ANG MAALAMAT NA SWERTE NG PULUBING SI MANG GORIO NA LAGING NANALO SA TEXT RAFFLE KAYA PINAGHINALAANG MAY ALAGANG KAPRE NG MGA INGGITERONG TAMBAY, NGUNIT NANG PASUKIN ANG KANYANG KARITON AY TUMAMBAD ANG ISANG MAETIKA AT HIGH-TECH NA OPERASYON

ANG MAALAMAT NA SWERTE NG PULUBING SI MANG GORIO NA LAGING NANALO SA TEXT RAFFLE KAYA PINAGHINALAANG MAY ALAGANG KAPRE NG MGA INGGITERONG TAMBAY, NGUNIT NANG PASUKIN ANG KANYANG KARITON AY TUMAMBAD ANG ISANG MAETIKA AT HIGH-TECH NA OPERASYON

Sa isang mausok at mataong eskinita ng Barangay Dimagiba, may isang alamat na naglalakad. Siya ay si Mang Gorio. Madungis, laging naka-sando na butas-butas, at tulak-tulak ang isang kariton na puno ng karton at bote. Pero ang ipinagtataka ng lahat, si Mang Gorio ang may pinakamagandang diet sa buong barangay. Habang ang iba ay nagtitiis sa tuyo, si Gorio ay nakikitang kumakain ng imported na corned beef, Spam, at minsan ay may dessert pang chocolate bar habang nakaupo sa bangketa.

Ang sikreto? Ang radyo niyang luma na laging nakatutok sa “DZBB: Bigay Biaya Promo.”
Araw-araw, naririnig ang pangalan niya sa radyo.

“Congratulations, Mr. Gregorio Dimaculangan! Nanalo ka ng sampung kaban ng bigas!”
Kinabukasan: “Congratulations, Mr. Gregorio! Nanalo ka ng grocery package!”
Sa susunod na araw: “Congratulations, Mr. Gregorio! Nanalo ka ng washing machine!”

Dahil dito, kumulo ang dugo ng mga istambay sa kanto na sina Badong at Kulas. Sila na nag-aabang ng swerte, laging bokya. Si Gorio na namumulot lang ng basura, laging panalo.

“Pre, hindi na normal ‘yan,” bulong ni Badong habang tumutungga ng gin. “Sigurado ako, may alaga ‘yang demonyo o kapre. Tignan mo ‘yung kariton niya, laging nakatakip ng trapal. Doon siguro nakatira ang nagbibigay sa kanya ng numero.”

Isang plano ang nabuo. Hihintayin nilang makatulog si Gorio at nanakawin nila ang “bertud” o agimat nito sa loob ng kariton.

Hatinggabi. Tulog ang buong barangay. Dahan-dahang lumapit sina Badong at Kulas sa kariton ni Gorio na nakaparada sa ilalim ng puno ng Acacia. Rinig nila ang hilik ng matanda mula sa ilalim ng mga karton.

“Bilisan mo,” utos ni Badong.
Itinaas ni Kulas ang mabigat na trapal. Inaasahan nilang makikita ang isang maitim na dwende o lumang aklat ng mahika. Pero pag-angat ng trapal, sabay silang napanganga at napa-atras.

Wala silang nakitang demonyo.
Ang nakita nila ay isang nakakamanghang setup ng teknolohiya. Ang loob ng kariton ay puno ng mahigit limampung lumang cellphone na magkakaiba ang modelo—may Nokia 3310, may Cherry Mobile, may basag na Samsung—lahat sila ay nakakabit sa isang serye ng mga wires na konektado sa isang car battery. Ang mga screen ng cellphone ay sabay-sabay na umiilaw at kusa silang nagta-type!

Tiktilaok! Tiktilaok! (Notification sounds ng sunod-sunod na text).

“Ano ‘to?!” sigaw ni Kulas.

Nagising si Mang Gorio. Hindi siya nagulat. Kalmado siyang bumangon, pinagpag ang kanyang shorts, at inayos ang kanyang salamin na may tape sa gitna.

“Huwag niyong gagalawin ang Server Farm ko,” seryosong sabi ni Gorio. Boses propesor, hindi boses pulubi.

“Server Farm? Eh basura lang ‘to ah!” sagot ni Badong.

Ngumiti si Gorio. “Iyan ang akala niyo. Dati akong Senior Data Analyst sa isang malaking kumpanya sa Makati. Nung tinanggal nila ako dahil ‘matanda’ na raw ako, nagpasya akong gamitin ang talino ko sa kalsada.”

