SINIGAWAN NG ISANG AMA ANG DOKTOR NA NAHULI SA OPERASYON NG KANYANG ANAK DAHIL SA KAWALAN DAW NITO NG RESPETO AT PAKEALAM PERO KALMADONG NGUMITI LANG ANG DOKTOR, NAGDASAL SAGLIT, AT GINAWA ANG KANYANG TRABAHO PERO NANG MATAPOS ANG OPERASYON AY TUMAKBO ITO AGAD PAALIS NANG HINDI MAN LANG KUMAKAUSAP SA PAMILYA KAYA NAGALIT ULIT ANG AMA

SINIGAWAN NG ISANG AMA ANG DOKTOR NA NAHULI SA OPERASYON NG KANYANG ANAK DAHIL SA KAWALAN DAW NITO NG RESPETO AT PAKEALAM PERO KALMADONG NGUMITI LANG ANG DOKTOR, NAGDASAL SAGLIT, AT GINAWA ANG KANYANG TRABAHO PERO NANG MATAPOS ANG OPERASYON AY TUMAKBO ITO AGAD PAALIS NANG HINDI MAN LANG KUMAKAUSAP SA PAMILYA KAYA NAGALIT ULIT ANG AMA

Napakabigat ng tensyon sa Emergency Room Waiting Area ng St. Jude Hospital. Parang sasabog na bulkan si Ricardo, isang mayamang negosyante, habang pabalik-balik ng lakad sa harap ng Operating Room. Ang kanyang limang taong gulang na anak na si Baste ay nasa loob, kritikal ang kondisyon matapos maaksidente sa sasakyan.

Kailangan ni Baste ng emergency surgery. Pero wala pa ang Neurosurgeon.

“Nasaan na ang doktor?!” sigaw ni Ricardo sa mga nurse na nanginginig sa takot. “Kalahating oras na kaming naghihintay! Mamamatay ang anak ko dahil sa kapabayaan niyo! Binabayaran ko kayo nang tama, nasaan ang serbisyo?!”

“Sir, paparating na po si Dr. Ruiz,” pakiusap ng Head Nurse. “Traffic po kasi at galing pa siya sa malayo…”

“Wala akong pakialam!” bulyaw ni Ricardo. “Kung may mangyari sa anak ko, ipapasara ko ang ospital na ‘to!”

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto ng ER. Pumasok si Dr. Ruiz. Gusot ang kanyang damit, magulo ang buhok, at namumula ang mga mata na parang galing sa matinding iyak. Walang dalang briefcase, tanging sarili lang niya.

Nang makita siya ni Ricardo, sumabog ang galit ng ama.

“Ikaw ba ang doktor?!” sinalubong ni Ricardo si Dr. Ruiz at dinuro sa mukha. “Ang kapal ng mukha mong paghintayin kami! Alam mo bang buhay ng anak ko ang nakasalalay dito? Anong klaseng doktor ka?! Wala kang respeto! Wala kang professionalism! Siguro natutulog ka lang o nambabae kaya ka na-late! Walang kwenta!”

Inasahan ng lahat na sasagot ang doktor o magpapaliwanag. Pero nanatiling tahimik si Dr. Ruiz. Nakayuko lang ito habang tinatanggap ang bawat masasakit na salita ni Ricardo. Ang mukha ng doktor ay blangko, parang manhid sa sakit, pero makikita ang matinding pagod sa kanyang mga mata.

“Pasensya na po,” mahinang bulong ni Dr. Ruiz. Boses ito ng taong ubos na ubos na. “Hayaan niyo po, gagawin ko ang lahat para sa anak niyo.”

Hindi na siya nakipagtalo. Nagsuot siya ng surgical gown at mask. Bago pumasok sa Operating Room, huminto saglit si Dr. Ruiz sa harap ng pinto, pumikit, at nagdasal nang taimtim. Nakita ni Ricardo na tumulo ang luha ng doktor bago ito pumasok.

“Dapat lang na ayusin mo!” pahabol na sigaw ni Ricardo.

