WALANG AWANG PANLOLOKO NG ISANG SAKIM NA LALAKI SA ISANG NAGLULUKSANG INA TUNGKOL SA KANYANG NAWAWALANG ANAK SA LAOT UPANG MANGIKIL NG PERA NGUNIT HINDI NIYA INAASAHAN NA MATAGAL NANG ALAM NG BABAE ANG KATOTOHANAN

WALANG AWANG PANLOLOKO NG ISANG SAKIM NA LALAKI SA ISANG NAGLULUKSANG INA TUNGKOL SA KANYANG NAWAWALANG ANAK SA LAOT UPANG MANGIKIL NG PERA NGUNIT HINDI NIYA INAASAHAN NA MATAGAL NANG ALAM NG BABAE ANG KATOTOHANAN

Madilim ang kalangitan sa bayan ng San Juan, Batangas. Rumaragasa ang malalakas na alon na humahampas sa mga batuhan, kasabay ng walang tigil na pagbuhos ng malamig na ulan. Sa loob ng isang maliit at payak na bahay malapit sa dalampasigan, nakaupo si Aling Rosa sa harap ng isang maliit na altar. Nakasindi ang isang kandila sa tabi ng litrato ng kanyang kaisa-isang anak na si Tomas. Si Tomas ang haligi ng kanilang tahanan, isang masipag at mabait na mangingisda na walang ibang pangarap kundi ang mabigyan ng maayos na buhay ang kanyang byudang ina.

Dalawang linggo na ang nakalipas mula nang pumalaot si Tomas sakay ng kanyang maliit na bangkang de-motor upang mangisda, ngunit hindi na siya nakabalik. Sinabi ng mga awtoridad na malamang ay inanod ito ng malakas na bagyong dumaan, at itinigil na ang search and rescue operations matapos ang unang linggo. Ngunit sa puso ng isang ina, ang kawalan ng katawan ay nangangahulugan ng isang manipis na hibla ng pag-asa na baka sakaling nakaligtas pa ang kanyang mahal na anak.

Habang tahimik na nagdarasal si Rosa, may kumatok nang malakas sa kanyang pintuan. Pagbukas niya, tumambad ang isang lalaking basang-basa sa ulan. Nakasuot ito ng itim na jacket at may malalim na peklat sa pisngi. Siya si Dante, isang dayo sa kanilang bayan na kilala sa pagiging ahente ng kung anu-anong negosyo sa palengke at nagmamay-ari ng isang maliit na sanglaan.

“Aling Rosa,” bungad ni Dante, pabulong at palinga-linga sa paligid na tila may pinagtataguan. “Kailangan nating mag-usap. Tungkol ito kay Tomas.”

Nanlaki ang mga mata ni Rosa. Pinapasok niya agad ang lalaki at maingat na isinara ang pinto. “Ano ang alam mo sa anak ko? Buhay ba siya?” nanginginig at puno ng pag-asang tanong ng matanda.

Tumango si Dante, nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga na tila puno ng awa. “Buhay siya, Aling Rosa. Inanod ang bangka niya sa kabilang isla. Nakita siya ng mga kasamahan kong nagtatrabaho sa isang lihim na daungan. Sugatan siya, malubha ang tama sa ulo dahil sa paghampas sa mga koral, pero humihinga pa.”

Napahagulgol si Rosa. Napaluhod siya at napahawak sa kanyang dibdib. “Salamat sa Diyos! Nasaan siya? Dalhin mo ako sa kanya ngayon din! Kailangan siyang madala sa ospital bago lumala ang kalagayan niya!”

Hinawakan ni Dante ang balikat ng matanda upang patayuin ito, ang kanyang mukha ay seryoso. “Diyan tayo may problema. Ang mga taong nakakuha sa kanya ay hindi magagandang tao. Sila ang mga namumuno sa ilegal na bentahan sa islang iyon. Hindi nila papakawalan si Tomas nang walang kapalit. Kailangan nila ng isandaang libong piso para sa pampagamot at para sa kalayaan ng anak ninyo.”

“Isandaang libo?” naiyak na sabi ni Rosa, sapo ang noo. “Saan ako kukuha ng ganoong kalaking halaga? Isang hamak na tindera lang ako ng daing dito sa palengke!”

Upang patunayan ang kanyang kwento, dumukot si Dante sa kanyang bulsa. Inilabas niya ang isang kwintas na may pilak na krus. “Tignan ninyo. Ibinigay ito ni Tomas sa akin. Sabi niya, ito ang patunay na galing talaga ako sa kanya. Kilala ninyo ang kwintas na ito, hindi ba?”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Kinuha ni Rosa ang kwintas. Pinagmasdan niya ito habang patuloy na umaagos ang kanyang mga luha. Niyakap niya ito nang mahigpit sa kanyang dibdib. “Oo… sa anak ko ito. Gagawin ko ang lahat. Ibebenta ko ang lupaing iniwan ng asawa ko. Uutang ako sa kooperatiba o sa mga kapitbahay. Bigyan mo lang ako ng ilang oras upang makalikom ng pera.”