Ipinaliwanag ni Gorio ang sistema. Ang mga cellphone na ito ay pinulot niya sa basurahan—mga tinapon ng mayayaman dahil lang luma na o may basag. Inayos niya, ni-reprogram, at gumawa siya ng algorithm o formula para awtomatikong mag-text ang limampung cellphone sa lahat ng radio promo sa eksaktong oras na mataas ang “probability” ng pagkapanalo.

“Tinatawag itong ‘Brute Force Entry’ sa computer world,” paliwanag ni Gorio habang kumakain ng Pringles. “Sa bawat 10,000 text na pinapadala ng makina ko, may 95% chance na manalo ako. Hindi ito magic, mga iho. Ito ay Math.”

Natulala sina Badong. Ang inaakala nilang baliw na pulubi ay isa palang henyo na nagtatago sa anino ng kahirapan.

“Turuan mo kami, Master!” lumuhod si Badong. “Pagod na kaming maging mahirap!”

“Sige,” sabi ni Gorio. “Pero may kapalit. Kayong dalawa ang taga-buhat ng mga premyo ko. Ang washing machine na napanalunan ko kahapon? Ibenta niyo, hati tayo sa kita.”

Naging magkasosyo ang tatlo. Lumaki ang operasyon. Mula sa kariton, lumipat sila sa isang inuupahang bodega. Si Gorio ang utak, sina Badong at Kulas ang “Field Operations Manager” (taga-claim ng premyo).

—

Isang araw, inanunsyo sa radyo ang “Grand Year-End Raffle Bonanza.” Ang premyo: Isang Brand New House and Lot sa Cavite at P5 Million cash.

Pinagana ni Gorio ang lahat ng unit. Uminit ang mga wires. Umusok ang car battery. Boom! Pumutok ang main fuse ng server farm nila. Namatay lahat ng cellphone bago pa ma-send ang final entry.

“Wala na! Talo na tayo!” iyak ni Badong.

Nalungkot si Gorio. Ito na sana ang ticket niya para makaalis sa lansangan. Bumalik sila sa pagiging tambay sa labas.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Kinabukasan, habang nakikinig sila sa radyo nang walang gana, nagsalita ang announcer.

“At ang nanalo ng House and Lot at P5 Million… ay walang iba kundi si… GREGORIO DIMACULANGAN!”

Nagkatinginan sila. Paano? Eh nasira ang machine?

Biglang may humintong itim na limousine sa harap nila. Bumaba ang isang disenteng babae—ang CEO ng kumpanyang nagpa-raffle.

“Kayo po ba si Mr. Gregorio?” tanong ng CEO.

“O-opo,” sagot ni Gorio. “Pero paano ako nanalo? Hindi pumasok ang mga text ko kagabi.”

Ngumiti ang babae at niyakap si Gorio. “Tatay? Hindi mo ba ako nakikilala?”

Natigilan si Gorio. Ang CEO… ay ang kanyang anak na babae na nawalay sa kanya noong naghiwalay sila ng asawa niya dalawampung taon na ang nakakaraan.

“Tay, matagal na kitang hinahanap,” umiiyak na sabi ng anak niya. “Yung radio station? Akin ‘yun. Yung mga contest? Ginawa ko ‘yun dahil alam kong mahilig kang sumali sa mga raffle noon pa man. Hinihintay ko lang na lumabas ang pangalan mo. Yung pagkapanalo mo kahapon? Hindi ‘yun dahil sa machine mo. Nanalo ka dahil ikaw ang tatay ko, at sa akin ang kumpanya. Dinaya ko ang raffle para mahanap ka na!”

Hindi nakapagsalita si Gorio. Ang tunay na swerte pala ay hindi nasa algorithm o sa server farm niyang gawa sa basura. Ang tunay na swerte ay ang pamilyang hindi sumuko sa paghahanap sa kanya.

Tinanggap ni Gorio ang House and Lot, pero ginawa niya itong “Tech Livelihood Center” para sa mga batang kalye. At sina Badong at Kulas? Sila na ngayon ang head security ng subdivision—bawal na silang tumambay, kailangan nang mag-Roving. Si Gorio naman, hindi na namumulot ng basura, pero minsan, makikita mo pa rin siyang nagkukutingting ng mga sirang cellphone, dahil old habits die hard.