PINUTOL NG ISANG LALAKI ANG KURYENTE NG BUONG BARANGAY HABANG NANONOOD ANG LAHAT NG LABAN NG BOXING KAYA SINUGOD SIYA NG MGA GALIT NA KAPITBAHAY, PERO NATULALA LAHAT NG MAKITA NILA ANG ISANG BATA SA TAAS

PINUTOL NG ISANG LALAKI ANG KURYENTE NG BUONG BARANGAY HABANG NANONOOD ANG LAHAT NG LABAN NG BOXING KAYA SINUGOD SIYA NG MGA GALIT NA KAPITBAHAY, PERO NATULALA LAHAT NG MAKITA NILA ANG ISANG BATA SA TAAS

Linggo ng umaga sa Barangay San Roque. Ito ang araw na hinihintay ng lahat—ang Championship Fight ng Pambansang Kamao. Halos walang tao sa kalsada dahil ang bawat pamilya ay nakatutok sa kani-kanilang telebisyon. Sa covered court, naglagay pa si Kapitan ng malaking projector para sa public viewing. Puno ang court, umaapaw ang sigawan, pustahan, at kantyawan.

“Tapusin mo na ‘yan! Knockout na!” sigaw ng mga tambay habang nasa Round 12 na ang laban. Dikit ang iskor. Huling minuto na lang.

Nasa kanto naman ng barangay si Mang Osting, isang retiradong lineman ng electric company. Tahimik lang siya, hindi mahilig sa gulo. Habang nagwawalis siya sa tapat ng bahay, may narinig siyang kakaibang tunog mula sa poste ng kuryente sa tapat ng abandonadong gusali.

BZZZZZT! BZZZZT!

Tumingala si Mang Osting. Nanlaki ang kanyang mga mata. Sa itaas ng poste, sa gitna ng sala-salabat na kable, may nakita siyang gumagalaw. Isang bata!

Si Toto, ang makulit na anak ng kapitbahay, ay umakyat sa poste para habulin ang sumabit niyang saranggola. Pero nawalan ito ng balanse at ngayon ay nakabitin na lang sa isang manipis na telephone wire. Ang mas nakakatakot—ang paa ni Toto ay ilang pulgada na lang ang layo sa Primary Live Wire—ang linyang may libo-libong boltahe ng kuryente.

Kapag dumikit ang balat o damit ni Toto doon, tostado siya sa isang iglap.

Nakita ni Mang Osting na umiiyak ang bata, nanginginig, at anumang oras ay bibitaw na sa pagkakakapit.

“Huwag kang gagalaw, iho!” sigaw ni Mang Osting.

Alam ni Mang Osting na hindi siya aabot kung aakyatin pa niya ito. Masyadong mabilis ang pangyayari. Kailangan niyang patayin ang source.

Tumakbo si Mang Osting papunta sa Main Breaker Box ng barangay na nasa gilid ng outpost. Nakakandado ito, pero dahil sa adrenaline, pinalo niya ito ng bato hanggang sa masira.

Sa covered court, akmang susuntok na ang Pambansang Kamao para sa knockout…

CLACK!

Hinila ni Mang Osting ang dambuhalang lever pababa.

TOTAL BLACKOUT.

Namatay ang projector. Namatay ang mga TV sa bahay. Namatay ang electric fan.

Katahimikan ng dalawang segundo.

Tapos, sumabog ang galit ng buong barangay!

“ANAK NG TOKWA! SINO NAGPATAY?!”

“KUNG KELAN KNOCKOUT NA EH!”

“YUNG PUSTA KO!”

Naglabasan ang mga tao. Nakita ng mga tanod at ng mga kalalakihan si Mang Osting na nakatayo sa tabi ng Main Breaker, hawak pa ang lever pababa.

“Si Osting! Siya ang nagpatay! Sinadya niya!” sigaw ng isang lasing.

Sumugod ang nagngangalit na mob. Mahigit limampung tao ang tumakbo papunta kay Mang Osting. May dala silang mga bote, bato, at kahoy. Galit na galit sila dahil nasira ang pinakahihintay nilang laban.

