SINIGAWAN AT PINAHIYA NG COACH ANG STAR PLAYER SA HARAP NG LIBO-LIBONG TAO DAHIL SA ISANG MALIIT NA PAGKAKAMALI, NAG-WALK OUT ANG BINATA SA GALIT PERO NAMUTLA SIYA NANG MALAMAN NA ANG GINAWA NG COACH AY PALABAS LANG

SINIGAWAN AT PINAHIYA NG COACH ANG STAR PLAYER SA HARAP NG LIBO-LIBONG TAO DAHIL SA ISANG MALIIT NA PAGKAKAMALI, NAG-WALK OUT ANG BINATA SA GALIT PERO NAMUTLA SIYA NANG MALAMAN NA ANG GINAWA NG COACH AY PALABAS LANG

Dumadagundong ang Araneta Coliseum. Ito ang Game 7 ng Collegiate Championship Finals. Dikit ang laban sa pagitan ng St. Martin University at West Eagles. Ang bawat hiyawan ng fans ay parang kulog na yumayanig sa sahig ng court.

Nasa gitna ng aksyon si Jace, ang 21-anyos na Star Player at Team Captain ng St. Martin. Siya ang inaasahang mag-uuwi ng tropeo. Lahat ng mata ay nakatuon sa kanya. Ang mga scouts mula sa PBA at international leagues ay nasa front row, nanonood sa bawat galaw niya. Ang kinabukasan ni Jace ay nakasalalay sa larong ito.

Sa kalagitnaan ng 3rd Quarter, hawak ni Jace ang bola. Lamang ang kalaban ng dalawang puntos. Sinubukan niyang lusutan ang depensa, pero nadulas siya ng bahagya. Turnover. Nakuha ng kalaban ang bola at naka-score ng fastbreak layup.

Isang simpleng pagkakamali. Parte ng laro. Normal lang.

Pero biglang pumito ang referee. Timeout.

Hindi makapaniwala ang lahat nang sumugod si Coach Dante sa gitna ng court, namumula ang mukha at halos lumabas ang ugat sa leeg sa sobrang galit.

“JACE! ANONG KABOBOHAN ‘YAN?!” sigaw ni Coach Dante na rinig na rinig sa buong arena dahil sa katahimikan ng crowd. “Star player ka ba?! Para kang grade school maglaro! Wala kang kwenta! Sayang ang oras ko sa’yo!”

Natigilan si Jace. Parang binuhusan siya ng malamig na tubig. Ang coach na tinuring niyang pangalawang ama, ang coach na nagpalaki sa kanya sa laro, ay pinapahiya siya sa harap ng libo-libong tao at sa national TV.

“Coach… nadulas lang ako…” katwiran ni Jace, nanginginig sa hiya.

“Wala akong pakialam!” duro ni Coach Dante sa mukha niya. “Ang lampa mo! Umalis ka sa court ko! You’re benched! Hindi, you’re fired! Lumayas ka sa harap ko! Ayokong makita ang pagmumukha mo!”

Napasinghap ang mga nanonood. GASP!

Ang ibang teammates ni Jace ay nagtangkang umawat pero tinulak sila ni Coach Dante.

Dahil sa sobrang sakit at kahihiyan, tumulo ang luha ni Jace. Hinubad niya ang kanyang jersey sa harap ng coach, ibinato ito sa sahig, at naglakad palabas ng court patungo sa dugout.

“BOOOO!” sigawan ng mga fans, galit sa ginawa ng coach. “Palitan si Coach! Grabe naman ‘yan!”

Pagpasok ni Jace sa locker room, nagwala siya. Sinipa niya ang mga upuan. Sinuntok ang locker. Galit na galit siya.

“Akala ko naniniwala siya sa akin! Isang mali lang, tinapon na niya ako!” sigaw ni Jace sa sarili habang humahagulgol. “Tapos na ang career ko! Wala nang kukuha sa akin dahil sa ginawa niya!”

Nag-impake siya agad. Gusto na niyang umuwi. Gusto na niyang kalimutan ang basketball.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Biglang bumukas ang pinto ng locker room. Pumasok si Coach Dante. Hingal na hingal, pawisan, at parang napa-away. Agad niyang ni-lock ang pinto at hinarangan ito ng silya.

“Wag mo akong kausapin!” sigaw ni Jace. “Sira na ang tiwala ko sa’yo!”

Pero imbes na sumagot, lumapit si Coach Dante at niyakap nang mahigpit ang kanyang player. Naramdaman ni Jace ang panginginig ng katawan ng coach.

“Patawarin mo ako, anak… Patawarin mo ako sa mga sinabi ko,” bulong ni Coach Dante, basag ang boses. “Kailangan kong gawin ‘yun. Kailangan kitang paalisin sa court agad sa paraang hindi ka magpupumilit bumalik.”

“Anong ibig mong sabihin?” naguguluhang tanong ni Jace, kumakalas sa yakap.

Inilabas ni Coach Dante ang kanyang cellphone at ipinakita ang isang text message mula sa isang unknown number.

MSG: “Coach, malaki ang pusta namin sa West Eagles. Kapag pinaglaro mo pa si Jace sa 3rd quarter, pilay na ‘yan paglabas. May tatlong bata kami sa bleachers na may dalang bakal. Isang hard foul lang, tapos ang tuhod niyan. Choose: Talo o Pilay?”

Nanlaki ang mga mata ni Jace.

“May gambling syndicate na nakapasok,” paliwanag ni Coach Dante, nangingilid ang luha. “Nakita ko ang tatlong lalaki sa likod ng bench natin kanina. Nakatingin sila sa’yo. Hinihintay lang nilang makalapit ka sa sideline para saktan ka. Kung sub lang ang ginawa ko, magpupumilit kang pumasok ulit. Kilala kita, matigas ang ulo mo. Gusto mong manalo.”

Napaupo si Jace sa bench.

“Kaya kailangan kitang sigawan,” patuloy ng coach. “Kailangan kitang saktan ng salita para magalit ka at umalis ka nang kusa. Mas okay nang magalit ka sa akin habambuhay, Jace… kaysa makita kitang naka-wheelchair at hindi na makapaglaro kailanman. Ang tropeo, makukuha ulit natin ‘yan next year. Pero ang tuhod mo, ang kinabukasan mo… iisa lang ‘yan.”

Natahimik ang buong kwarto. Ang galit sa puso ni Jace ay napalitan ng matinding konsensya at awa.

Ang akala niyang pagtatraydor ay isa palang sakripisyo. Sinira ni Coach Dante ang sarili niyang reputasyon—nagpukol ng galit ng buong sambayanan—mailigtas lang siya sa tiyak na kapahamakan.

“Coach…” iyak ni Jace. Lumuhod siya at niyakap ang coach sa bewang. “Sorry… Sorry po…”

“Tahan na,” tapik ni Coach sa ulo niya. “Ligtas ka na. ‘Yun ang mahalaga.”

Natalo ang St. Martin sa larong iyon. Maraming nagalit kay Coach Dante. Pero nang gabing iyon, habang naglalakad sila palabas ng arena na pinalilibutan ng security, alam ni Jace na siya pa rin ang panalo. Dahil hindi lang siya may coach na magaling sa tactics, mayroon siyang pangalawang ama na handang maging kontrabida sa mata ng mundo, maprotektahan lang ang kanyang pangarap.