ANG SIKRETO NG ISANG MANGINGISDA NA LAGING NAKAKAHULI NG NAGLALAKIHANG ISDA GAMIT ANG ISANG KAKAIBANG PAIN, NGUNIT NANG TANGKAIN NG MGA SAKIM NA SINDIKATO NA NAKAWIN ANG KANYANG BANKA AY ISANG NAKAKAPANGILABOT NA PANGYAYARI ANG NAGANAP

ANG SIKRETO NG ISANG MANGINGISDA NA LAGING NAKAKAHULI NG NAGLALAKIHANG ISDA GAMIT ANG ISANG KAKAIBANG PAIN, NGUNIT NANG TANGKAIN NG MGA SAKIM NA SINDIKATO NA NAKAWIN ANG KANYANG BANKA AY ISANG NAKAKAPANGILABOT NA PANGYAYARI ANG NAGANAP

Mainit ang sikat ng araw sa baybayin ng San Vicente, Palawan. Sa gitna ng mga nagtataasang puno ng niyog at pino at puting buhangin, nakadaong ang maliit na bangkang de-motor ni Mang Ruben. Puno ang kanyang yelo ng mga dambuhalang Apahap (Asian Sea Bass).

Bawat isa ay tumitimbang ng higit bente kilos, katumbas ng mga pinagmamalaking huli ng mga dayuhan. Habang ang ibang lokal na mangingisda ay umuuwing may dalang maliliit na galunggong o tamban, si Ruben ay laging may dalang huli na tila pang-world record.

Marami ang nagtataka kung paano niya ito ginagawa. Walang mamahaling sonar o fish finder si Ruben. Ang tanging gamit lamang niya ay isang lumang kawil, makapal na nylon, at ang kanyang paboritong kupas na sumbrero.

Dahil sa kanyang sunod-sunod na swerte, nakapukaw siya ng atensyon ng hindi tamang grupo. Si Kiko, ang kinatatakutang lider ng isang sindikato ng mga dynamite fishers, ay matagal nang naiinggit at nanggigigil. Ubos na ang mga isda sa bahura dahil sa walang habas nilang pagpapasabog araw-araw, kaya naman pinag-interesan nila ang sikreto ng matandang mangingisda upang mas lalong kumita ng malaki.

Alas-kwatro ng madaling araw, bago pa man pumutok ang liwanag ng araw, tahimik na inihanda ni Ruben ang kanyang bangka. Ngunit bago pa niya mapitik ang makina, tatlong lalaking armado ng kalibre .45 at mahahabang patalim ang marahas na sumampa sa kanyang lantsa.

“Wag kang kikilos nang masama, tanda,” banta ni Kiko habang nakatutok ang malamig na bakal ng baril sa tagiliran ni Ruben. “Matagal na kaming nagmamasid sa galaw mo. Ngayon, dadalhin mo kami sa sikreto mong pwesto. Ipapakita mo sa amin kung anong mahika ang ginagamit mong pain para makahuli ng ganyang kalalaking isda. O baka gusto mong gawin kitang pagkain ng pating?”

Walang nagawa si Ruben kundi sumunod. Tinalian nila ang kanyang mga kamay sa likod gamit ang isang magaspang na nylon at pinaupo siya sa gilid ng bangka. Isa sa mga tauhan ni Kiko ang nagmaneho ng makina batay sa direksyon na sapilitang itinuturo ng matanda.

Lumayag sila nang halos dalawang oras papunta sa isang liblib na bahagi ng karagatan na tinatawag ng mga ninuno na “Boca del Diablo” o Bibig ng Demonyo. Ito ay isang pwesto kung saan nagtatagpo ang malalaking bato ng limestone at malalalim na trintsera ng madilim na karagatan.

“Dito ba?” tanong ni Kiko, inililibot ang paningin sa sobrang kalmadong tubig. Walang kahit anong isda na tumatalon. Walang senyales ng buhay.

“Dito,” kalmadong sagot ni Ruben habang pinagmamasdan ang agos. “Pero ang sikreto ay wala sa pain. Nasa oras. Kailangang eksaktong alas-tres ng hapon ihulog ang kawil.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Nagtawanan nang malakas ang mga tauhan ni Kiko. “Oras? Kalokohan! Walang oras-oras sa taong may dalang pulbura at mitsa!” mayabang na kinuha ni Kiko ang isang malaking dynamite stick mula sa kanyang bag na hindi nababasa.

