WINASAK NG SELOSONG MISTER ANG PINTO NG BODEGA GAMIT ANG PALAKOL DAHIL SA HINALANG MAY KABIT ANG MISIS, PERO NATIGILAN SIYA NANG MAKITA ANG BABAENG UMIIYAK NA NA-TRAP PALA HABANG NAKIKINIG SA RADYO TUNGKOL SA PAPARATING NA TSUNAMI

WINASAK NG SELOSONG MISTER ANG PINTO NG BODEGA GAMIT ANG PALAKOL DAHIL SA HINALANG MAY KABIT ANG MISIS, PERO NATIGILAN SIYA NANG MAKITA ANG BABAENG UMIIYAK NA NA-TRAP PALA HABANG NAKIKINIG SA RADYO TUNGKOL SA PAPARATING NA TSUNAMI

Madilim ang kalangitan sa isang maliit na bayan sa Guiuan, Eastern Samar. Malakas ang ihip ng hangin at nagbabanta ang isang malupit na bagyo. Ngunit para kay Dante, isang simpleng mangingisda, mas madilim at mas malakas ang bagyo sa kanyang isipan. Ilang linggo na siyang kinakain ng matinding selos. Napapansin niya kasing nagiging mailap ang kanyang misis na si Loida. Madalas itong nagtatago sa ilalim ng kanilang bahay—sa isang kongkretong bodega na ginawa nilang taguan ng mga lumang gamit at lambat.

Nagsimula ang hinala ni Dante nang may makita siyang hindi pamilyar na lalaki na umaaligid sa kanilang barangay noong nakaraang buwan. Mula noon, bawat kilos ni Loida ay pinagdududahan niya. Bawat pagtingin nito sa cellphone, bawat pagbaba nito sa bodega, pakiramdam ni Dante ay pinagtataksilan siya.

Dahil sa sobrang sama ng panahon, maagang umuwi si Dante mula sa laot. Wala pa ang bagyo pero malalaki na ang alon at ramdam na ang hagupit ng hangin. Pag-akyat niya sa kanilang bahay na gawa sa kahoy at pawid, napansin niyang tahimik ang paligid. Wala si Loida sa kusina. Wala rin sa kwarto.

Bumaba siya patungo sa bodega. Gawa sa makapal na semento ang pader nito dahil idinisenyo itong storm shelter noon, at may mabigat na pintong yari sa yakal. Paglapit ni Dante, napansin niyang nakakandado ito mula sa loob. Idinikit niya ang kanyang tainga sa pinto.

Doon, narinig niya ang mga bulong.

Isang garalgal na boses ng lalaki. At ang boses ni Loida, na parang umiiyak at nagmamakaawa.

Biglang nagdilim ang paningin ni Dante. Ang lahat ng hinala niya ay parang naging totoo sa sandaling iyon. May tinatagong lalaki ang asawa niya sa mismong bahay nila!

“Loida! Buksan mo ‘tong pinto!” sigaw ni Dante habang kinakalampag ang makapal na kahoy.

May isinigaw si Loida mula sa loob, ngunit dahil sa lakas ng ulan na bumabagsak sa yero at sa kapal ng pinto, hindi ito maintindihan ni Dante. Parang mga palusot lang ito sa pandinig ng selosong mister.

“Ah, ayaw mong buksan?! Mga walanghiya kayo! Bubuksan ko ‘to!” nagwawalang bulyaw ni Dante.

Tumakbo siya sa likod ng bahay at kinuha ang malaking palakol na ginagamit niya sa pagpapakiyak ng kahoy panggatong. Wala siyang pakialam kung anong mangyari. Sa utak niya, kailangan niyang mahuli sa akto ang dalawa bago pa sila makatakas.

Pagbalik niya sa tapat ng bodega, itinaas niya ang palakol. Buong lakas niyang inihampas ang matalim na bakal sa pintong yakal.

BLAAAAG!

Umugong ang tunog ng nababasag na kahoy. Sinundan pa niya ito ng ilang malalakas na hampas. Tumalsik ang mga piraso ng kahoy. Winasak niya ang bahagi ng seradura. Winasak niya ang mga bisagra. Pawisan at namumula ang mata ni Dante sa matinding galit habang patuloy sa pag-atake sa pinto hanggang sa tuluyan itong bumigay at bumagsak sa sahig.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Pumasok si Dante, hawak ang palakol, handang makipag-away.

