellen!” iyak ng bata. “Ang sama ko! Akala ko masama ka! Akala ko madamot ka! Sorry po!”
Niyakap ni Ellen ang stepdaughter niya. “Tahan na, anak. Naiintindihan ko. Mahal na mahal kita kaya gusto kong maging masaya ka.”
Pinunasan ni Ms. Santos ang kanyang luha. “Misis, wala kaming kasong isasampa. Kayo na po ang bahala.”
Nang hapong iyon, dumeretso sila sa presinto.
Bitbit ang lata ng pera, binayaran ni Ellen ang pyansa.
Paglabas ng selda ng tunay na ina ni Bea, nagyakapan ang mag-ina. Pero ang mas nakakaantig na eksena ay nang lumapit ang tunay na ina kay Ellen.
“Salamat, Ellen,” iyak ng tunay na ina. “Ang akala ko, aagawin mo ang anak ko. Yun pala, ikaw pa ang gumawa ng paraan para magkita kami.”
Ngayong Pasko, hindi man lechon o hamon ang nasa mesa nina Bea, masaya sila. Pinagsaluhan nila ang simpleng handa kasama ang dalawang nanay: ang nagluwal sa kanya, at ang madrastang nagutom at naghirap, matupad lang ang pangarap niyang mabuo ang pamilya.