“Huwag mong gagawin ‘yan,” babala ni Ruben, ang boses ay puno ng seryosong banta na hindi inaasahan sa isang bihag. “Ang ilalim ng tubig na ito ay isang dambuhalang kweba na gawa sa marupok na bato. Kapag pinasabog mo ‘yan, magagalit ang dagat. Matinding karma ang sasalubong sa inyo.”

“Karma? Ako ang karma mo ngayon!” bulyaw ni Kiko habang natatawa. Sinindihan niya agad ang mitsa ng dinamita nang walang pag-aalinlangan.

Sa mga sandaling iyon, hindi alam ng mga sindikato na kanina pa dahan-dahang kinikiskis ni Ruben ang nylon sa kanyang kamay laban sa isang matalim na barnacle (taliptip) na nakadikit sa mismong gilid ng bangka. Dahil sa labis na pagmamayabang at pokus nila sa dinamita, hindi nila napansing nakawala na ang matanda sa pagkakagapos.

Nang ihagis ni Kiko ang umiilaw na dinamita sa tubig, mabilis na tumayo si Ruben. “Kayo na ang sumalo ng sarili ninyong kasakiman!” sigaw niya, bago siya buong-lakas na nag-dive sa kabilang gilid ng bangka.

Pumutok ang dinamita sa malalim na bahagi ng tubig. BOOOOOM!

Umangat ang isang malaking haligi ng tubig. Ngunit sa halip na mga patay na isda ang lumutang, isang nakakakilabot na tunog ng pagbibiyak ng bato ang umalingawngaw mula sa ilalim ng karagatan. Ang malakas na pagsabog ay tuluyang sumira sa manipis na limestone roof ng isang nakatagong underwater cavern. Dahil eksaktong alas-tres ng hapon—ang oras ng pinakamalakas na paghila ng low tide—ang pagguho ng kweba ay biglaang lumikha ng isang dambuhalang vacuum.

Agad na umikot ang tubig. Isang malaking ipo-ipo o whirlpool ang nabuo sa mismong gitna kung saan nakapwesto ang bangka ng sindikato.

“Paandarin mo ang makina! Bilis!” nagpapanic na sigaw ni Kiko habang nakakapit nang mahigpit sa gilid ng bangka na unti-unting hinihigop pababa ng kalikasan.

“Ayaw umandar, boss! Naipit ang elisi sa mga nabasag na koral na umangat!” iyak ng kanyang tauhan na namumutla sa matinding takot.

Wala silang nagawa. Ang makapangyarihang pwersa ng inabusong kalikasan ay walang pinipiling baril o tapang. Dahan-dahang hinigop ng Bibig ng Demonyo ang buong bangka, kasama ang mga sakim na sindikato na sumira sa karagatan nang napakahabang panahon. Tuluyan silang lumubog sa madilim na kailaliman, dala-dala ang kanilang sariling kasakiman.

Samantala, lumutang si Ruben halos limampung metro ang layo mula sa delubyo. Alam niya ang eksaktong galaw ng current at kung saan ligtas lumutang kapag nagbukas ang sinkhole ng Boca del Diablo. Nakakapit siya nang mahigpit sa isang lumang piraso ng kawayan na pinaanod niya bago pa man mangyari ang lahat.

Tahimik niyang pinanood ang tuluyang pagkawala ng mga taong nagtangkang nakawin ang kanyang buhay at kabuhayan. Ang dagat ay muling kumalma at umayos ang agos, tila ba nagpasalamat sa tuluyang pagkawala ng mga perwisyo sa lipunan.

Iyon ang sikreto ni Ruben; pamilyar siya sa siklo ng panganib sa dagat, at ginamit niya ang sariling kahinaan ng mga ganid laban sa kanila para makamit ang pinakamalupit na hustisya. Sa huli, napatunayan na ang pinakamalaking isda na mahuhuli mo ay ang karma ng sarili mong mga maling gawain.