Dumadagundong ang Araneta Coliseum sa Game 7 ng Collegiate Championship Finals. Dikit ang laban ng St. Martin University at West Eagles. Ang bawat hiyawan ng fans ay parang kulog na yumanig sa sahig.
Si Jace, 21-anyos, star player at team captain ng St. Martin, ang nakatutok ng libo-libong mata—mga scouts mula sa PBA at international leagues kasama sa front row. Lahat nakasalalay sa kanya.
Sa kalagitnaan ng 3rd quarter, hawak ni Jace ang bola. Lamang ng dalawang puntos ang kalaban. Subalit nadulas siya ng bahagya—turnover. Nakuha ng kalaban ang bola at nakaiskor ng fastbreak layup.
Simpleng pagkakamali lamang. Normal sa laro.
Pero biglang pumito ang referee. Timeout.
Sumugod si Coach Dante sa gitna ng court, namumula ang mukha, ugat sa leeg na halos lumabas sa galit.
“JACE! ANONG KABOBOHAN ‘YAN?!” sigaw niya, maririnig sa buong arena. “Star player ka ba?! Para kang grade school maglaro! Sayang ang oras ko sa’yo!”
Natigilan si Jace. Parang binuhusan ng malamig na tubig—ang coach na parang pangalawang ama, sa national TV at harap ng libo-libong tao, pinapahiya siya.
“Coach… nadulas lang po ako…” nanginginig na sabi ni Jace.
“Wala akong pakialam!” duro ng coach. “Umalis ka sa court! You’re benched! Hindi, you’re fired! Lumayas ka!”
Tumulo ang luha ni Jace. Hinubad ang jersey, ibinato sa sahig, at naglakad palabas ng court patungo sa dugout.
“BOOOO!” sigawan ng fans. Galit sa ginawa ng coach, humihiling ng pagbabago.
Sa locker room, nagwala si Jace—sinipa ang upuan, sinuntok ang locker, galit at hiyang-hiya. “Isang mali lang, tinapon na niya ako!” sigaw niya habang humahagulgol.
Biglang pumasok si Coach Dante. Hingal, pawisan, hinarang ang pinto ng silya.
“Wag mo akong kausapin!” sigaw ni Jace.
Ngunit imbes na magalit, niyakap siya ng coach. Panginginig ang katawan nito.
“Patawarin mo ako, anak… Kailangan kong gawin ‘yun,” bulong ni Coach Dante, basag ang boses. “Kailangan kitang paalisin sa court agad, para hindi ka makapasok sa delikadong sitwasyon.”
Ipinakita niya ang cellphone—may text mula sa unknown number:
“Coach, malaki ang pusta namin sa West Eagles. Kapag pinaglaro mo pa si Jace sa 3rd quarter, pilay na ‘yan. May tatlong lalaki sa bleachers, dala ang bakal. Isang foul lang, tapos tuhod niya.”
Nanlaki ang mata ni Jace.
“Kaya kailangan kitang sigawan,” paliwanag ni Coach Dante. “Kailangan umalis ka nang kusa. Mas okay nang magalit ka sa akin habambuhay, kaysa makita kitang naka-wheelchair at hindi na makapaglaro kailanman. Ang tropeo, makukuha ulit natin next year. Ang tuhod mo… iisa lang ‘yan.”
Napalitan ang galit sa puso ni Jace ng konsensya at awa. Ang akala niyang pagtatraydor ay isang sakripisyo ng coach—sinira ang reputasyon para mailigtas ang kinabukasan ng kanyang player.
“Coach…” iyak ni Jace, lumuhod, niyakap ang coach. “Sorry po…”
“Tahan na,” tapik ng coach sa ulo. “Ligtas ka na. Iyon ang mahalaga.”
Natalo ang St. Martin sa laro, marami ang nagalit kay Coach Dante. Ngunit alam ni Jace na siya pa rin ang panalo—dahil may coach siyang handang maging kontrabida sa mata ng mundo, para lang protektahan ang pangarap niya.