ISANG SELOSANG MISIS ANG NAG-HIRE PA NG PRIVATE INVESTIGATOR DAHIL SA HINALANG MAY KABIT ANG KANYANG MISTER NA LAGING UMUUWI NG MADALING ARAW NA MAY AMOY BABAE PERO SA HULI AY SUMIKIP ANG DIBDIB NIYA NANG MATUKLASAN NIYA ANG TUNAY NA TRABAHO NG ASAWA
Sa loob ng isang exclusive subdivision sa Quezon City, hindi mapakali si Leslie. Alas-dos na ng madaling araw at wala pa rin ang kanyang asawang si Gary. Ito na ang ika-limang gabi na sunod-sunod na late umuwi si Gary.
Ang mas masakit, tuwing dumarating ito, amoy na amoy ni Leslie ang humahalimuyak na pabango—isang matapang at matamis na scent na pambabae, at minsan ay may bakas pa ng glitters o kung anong makintab na bagay sa damit nito.
“May babae siya, sigurado ako,” bulong ni Leslie sa sarili habang nakatingin sa salamin. Matagal na silang kasal, halos sampung taon na, pero nitong mga nakaraang buwan ay naging malamig si Gary. Palagi itong pagod, laging tulog tuwing Sabado at Linggo, at kapag tinatanong kung saan galing, ang isasagot lang ay “sa trabaho” o “may inasikaso lang.” Pero alam ni Leslie na tapos na ang shift nito sa opisina ng alas-singko.
Hindi na nakatiis si Leslie. Dahil sa sulsol ng kanyang mga amigas na nagsabing “wag kang tanga, hulihin mo,” nag-hire siya ng isang Private Investigator. Gusto niyang makita ang ebidensya. Gusto niyang makita ang mukha ng babaeng sumisira sa pamilya nila. Handang-handa na ang divorce papers sa isip niya. Ang galit niya ay parang bulkang sasabog na.
Dumating ang araw ng Sabado. Tinext siya ng Investigator.
“Ma’am, papasok po ang target sa isang building sa Manila. Mukhang may event. Maraming tao. Dito po yata sila nagkikita.”
Agad na sumugod si Leslie. Suot ang kanyang dark shades at jacket para hindi makilala, pinuntahan niya ang address. Isang luma pero malinis na compound ang kanyang nadatnan. May mga balloons sa labas. “Party? So party girl ang kabit niya?” isip-isip ni Leslie. Pumasok siya sa gate nang walang nakapapansin dahil abala ang mga tao sa paghahanda.
Pagpasok niya sa main hall, nakita niya ang maraming bata. Mga batang kalbo, mga batang naka-wheelchair, mga batang may dextrose na nakakabit sa braso. Ito pala ay ang “Angel’s Haven,” isang facility para sa mga batang may cancer at terminal illness.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Nagtaka si Leslie. Bakit nandito si Gary? Hinanap niya ang asawa sa paligid pero wala ito. Ang tanging nandoon ay ang mga nurse, magulang, at isang malaking mascot na kulay pink na oso—si “Mama Bear.” Ang mascot na ito ay sikat na sikat sa mga bata. Sumasayaw ito, yumayakap, at nagpapasaya.
Lumapit si Leslie sa isang nurse para magtanong kung may nakita itong lalaking kamukha ni Gary. Pero bago siya makapagtanong, nagsalita ang nurse habang nakatingin sa mascot.
“Naku, napakabait talaga ni Sir Gary. Biruin mo, galing pa ‘yan sa trabaho sa opisina, tapos didiretso dito gabi-gabi para mag-practice at mag-repair ng costume, tapos tuwing weekend, siya mismo ang nagpe-perform ng libre. Siya ‘yung ‘Mama Bear’ na paborito ng mga bata.”
Nanigas si Leslie sa kanyang kinatatayuan.
“S-si Gary? Yung mascot?”
“Opo,” sagot ng nurse na nakangiti. “Siya po ‘yan. Kaya po siya amoy pambabae minsan kasi ‘yung costume na ‘yan, nilalabhan namin gamit ang strawberry detergent at nilalagyan ng heavy perfume para hindi amoy pawis sa loob, kasi sobrang init diyan. At yung glitters? Sa costume po ‘yan galing.”
Tumingin si Leslie sa mascot. Nakita niya kung paano ito lumuhod para yakapin ang isang batang umiiyak. Nakita niya ang tyaga nito sa pagsasayaw kahit halatang hingal na hingal na. Naalala ni Leslie ang dahilan kung bakit naging malamig ang pagsasama nila—simula noong nakunan siya sa una nilang anak. Pareho silang nalungkot, pero akala niya ay kinalimutan na ni Gary ang bata.
Biglang tinanggal ng mascot ang ulo ng costume para uminom ng tubig. Bumungad ang pawisang mukha ni Gary. Pagod na pagod, pero nakangiti habang kinakausap ang isang batang babae na kamukha sana ng anak nilang nawala.
“Sir Gary,” sabi ng bata, “Salamat po at pinasaya niyo ako bago ako… bago ako magpahinga.”
Hinawakan ni Gary ang kamay ng bata.
“Wala ‘yun. Basta pangako mo, magiging matapang ka ha? Para ito sa anak ko na nasa langit na rin. Sigurado ako, kalaro mo na siya balang araw.”
Doon na bumigay ang tuhod ni Leslie. Napaluhod siya sa gilid ng hall, tinatakpan ang bibig para hindi humagulgol nang malakas. Ang inakala niyang pambababae ay isa palang panata. Ang mister na inisip niyang nagtataksil ay gabi-gabing nag-aalay ng pagod at pawis para pasayahin ang mga batang may sakit, bilang alaala sa kanilang namatay na anak.
Hindi siya niloloko ni Gary. Siya pala ang nagkulang sa pag-unawa. Siya ang nawalan ng tiwala.
Nang makita siya ni Gary mula sa malayo, nagulat ito. Akala ni Gary ay magagalit si Leslie. Pero tumakbo si Leslie palapit, hindi para manampal, kundi para yakapin ang asawa niyang amoy pawis at amoy strawberry detergent.
“Sorry, Gary… Sorry…” iyak ni Leslie habang nakayakap sa malaking tiyan ng mascot costume.
Niyakap siya pabalik ni Gary.
“Ginagawa ko ‘to para maka-move on tayo, Hon. Para sa baby natin. Surprise sana kita kapag kaya ko na ulit magka-baby tayo.”
Mula noon, hindi na mag-isa si Gary sa pagiging mascot. Tuwing Sabado, dalawa na silang nagpapasaya sa Angel’s Haven—si Mama Bear at si Papa Bear—magkasamang nagbibigay ng pag-asa sa iba, habang dahan-dahang pinaghihilom ang sarili nilang puso.