Ngumiti nang palihim si Dante, nagkikislapan ang mga mata sa kasakiman. “Sige. Hihintayin kita mamayang alas-otso ng gabi sa inabandonang parola sa dulo ng baybayin. Mag-isa ka lang na pupunta. Kapag may kasama kang pulis o kahit sino, hindi mo na makikita ang anak mo nang buhay. Maliwanag?”

“Opo, opo,” mabilis na tango ni Rosa, puno ng desperasyon at takot.

Pagsapit ng alas-otso ng gabi, lalong lumakas ang buhos ng ulan at hagupit ng hangin mula sa dagat. Sa paanan ng madilim at inabandonang parola, nag-aabang si Dante. Suot niya ang isang makapal na kapote, sabik na sabik sa malaking pera na mapapasakamay niya. Ilang saglit pa, nakita niya ang isang pigurang naglalakad papalapit mula sa dilim. Si Aling Rosa, bitbit ang isang mabigat na itim na duffel bag.

“Dala mo ba ang pera?” tanong ni Dante habang sabik na inaabot ang bag.

Walang imik na ibinigay ni Rosa ang bag. Mabilis itong binuksan ni Dante at inilawan niya ito gamit ang kanyang flashlight. Ngunit sa halip na mga bugkos ng asul at dilaw na pera, ang tumambad sa kanya ay mga pinunit na lumang dyaryo at malalaking bato na ginamit bilang pabigat.

Nagliyab sa matinding galit ang mga mata ni Dante. “Anong kalokohan ito, matanda?! Gusto mo bang mamatay ang anak mo ngayon din?!” Ikinasa niya ang isang baril na nakatago sa kanyang kapote at walang awang itinutok sa noo ni Rosa.

Ngunit hindi sumigaw o umiyak si Rosa. Ang kanyang mukha na kanina ay puno ng takot at desperasyon ay napalitan ng isang malamig at matapang na ekspresyon. Tinitigan niya si Dante sa mga mata nang walang kurap.

“Hindi mo siya pwedeng patayin,” kalmadong sagot ni Rosa, hindi pinapansin ang malamig na bakal ng baril na nakatutok sa kanya. “Dahil dalawang araw na siyang patay.”

Napatigil si Dante. Nanlamig ang kanyang buong katawan. “A-Anong sinasabi mo?”

“Kahapon ng madaling araw, natagpuan ng Coast Guard ang bangka ni Tomas. Nakasabit ang malamig na katawan niya sa mga lambat. Wala siyang sugat mula sa bagyo. May malakas na palo siya sa ulo, at ninakaw ang makina ng kanyang bangka,” malamig na paglalahad ng matanda habang nakatayo sa ilalim ng ulan. “Pinatay siya ng mga pirata bago pa man dumating ang bagyo.”

Nanginginig ang kamay ni Dante na may hawak na baril. “K-Kung alam mo pala, bakit ka pa pumunta dito? Nabaliw ka na ba?!”

“Pumunta ako para siguraduhin kung sino ang hayop na gumawa nito sa anak ko,” matapang na sagot ni Rosa. Dinukot niya ang pilak na kwintas mula sa kanyang bulsa at itinaas ito sa harap ng lalaki. “Noong ipinakita mo ito kanina bilang patunay na buhay siya, nalaman ko na agad na nagsisinungaling ka. Dahil hindi kailanman sinuot ni Tomas ang kwintas na ito sa laot dahil takot siyang mawala ito sa tubig. Isinangla niya ito sa mismong pawnshop mo tatlong linggo na ang nakakaraan para may pambili siya ng krudo.”

Nanlaki ang mga mata ni Dante. Bago pa siya makapagsalita o makatakbo, biglang nagliwanag ang buong paligid. Bumukas ang mga napakaliwanag na spotlight mula sa mga sasakyang nakaparada sa likod ng mga puno. Nakapalibot na pala sa kanya ang mga armadong pulis at tauhan ng Maritime Group.

“Ibaba mo ang baril mo! Taas ang mga kamay at dumapa sa lupa!” sigaw ng hepe ng pulisya mula sa isang megaphone.

Wala nang nagawa si Dante. Nabitawan niya ang kanyang armas habang pinoposasan siya ng mga awtoridad. Natuklasan na hindi lang siya isang hamak na scammer, kundi siya ang mismong utak sa likod ng serye ng pamimirata at pagnanakaw ng mga makina ng bangka sa buong probinsya na kumitil sa buhay ng maraming inosenteng mangingisda.

Lumapit si Rosa sa nakadapa at nakaposasan na si Dante. Tinitigan niya ito nang puno ng paninindigan at galit. “Ang pagmamahal ng isang ina ay hindi laging nagreresulta sa pagiging bulag. Minsan, ito ang nagbibigay sa amin ng linaw para makita ang mga demonyong nagpapanggap na anghel.”

Kinabukasan, naging payapa ang dalampasigan. Nakuha na ni Rosa ang hustisya para sa kanyang anak. At kahit hindi na kailanman maibabalik ng batas ang buhay ni Tomas, alam ng matanda na nailigtas niya ang buhay ng daan-daang mangingisda mula sa kasakiman ng isang taong ginamit ang kamatayan upang kumita ng pera.