ISANG LUMANG REPRODUKSYON NG LITRATO NA NAKITANG NAKASINGIT SA LIKOD NG SALAMIN NG ISANG ANTIGONG APARADOR NA NAGPAPAKITA NG ISANG PAMILYA NOONG DEKADA OTSENTA PERO NAGULAT ANG BINATA NANG MAKITA NIYA ANG SARILI SA LITRATO NA NAKIKIPAGLARO SA MGA BATANG HINDI PA IPINAPANGANAK NOONG PANAHONG IYON
Gabi-gabi ay naririnig ni Elias ang kakaibang kaluskos mula sa itaas na palapag ng kanilang bagong lipat na bahay sa Vigan. Isang lumang ancestral house ito na nabili ng kanyang mga magulang sa murang halaga. Bilang isang freelance photographer, hilig ni Elias ang mga antigong bagay, kaya naman hindi siya natakot; bagkus ay na-curious pa siya sa mga kwentong bumabalot sa bahay.
Isang hapon, habang naglilinis siya ng attic, nakita niya ang isang malaking aparador na gawa sa narra. May salamin ito sa gitna na medyo malabo na at may mga bitak. Habang pinupunasan niya ang alikabok, napansin niyang may nakasingit na piraso ng papel sa pagitan ng kahoy at ng salamin.
Dahan-dahan niya itong hinila. Isang litrato.
Isa itong polaroid shot na kupas na ang kulay, tipikal na itsura ng mga litrato noong late 80s. Makikita rito ang isang masayang pamilya na nagpipiknik sa ilalim ng isang malaking puno ng mangga—ang mismong puno ng mangga sa likod-bahay nila ngayon. May isang tatay na naka-bell bottom na pantalon, isang nanay na may permanenteng kulot ang buhok, at tatlong bata.
Pero habang tinititigan ni Elias ang litrato, tila tumigil ang pagtibok ng kanyang puso.
Sa gilid ng litrato, may isang batang lalaki na nakatalikod habang may hawak na camera—isang modernong digital camera na katulad na katulad ng binili niya noong nakaraang buwan. At nang tingnan niya ang sapatos ng bata sa litrato, nanlaki ang kanyang mga mata. Suot nito ang limited edition na sneakers na suot niya ngayon.
“Paano… paanong nandito ako sa litratong ito?” bulong niya.
Tiningnan niya ang likod ng litrato. May nakasulat na petsa: October 24, 1985. Noong taong iyon, hindi pa man lang magkakilala ang mga magulang ni Elias. Sa katunayan, ipinanganak lang siya noong 1998.
Hindi siya nakatulog nang gabing iyon. Binalikan niya ang attic at sinubukang buksan ang aparador, pero naka-lock ito. Wala siyang makitang susi. Hanggang sa mapansin niya ang isang ukit sa gilid ng pinto ng aparador—ang kanyang mga initials: E.A.V. (Elias Antonio Valdez).
Page: SAY – Story Around You | Original story
Kinaumagahan, tinawagan niya ang dating may-ari ng bahay, isang matandang dalaga na si Miss Consuelo. Nagkita sila sa isang maliit na cafe.
“Miss Consuelo, tungkol po sa aparador sa attic…” panimula ni Elias. Ipinakita niya ang litrato.
Nagbago ang ekspresyon ng matanda. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahawakan ang polaroid. “Sabi ko na nga ba… babalik ka para kunin ‘yan.”
“Ano pong ibig niyo sabihin?” takang tanong ni Elias.
“Ang pamilyang nasa litrato, Elias… sila ang mga kapatid ko at ang mga magulang ko. Noong 1985, may isang batang lalaki na bigla na lang lumitaw sa likod-bahay namin. Sabi niya, tinitingnan lang daw niya ang ‘view’. May dala siyang kakaibang gamit na kumikislap tuwing kumukuha ng litrato. Pinakain siya nina Nanay, nakipaglaro siya sa amin maghapon.”
Huminga nang malalim si Miss Consuelo. “Bago siya nawala nang hapon ding iyon, iniwan niya ang litratong ‘yan sa loob ng aparador. Sabi niya, ‘Ito ang patunay na totoo ang lahat’. Simula noon, tinawag namin siyang ‘Ang Batang Mula sa Bukas’.”
Bumalik si Elias sa bahay na tuliro. Paanong nangyari iyon? Hindi pa siya kailanman nagkaroon ng karanasan sa time travel o kahit anong paranormal.
Umakyat siya sa attic. Sa pagkakataong ito, ang aparador ay bukas na. Sa loob nito, wala siyang nakitang damit. Sa halip, ang loob ng aparador ay puno ng mga nakadikit na litrato—mga litrato ng kasaysayan ng bayan, mga mukha ng mga taong matagal nang wala, at sa gitna ng lahat… isang sulat-kamay na note na mukhang bago pa.
“Elias, huwag kang matakot sa nakaraan. Ang camera mo ay hindi lang kumukuha ng imahe, kumukuha ito ng mga sandaling hindi kayang ikulong ng panahon. Ang aparador na ito ay hindi pintuan, kundi isang alaala.”
Sa ilalim ng note ay ang susi ng aparador.
Doon na-realize ni Elias na ang buhay ay hindi isang tuwid na linya. May mga sandali na ang kasalukuyan ay dumidikit sa nakaraan sa mga paraang hindi maipaliwanag ng siyensya. Ang misteryo ng kanyang pagkakaroon sa 1985 ay nanatiling isang palaisipan, pero unti-unti siyang nakaramdam ng kapayapaan.
Mula noon, hindi na siya natakot sa mga kaluskos. Sa halip, ginamit niya ang kanyang camera para idokumento ang kagandahan ng lumang bahay. Minsan, kapag tumitingin siya sa salamin ng aparador, tila nakikita niya ang anino ng isang batang nakangiti sa kanya—ang batang si Elias na balang araw ay maglalakbay sa nakaraan upang iwanan ang patunay na ang pag-ibig at alaala ay walang pinipiling panahon.
Isang simpleng slice of life na may halong misteryo ang naging buhay ni Elias sa Vigan. Natutunan niyang ang bawat antigong gamit ay may sariling kwento, at minsan, tayo mismo ang sumulat ng mga kabanatang iyon bago pa man natin malaman.