Ngunit natigilan siya. Nanigas ang kanyang mga binti sa kanyang nakita.

Walang ibang lalaki sa loob ng madilim na bodega. Walang nagtatagong kabit.

Nasa isang sulok si Loida, nakasalampak sa malamig na semento. Sugatan ang kanyang mga kamay, nagdurugo ang mga kuko dahil sa pilit na pagkalawit sa sirang doorknob mula sa loob. Basang-basa siya ng pawis at luha, nanginginig sa matinding takot.

Sa tabi niya ay isang lumang battery-operated na radyo. Dito galing ang garalgal na boses ng lalaki na narinig ni Dante—ang announcer mula sa provincial disaster risk reduction management office.

“…uulitin po natin, Level 4 Storm Surge warning sa mga coastal barangays! Tumakas na kayo papunta sa mataas na lugar! Isang pader ng tubig na may taas na limang metro ang tatama sa inyong lugar sa loob ng tatlong minuto! Uulitin ko, tatlong minuto!”

Nabitawan ni Dante ang palakol. Parang binuhusan siya ng yelo.

“D-Dante…” humahagulgol na sabi ni Loida habang gumagapang palapit sa asawa. “Bumaba ako para kunin sana yung emergency go-bag natin at mga de-lata dahil sa balita… P-Pero nung isasara ko sana yung pinto para hindi mapasukan ng hangin, biglang nag-jam yung lumang lock. Hindi ko mabuksan. Isang oras na akong sumisigaw, humihingi ng tulong… Akala ko mamamatay na ako dito sa loob…”

Hindi nakikipag-apid si Loida. Lihim siyang nag-iipon at naghahanda ng mga suplay sa bodega nitong mga nakaraang linggo para sa paparating na tag-ulan, bagay na itinago niya para hindi na mamrublema pa ang asawa kung sakaling magka-aberya.

Kung hindi inatake ng matinding selos si Dante, kung hindi siya kumuha ng palakol para sirain ang makapal na pinto, mananatiling nakakulong si Loida sa ilalim ng bahay. Ang matibay na bodega na inakala nilang ligtas ay magiging isang malaking kabaong na puno ng tubig.

Natauhan si Dante. Wala nang oras para humingi ng tawad. Wala nang oras para ipaliwanag ang kanyang kahangalan.

“Halika na! Kailangan nating tumakbo!” sigaw ni Dante.

Binuhat niya ang kanyang asawa. Hindi na nila inisip ang mga gamit. Tumakbo sila palabas ng bahay, paakyat sa mataas na burol sa likuran ng kanilang barangay. Halos madapa-dapa sila sa putik at lakas ng ulan, ngunit hindi binitawan ni Dante ang kamay ni Loida.

Eksaktong pagdating nila sa tuktok, nakarinig sila ng isang nakakabinging ugong mula sa karagatan. Parang may halimaw na sumisigaw.

Lumingon sila at nakita ang isang dambuhalang alon na kulay itim. Walang awang binayo ng storm surge ang kanilang barangay. Sa isang iglap, tinangay ang mga bahay, mga puno, at mga bangka. Ang kanilang bahay ay nadurog na parang posporo, at ang kongkretong bodega kung saan nakulong si Loida ay tuluyang lumubog sa ilalim ng rumaragasang baha.

Napaupo si Dante sa putikan, yakap-yakap nang mahigpit ang nanginginig niyang asawa. Umiiyak siya, hindi dahil sa nawasak nilang bahay, kundi dahil sa labis na pagsisisi at pasasalamat. Ang kanyang nakakabaliw na selos ang sumira sa kanilang pinto, ngunit iyon din ang aksidenteng naging susi upang mailigtas ang nag-iisa niyang mahal sa buhay mula sa tiyak na kamatayan. Napatunayan ni Dante na minsan, sa gitna ng ating mga maling akala, may himalang naghihintay upang bigyan tayo ng pagkakataong itama ang ating mga pagkakamali.