Alas-kwatro ng hapon, kasagsagan ng rush hour. Puno ang pampasaherong jeep sa kahabaan ng highway. Mainit, siksikan, at amoy pawis, pero tiis-tiis lang ang lahat para makauwi.
Ang driver, si Mang Carding, kilala bilang “Hari ng Kalsada,” ay humaharurot, nakikipagpatentero sa mga bus at truck. Sa likod niya, nakaupo si Kiko, 19-anyos na Nursing student, pagod mula sa duty sa ospital, ngunit higpit ang hawak sa handrail habang nanginginig sa bilis ng jeep.
Habang papalapit sa mataong intersection, napansin ni Kiko sa rearview mirror na biglang nanlaki ang mga mata ni Mang Carding. Namutla ang mukha nito, at ang ulo ay bumagsak paitaas—tila nakatingin sa kisame.
Ang jeep ay tumatakbo ng 80 kph.
Biglang binitawan ni Mang Carding ang manibela at nanigas ang katawan. Nakadikit pa rin ang paa niya sa gas pedal.
Nagsimulang kumabig pakanan ang jeep—diretso sa waiting shed kung saan nakatayo ang mahigit dalawampung estudyante.
“Manong! Yung manibela!” sigaw ni Kiko.
Hindi gumalaw ang driver. Halos araro ang jeep sa bangketa.
Agad na tumalon si Kiko sa front seat.
“TABIIII!”
Hinablot niya ang manibela mula sa naninigas na kamay ni Mang Carding. Buong pwersa niyang kinabig pakaliwa para iwas sa waiting shed.
SCREEEEEEEEECH!
Umaalingawngaw ang tunog ng gulong. Muntik nang tumagilid ang jeep. Nagtalsikan ang mga gamit, may nauntog sa kisame, at naghiyawan ang lahat.
“AAAAAAH! ANO BA YAN?!”
“MAMAMATAY TAYO!”
“GAGO KA BA?!”
Gamit ang kaliwang kamay, kinokontrol ni Kiko ang manibela; sa kanang kamay, pinipilit niya abutin ang susi para patayin ang makina.
Sa wakas, napatay niya ang jeep. Dahan-dahang huminto sa gilid ng island, malayo sa tao, gasgas lang ang gilid sa gutter.
Tahimik sandali—tapos sumabog ang galit ng mga pasahero.
“Hoy! Adik ka ba?!” sigaw ng lalaki, akmang susugurin si Kiko.
“Baliw yata ’to eh! Tumawag kayo ng pulis! Bugbugin niyo!” sigaw ng isang ale.
Tumayo silang lahat, galit na galit, akala nila prank lang o kawalan ng disiplina ang ginawa ng binata.
“SANDALI LANG!” sigaw ni Kiko, hinihingal, humarang sa driver. “Tignan niyo si Manong!”
Lumingon ang lahat sa driver seat.
Doon, nakita nila si Mang Carding—nakasandal, nangingisay, bumubula ang bibig, puti na lang ang nakikitang mata.
“Diyos ko po! Anong nangyayari sa kanya?!” sigaw ng ale.
“May Grand Mal Seizure siya! Epilepsy po! Kaya ko inagaw ang manibela—naka-apak pa siya sa gas pero wala nang malay. Kung hindi ko kinabig, araro na tayo sa sidewalk!” paliwanag ni Kiko.
Natahimik ang jeep. Lumingon sila sa bintana—doon sana dumeretso ang jeep. Limang metro na lang, ang waiting shed at ang mga estudyante ay muntik nang mabangga.
Namutla ang lalaking susuntok sana kay Kiko. Ang galit sa mukha niya napalitan ng takot at hiya.
“Hawakan niyo ang ulo ni Manong! Huwag hayaang mauntog!” utos ni Kiko, lumabas ang pagiging nursing student. “Buksan ang bintana para makahinga siya! Tumawag ng ambulansya, bilis!”
Agad kumilos ang mga pasahero. Ang gulo, napalitan ng pagtutulungan. May nagpaypay, may tumawag sa 911.
Ilang minuto pa, humupa ang pangingisay ni Mang Carding. Tuliro siya, hindi alam ang nangyari. Dumating ang ambulansya at mga pulis.
“Iho,” sabi ng pulis kay Kiko. “Alam mo bang hero ka ngayon? Kung nahuli ka lang ng isang segundo, mass casualty incident ito.”
Lumapit ang lalaki na akmang sumuntok. Nakayuko, nanginginig:
“Brod… pasensya ka na ha. Akala ko loko-loko ka. Muntik kitang masaktan. Salamat… iniligtas mo kami. Iniligtas mo yung mga bata.”
Tinapik lang ni Kiko ang balikat nito.
“Ayos lang po, Sir. Ang mahalaga, walang nasaktan nang malubha at buhay si Manong.”
Nang hapong iyon, imbes na bugbog, puro pasasalamat at papuri ang natanggap ni Kiko. Mabilis na pag-iisip at tapang niya ang nagligtas hindi lang sa pasahero ng jeep kundi pati sa inosenteng mga bata sa bangketa.