ANG ARAW NA PINILI KONG MAGTURO SA BUNDOK AT NAKILALA KO ANG DOKTOR NA NAGBOLUNTARYO SA BARYO AT SA GITNA NG HIRAP AY NATAGPUAN NAMIN ANG PAG-IBIG NA NAGPATUNAY NA KAHIT SAAN MAN TAYO DALHIN NG TADHANA AY HINDI TAYO PABABAYAAN

ANG ARAW NA PINILI KONG MAGTURO SA BUNDOK AT NAKILALA KO ANG DOKTOR NA NAGBOLUNTARYO SA BARYO AT SA GITNA NG HIRAP AY NATAGPUAN NAMIN ANG PAG-IBIG NA NAGPATUNAY NA KAHIT SAAN MAN TAYO DALHIN NG TADHANA AY HINDI TAYO PABABAYAAN

“Ma’am Maya, malapit na po tayo! Isang ilog na lang!” sigaw ng aking guide na si Mang Teryo habang pasan ang aking mga gamit.

Hingal na hingal ako. Putik na ang aking puting sneakers. Basag na ang screen ng cellphone ko. At wala nang signal. Ito ang unang araw ko bilang volunteer teacher sa Sitio Ulap, isang liblib na barangay sa tuktok ng bundok ng Sierra Madre.

Iniwan ko ang komportableng buhay sa Maynila, ang aircon na classroom, at ang mapait na alaala ng isang failed engagement. Akala ko, tumatakbo lang ako palayo sa sakit. Hindi ko alam na tumatakbo pala ako papunta sa aking tadhana.

Pagdating namin sa Sitio, sinalubong ako ng mga batang may matatamis na ngiti kahit na sira-sira ang tsinelas at luma ang mga damit. Dinala ako sa multi-purpose hall na nagsisilbing classroom. Sa kabilang dulo nito, may isang maliit na kwarto na may kurtinang puti.

“Dyan po ang clinic, Ma’am,” sabi ni Mang Teryo. “May doktor po tayong dayo. Suplado konti, pero magaling.”

Doon ko unang nakita si Doc Lucas.

Naka-scrub suit siya na kupas na. Magulo ang buhok, may stubble sa mukha, at pawisan habang ginagamot ang sugat ng isang magsasaka. Nang mag-angat siya ng tingin, parang tumigil ang mundo ko. Ang lalim ng kanyang mga mata—mga matang nakakita na ng sobrang daming hirap pero hindi sumusuko.

“Teacher ka?” tanong niya. Walang “Hello” o “Welcome”. Diretsahan agad.

“O-Oo,” sagot ko, medyo nairita sa kawalan niya ng warmth. “Ako si Maya.”

“Lucas,” tipid na sagot niya. “Wag kang magpaka-hero dito. Mahirap ang buhay sa bundok. Kung hindi mo kaya, bumaba ka na habang maaga pa.”

Nainis ako. “Nandito ako para tumulong, Doc. Hindi ako susuko.”

Sa mga sumunod na buwan, naging magkatunggali kami sa prinsipyo. Ako, puno ng idealism. Siya, puro realism. Gusto kong magpa-party para sa mga bata; siya, gusto niyang itabi na lang ang budget para sa gamot. Laging mainit ang ulo niya dahil kulang sa supply. Pero unti-unti, nakita ko ang likod ng kanyang sungit.

Nakita ko kung paano niya buhatin sa likod ang isang lola pababa ng bundok para lang madala sa ospital sa bayan. Nakita ko kung paano siya magpuyat para bantayan ang batang may Dengue. Nakita ko na kaya siya masungit ay dahil takot siyang mawalan ng pasyente dahil lang sa kakulangan ng gamit.

Isang gabi, humagupit ang isang malakas na bagyo. Naputol ang kuryente. Bumaha ang putik sa paligid.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Na-stranded kami sa loob ng hall. Kaming dalawa lang, kasama ang ilang pamilyang nag-evacuate. Nanginginig ako sa lamig.

Lumapit si Lucas. Inabutan niya ako ng kape sa tin cup.

“Inumin mo, mainit ‘yan,” sabi niya, mas malambot na ang boses.

Umupo siya sa tabi ko habang pinapanood namin ang ulan sa labas. Sa liwanag ng kandila, nakita ko ang pagod sa mukha niya.

“Doc, bakit ka nandito?” tanong ko. “Pwede ka naman sa St. Luke’s o sa abroad. Bakit pinili mo ang hirap?”

Bumuntong-hininga siya. “Dati akong doktor sa Maynila. Mayaman. Pero nung namatay ang nanay ko sa probinsya dahil walang doktor na tumingin sa kanya… nangako ako. Walang dapat mamatay dahil lang malayo sila sa siyudad. Eh ikaw? Bakit ka tumakas sa Maynila?”

Napatingin ako sa kanya. “Paano mo nalamang tumakas ako?”

“Kasi pareho tayo ng mata,” ngiti niya. “Matang naghahanap ng saysay.”

Sa sandaling iyon, nawala ang pader sa pagitan namin. Nagkwentuhan kami buong gabi. Nalaman kong mahilig siya sa jazz, na frustrated singer siya, at takot siya sa ipis. Natawa kami. Sa gitna ng bagyo, naramdaman ko ang init na hindi kayang ibigay ng kahit anong kumot.

Kinabukasan, gumuho ang lupa sa likod ng classroom. Muntik na akong madaganan ng bookshelf pero mabilis akong nahila ni Lucas. Niyakap niya ako nang mahigpit habang gumuguho ang pader.

“Okay ka lang?!” sigaw niya, halatang takot na takot. Hinawakan niya ang mukha ko. “Diyos ko, akala ko mawawala ka.”

Doon ko narealize, at doon din niya narealize. Hindi na lang ito tungkol sa misyon.

“Maya,” sabi niya habang nakatingin sa mata ko, puno ng putik ang mukha namin. “Huwag kang aalis. Kasi… hindi ko na yata kayang mag-isa dito ‘pag wala ka.”

Napaluha ako. “Hindi ako aalis, Lucas. Dito ang tahanan ko.”

Lumipas ang dalawang taon. Hindi pa rin sementado ang daan paakyat ng Sitio Ulap. Madalas pa ring walang signal. Mahirap pa rin ang buhay.

Pero tuwing umaga, sabay kaming nagkakape ni Lucas bago siya pumunta sa clinic at ako sa classroom. Nagpakasal kami sa maliit na kapilya sa bundok, saksi ang mga batang tinuturuan ko at ang mga pasyenteng ginamot niya.

Hindi naging madali ang buhay na pinili namin. Walang malls, walang sinehan, walang fancy dinner dates. Pero habang magkahawak-kamay kaming naglalakad sa maputik na daan, napagtanto ko ang isang bagay: Ang tadhana ay hindi tungkol sa kung saan ka dadalhin ng paa mo, kundi kung sino ang hahawak ng kamay mo habang naglalakad ka.

At sa tuktok ng bundok na ito, natagpuan ko ang pinakamagandang tanawin—hindi ang ulap, kundi ang pagmamahal ng isang doktor na nagturo sa akin na ang tunay na yaman ay ang paglilingkod at pag-ibig na hindi sumusuko.