ANG PAG-ARESTO SA REYNA NG PALENGKE DAHIL SA PAGMAMATIGAS NIYANG GUMAMIT NG BAWAL NA PLASTIC BAG SA HARAP NG MAYOR, PERO NANG SUBUKAN NIYANG KAININ ANG EBIDENSYA UPANG ITAGO ITO AY DOON NATUKLASAN NG LAHAT ANG ISANG SCIENTIFIC BREAKTHROUGH

ANG PAG-ARESTO SA REYNA NG PALENGKE DAHIL SA PAGMAMATIGAS NIYANG GUMAMIT NG BAWAL NA PLASTIC BAG SA HARAP NG MAYOR, PERO NANG SUBUKAN NIYANG KAININ ANG EBIDENSYA UPANG ITAGO ITO AY DOON NATUKLASAN NG LAHAT ANG ISANG SCIENTIFIC BREAKTHROUGH

Alas-sais ng umaga sa San Nicolas Public Market. Halu-halo ang amoy ng sariwang isda, giniling na baboy, at mainit na pandesal. Sa gitna ng Section 4 (Fish Section), naghahari ang boses ni Aling Saling.

“Suki! Bili na! Sariwa ang Bangus! Matang-baka! Tilapia!” sigaw ni Saling habang mabilis na nagbabalot ng isda.

Si Aling Saling ay kilala sa tawag na “The Plastic Queen.” Sa panahon na mahigpit na ipinagbabawal ang paggamit ng plastic sa buong lungsod dahil sa “Zero Waste Ordinance” ng bagong upong Mayor, si Saling lang ang bukod-tanging matigas ang ulo. Ang ibang tindera ay gumagamit na ng dahon ng saging o lumang dyaryo, pero si Saling? Lantaran pa ring gumagamit ng makapal at malinaw na plastic bag.

“Aling Saling, tago mo ‘yan! May raid!” babala ng katabing tindero na si Mang Teban.

Pero hindi natinag si Saling. “Hayaan mo sila! Masisira ang isda ko kapag sa dyaryo lang binalot. Didikit ang tinta!”

Biglang dumating ang “Task Force Kalikasan” kasama ang mismong Mayor na si Mayor Francis, isang millenial na environmentalist na galit sa polusyon.

“Huli ka!” sigaw ni Mayor Francis sabay turo kay Saling na akmang iaabot ang plastic na may lamang isda sa isang customer. “Aling Saling, pangatlong warning mo na ‘to! Akina ‘yan! Kukumpiskahin namin ang paninda mo at ipapasara namin ang pwesto mo!”

Nagkagulo sa palengke. Pinalibutan ng mga tanod at pulis ang pwesto ni Saling. Ang mga chismosa ay naglabasan ng cellphone para mag-live.

“Mayor, huwag naman po! Kailangan ng customer ang balutan!” katwiran ni Saling, hawak nang mahigpit ang kanyang rolyo ng “plastic.”

“Matigas talaga ang ulo mo!” galit na sabi ng Mayor. “Dahil sa mga katulad mo, bumabaha sa bayan natin! Ang mga plastic na ‘yan ay aabutin ng 500 years bago matunaw! Nakakalason ‘yan sa dagat!”

Hinablot ng Mayor ang isang piraso ng plastic mula sa kamay ni Saling. “Ito! Ito ang ebidensya! Dadalhin ka namin sa presinto!”

Napapikit ang mga suki ni Saling. Tapos na ang maliligayang araw ng Reyna ng Palengke.

Pero sa halip na matakot, bumuntong-hininga lang si Aling Saling. Tiningnan niya ang Mayor nang diretso sa mata.

“Mayor, masyado kayong madrama. Hindi nakakalason ‘yan,” kalmadong sabi ni Saling.

“Anong hindi?! Plastic ‘to!” singhal ng Mayor.

“Gusto mo patunayan ko?” hamon ni Saling.

Bago pa makapagsalita ang Mayor, hinablot ni Saling ang plastic bag mula sa kamay ng Mayor. Sa harap ng daan-daang tao at mga camera, nilamukos ni Saling ang plastic at…

ISINUBO NIYA ITO SA KANYANG BIBIG!

Page: SAY – Story Around You | Original story

Naghiwayan ang mga tao. “Hala! Nagpapakamatay si Aling Saling!”

“Iluwa mo ‘yan!” sigaw ng Mayor. “Mabubulunan ka!”

Pero nginuya ni Saling ang plastic. At hindi lang ‘yun—kumuha siya ng isang basong mainit na tubig mula sa kanyang thermos, inilubog ang isa pang piraso ng plastic doon, at hinalo. Sa loob lang ng limang segundo, natunaw ang plastic at naging malapot na sabaw.

ININOM NIYA ANG SABAW.

“AHHH…” sabi ni Saling pagkatapos uminom, sabay punas ng bibig. “Medyo matabang. Kulang sa asin.”

Katahimikan. Laglag ang panga ng Mayor. Laglag ang panga ng mga pulis. Pati ang mga langaw sa palengke ay tila tumigil sa paglipad.

“Paano…” nauutal na tanong ng Mayor. “Paano mo nagawa ‘yun?”

Ngumiti si Saling. Kumuha siya ng isang fish scale o kaliskis ng bangus sa kanyang talyasi.

“Mayor, hindi ako simpleng tindera lang,” paliwanag ni Saling. “Bago ako umuwi dito sa probinsya para alagaan ang nanay kong may sakit, isa akong Chemical Engineer at Researcher sa Japan ng sampung taon. Ang ‘plastic’ na nakikita mo? Hindi ‘yan gawa sa petrolyo. Gawa ‘yan sa Chitosan at Pectin—mula sa mga tinapon niyong kaliskis ng isda at balat ng prutas.”

Nagbulungan ang mga tao. Ang tindera nilang amoy-lansa ay isa palang scientist?!

Nagpatuloy si Saling. “100% biodegradable. Edible. At kapag tinapon mo sa dagat, hindi ito makakalason, kundi magiging pagkain ng isda. Kaya ako nagmamatigas, Mayor, kasi ito ang solusyon sa problema mo sa basura. Kaso, tinatamad akong mag-explain kasi busy ako sa pagtitinda.”

Napahiya ang Mayor. Namula siya sa hiya pero napalitan ito ng pagkamangha. Kinuha niya ang natitirang piraso ng “plastic” at inamoy. Amoy gulaman.

“Aling Saling…” sabi ng Mayor, biglang naging magalang ang tono. “Pwede ba tayong mag-usap sa opisina ko? Bibilhin ko ang patent nito. Gagawin natin itong official packaging ng buong lungsod.”

“Pwede naman,” sagot ni Saling habang nagkikiskis ng kutsilyo. “Basta dagdagan mo ng pwesto ang tindahan ko, at… wag niyo na akong huhulihin ha?”

Nagpalakpakan ang buong palengke. Ang akala nilang villain ng kalikasan ay siya palang tagapagligtas nito.

Makalipas ang isang taon, wala nang gumagamit ng totoong plastic sa San Nicolas. Ang gamit na nila ay ang “Saling-Wrap”—ang imbensyon ni Aling Saling na ngayon ay ini-export na sa buong mundo.

At si Aling Saling? Nandoon pa rin siya sa palengke, nagtitinda ng isda. Pero ngayon, may nakasabit nang diploma sa likod niya at isang malaking sign na nagsasabing: “DITO, PWEDENG KAININ ANG BALUTAN. PERO HUGASAN NIYO MUNA, MAY HAWAK AKONG PERA KANINA.”