“Gago ka ba, Osting?! Bakit mo pinatay?!” sigaw ni Kapitan, akmang sasapakin na ang matanda. “Binayaran ka ba ng kalaban?!”

“Bugbugin ‘yan! Panira ng araw!” sigaw ng iba.

Kinuyog nila si Mang Osting. Tinulak, minura, at akmang babatuhin na.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

“WAG KAYONG GAGALAW!” sigaw ni Mang Osting, na sa kabila ng takot na saktan siya ng taumbayan ay hindi binitawan ang lever ng kuryente. “TUMINGIN KAYO SA TAAS! SA POSTE!”

Dahil sa lakas ng sigaw niya, natigilan ang mga tao. Sabay-sabay silang lumingon sa itinuro ni Mang Osting.

Sa tulong ng sikat ng araw, nakita nila ang nakakagimbal na eksena.

Sa itaas ng poste, nakasabit si Toto, ang 10-taong gulang na bata. Naka-dangle ang paa nito at nakapulupot ang kamay sa kable.

Ang paa ni Toto ay nakadikit na sa malaking kable ng kuryente.

Kung may kuryente pa ang barangay sa sandaling iyon, sunog na bangkay na sana ang nakikita nila ngayon. Ang pagpatay ni Mang Osting sa Main Breaker ang tanging dahilan kung bakit buhay pa ang bata at hindi nangisay.

“Toto! Anak ko!” tili ni Aling Susan, ang nanay ng bata na nasa crowd. Hinimatay ito sa takot.

“Diyos ko po… Live wire ‘yan,” bulong ni Kapitan, namutla ang mukha. Nabitawan niya ang kanyang kamao.

Agad na kumilos ang mga tao. Kumuha sila ng hagdan at mattress. Inakyat ng mga tanod si Toto at ligtas na naibaba. Iyak nang iyak ang bata, nanginginig sa takot, pero walang galos, walang paso.

Nang masiguradong ligtas na ang bata, bumaling ang tingin ng lahat kay Mang Osting.

Nakatayo pa rin ang matanda sa tabi ng breaker, hingal na hingal, gusot ang damit dahil sa pagkuyog sa kanya kanina.

“Pasensya na kayo kung pinatay ko,” mahinahong paliwanag ni Mang Osting habang inaayos ang salamin niya. “Nakita kong bibitaw na ang bata. Kapag hindi ko pinatay ang main line, arcing ang aabutin niya. Sasabog siya sa taas. Mas mahalaga naman siguro ang buhay ng bata kaysa sa boxing, hindi ba?”

Natahimik ang buong barangay. Ang hiyawan kanina ay napalitan ng nakakabinging katahimikan ng hiya.

Ang mga lalaking akmang manununtok kanina ay napayuko. Ang mga nagmumura ay napatikom ang bibig.

Lumapit si Aling Susan, na nahimasmasan na, at lumuhod sa harap ni Mang Osting.

“Mang Osting… Salamat… Maraming salamat…” hagulgol ng ina. “Kung hindi dahil sa inyo, wala na akong anak ngayon. Patawarin niyo kami kung sinugod namin kayo.”

Tinapik lang ni Mang Osting ang balikat ng ginang. “Walang anuman, Susan. Iuwi mo na si Toto at painumin ng tubig.”

Isa-isang lumapit ang mga kapitbahay. Kinamayan nila si Mang Osting. Hiyang-hiya sila. Narealize nila na habang abala sila sa panonood ng karahasan sa TV, may isang tao sa paligid nila na handang itaya ang sarili niyang kaligtasan at tiisin ang galit ng marami, mailigtas lang ang isang inosenteng buhay.

Binalik na ang kuryente pagkalipas ng isang oras. Tapos na ang boxing. Talo ang Pambansang Kamao. Pero para sa Barangay San Roque, panalo sila—dahil may isang tunay na bayani silang kasama, hindi sa loob ng ring, kundi sa tabi ng Main Breaker.