Lumipas ang limang oras. Ang pinakamahabang limang oras sa buhay ni Ricardo. Tahimik ang hallway, tanging tunog ng aircon at ticking clock ang maririnig.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Sa wakas, namatay ang ilaw sa tapat ng OR. Operation Finished.

Lumabas si Dr. Ruiz. Pawisan, mas lalong mukhang pagod, pero kalmado.

Tumayo agad si Ricardo. “Ano na?! Buhay ba ang anak ko?!”

Tumango si Dr. Ruiz. “Successful po ang operasyon. Ligtas na ang anak niyo. Ililipat na siya sa Recovery Room. Excuse me po.”

Pagkasabi nun, hindi na siya naghintay ng pasasalamat. Tinalikuran niya si Ricardo at mabilis na tumakbo palabas ng ospital. Halos madapa na siya sa pagmamadali. Parang hinahabol siya ng oras.

Nainis ulit si Ricardo. “Aba’t… bastos talaga! Kinakausap ko pa, tinalikuran na ako! Ni hindi man lang nag-explain ng post-op care! Napaka-arogante! Isusumbong ko ‘yan sa Board of Medicine!”

Lumapit si Ricardo sa nurse na nag-aayos ng chart, galit na galit pa rin.

“Nurse! Kunin mo ang pangalan ng doktor na ‘yan! Ire-report ko siya! Napakayabang! Akala mo kung sino! Bakit ba nagmamadali ‘yun?! May golf tournament?!”

Doon na bumigay ang nurse. Humagulgol ito ng iyak sa harap ni Ricardo.

“Sir, tama na po…” iyak ng nurse. “Wag po kayong magsalita ng ganyan kay Doc Ruiz…”

“Bakit?! Kinakampihan niyo pa ang kawalan niya ng respeto?!”

“Sir…” nanginginig na sagot ng nurse. “Ang anak po ni Dr. Ruiz… namatay kahapon dahil sa aksidente. Ngayon po ang libing niya.”

Natigilan si Ricardo. Nanigas ang buong katawan niya.

“A-Ano?”

“Nasa kalagitnaan po siya ng burol ng sarili niyang anak nang tawagan namin siya,” paliwanag ng nurse habang tumutulo ang luha. “Siya lang po ang available na Neurosurgeon na kayang gumawa ng operasyon ni Baste. Wala na pong iba. Kahit nagluluksa siya, kahit huling oras na niya para makasama ang bangkay ng anak niya… iniwan niya ang burol. Pumunta siya dito para iligtas ang anak niyo.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Ricardo. Ang mga insultong binitiwan niya kanina—”walang puso”, “walang respeto”, “walang kwenta”—ay bumabalik sa kanya ngayon nang libong beses na mas masakit.

“Kaya po siya tumakbo palabas,” dagdag ng nurse, “kasi hinahabol niya ang libing. Gusto niyang maabutan ang pagbaba ng kabaong ng anak niya sa lupa. Inuna niya ang buhay ng anak niyo kaysa sa huling sandali ng anak niya.”

Bumagsak si Ricardo sa upuan. Nanlalabo ang paningin niya sa luha.

Ang doktor na minura niya, ang doktor na dinuro niya, ay isang amang nagpipigil ng sariling iyak habang inooperahan ang anak ng ibang tao. Habang sinasalba nito ang buhay ni Baste, ang sarili nitong puso ay nadudurog.

Huli na para humingi ng tawad. Wala na si Dr. Ruiz. Nasa sementeryo na ito, hinahatid ang sariling anghel, habang ang anak ni Ricardo ay humihinga nang payapa dahil sa sakripisyo ng isang “bastos” na doktor.

Sa araw na iyon, natutunan ni Ricardo ang pinakamasakit na leksyon sa buhay: Hindi lahat ng katahimikan ay kawalan ng pakealam; minsan, ito ay pagpipigil ng isang pusong nagdurugo para makapaglingkod pa rin sa iba.