ANG BUWIS BUHAY NA PAGHAHATID NG ISANG MAHALAGANG ORGAN PARA SA OPERASYON SA GITNA NG MALAKAS NA BAGYO SA CEBU NA PINAGKAISAHAN NG MGA MAGKAKALABANG RIDER UPANG TULUNGAN ANG ANAK NG KANILANG PINAKAMAHIGPIT NA KUMPETENSYA
Umuungol ang hangin at walang patid ang pagbagsak ng ulan sa buong lalawigan ng Cebu. Isang malakas na bagyo ang nagpabagsak sa mga puno at nagdulot ng malalaking pagguho ng lupa sa mga pangunahing kalsada patungo sa katimugang bahagi ng probinsya.
Sa provincial hospital ng Badian, umiiyak na nakaluhod sa sahig ang mayamang negosyanteng si Don Vicente. Ang sampung taong gulang niyang anak na si Maya ay nag-aagaw buhay at nangangailangan ng agarang heart transplant. Ang problema, ang donor heart na magliligtas sa bata ay na-stranded sa isang ospital sa Carcar City, mahigit limampung kilometro ang layo. Dahil sa baha at mga natumbang poste, walang ambulansya o anumang apat na gulong na sasakyan ang maaaring makadaan. Apat na oras lamang ang palugit bago tuluyang masira ang organ.
Kilala si Don Vicente sa buong probinsya hindi dahil sa kanyang yaman, kundi dahil sa kanyang matinding kampanya na ipagbawal at tanggalan ng prangkisa ang lahat ng mga habal-habal driver sa lugar upang mapalawak ang kanyang monopolyo sa mga bus at van. Libu-libong rider ang nawalan ng hanapbuhay dahil sa kanyang mga petisyon. Walang lihim sa pagitan niya at ng mga tsuper—hayagan ang kanilang alitan at walang anumang hindi pagkakaunawaan tungkol dito; alam nilang lahat na magkakaaway sila.
Ngunit sa sandaling iyon, bilang isang desperadong ama, isinantabi ni Don Vicente ang kanyang dangal. Tumakbo siya sa pinakamalapit na waiting shed sa Carcar kung saan nakasilong ang mga rider na pinamumunuan nina Lando ng grupong ‘Agila’ at Teban ng grupong ‘Kalasag’, dalawang magkalabang samahan na madalas mag-away sa pasahero.
Basang-basa at nanginginig, inilatag ni Don Vicente ang isang malaking bag na puno ng pera sa harapan ng mga lalaking tinawag niyang ‘salot ng kalsada’ noong mga nakaraang buwan. “Nakikiusap ako sa inyo,” umiiyak na pagsamo ng negosyante. “Dalhin ninyo ang puso ng anak kong si Maya sa Badian. Lahat ng yamang ito, ibibigay ko sa inyo. Ibalik ninyo lang ang buhay ng anak ko.”
Tinitigan ni Lando ang pera, pagkatapos ay tumingin kay Teban. Matagal na silang magkagalit ni Teban, ngunit sa pagkakataong ito, nagkaintindihan sila sa pamamagitan ng isang sulyap. Walang pag-aalinlangan, sinipa ni Lando ang bag ng pera palayo. “Hindi namin kailangan ng yaman ninyo, Don Vicente. Gagawin namin ito dahil walang batang dapat mamatay nang hindi nabibigyan ng pagkakataon.”
Mabilis na nag-organisa ang dalawang grupo. Dahil imposibleng kayanin ng isang motorsiklo ang buong byahe dahil sa lalim ng baha, nagpasya silang gumawa ng isang relay system. Limang rider mula sa Agila at limang rider mula sa Kalasag ang ipinwesto sa iba’t ibang mapanganib na bahagi ng kalsada. Mahigpit na itinali ni Lando ang medical cooler sa kanyang likuran at pinaandar ang kanyang lumang motorsiklo, sumugod sa gitna ng zero visibility na ulan.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Ang paglalakbay ay tila isang pakikipagdigma sa kalikasan. Sa unang bahagi ng kalsada sa Sibonga, muntik nang tangayin si Lando ng rumaragasang baha mula sa bundok, ngunit mabilis siyang inalalayan ng rider ni Teban. Ipinasa ang cooler sa susunod na tsuper. Bawat kilometro ay buwis-buhay. May mga rider na sumemplang sa makapal na putik, nagtamo ng malalalim na sugat at pasa, ngunit walang sumuko. Ang mahalagang kahon ay nagpalipat-lipat sa mga kamay ng mga lalaking minsang nagpatayan para sa barya, ngunit ngayon ay nagkakaisa para sa isang buhay.
Sa huling limang kilometro papasok ng Badian, gumuho ang isang bahagi ng kalsada. Si Teban ang may dala ng cooler sa sandaling iyon. Nang hindi na kayang umabante ng kanyang motorsiklo dahil sa natumbang puno ng mangga at abot-tuhod na putik, walang pag-aalinlangang bumaba ang lalaki. Itinakbo niya ito nang nakapaa. Basag na ang kanyang helmet, dumudugo ang kanyang braso mula sa mga gasgas, at halos hindi na siya makahinga sa tindi ng pagod. Tinahak niya ang matarik at maputik na daan patungo sa ospital habang hinahagupit ng malakas na hangin.
Eksaktong labinlimang minuto bago maubos ang palugit, bumukas nang malakas ang pinto ng emergency room. Isang duguan, putikan, at humahangos na Teban ang pumasok bitbit ang cooler. Agad itong sinalubong ng mga doktor. Naiwan si Teban na nakasalampak sa sahig, nakangiti habang hinahabol ang hininga bago tuluyang nawalan ng malay sa sobrang pagod.
Kinabukasan, naging matagumpay ang operasyon ni Maya. Ligtas na ang bata. Sa lobby ng ospital, bitbit ang pasasalamat na hindi kayang bayaran ng kahit anong halaga, hinanap ni Don Vicente ang mga rider. Inaasahan niyang sisingilin siya ng mga ito at hihingi ng pabuyang pangkabuhayan, o hihilingin na bawiin niya ang petisyon laban sa kanila.
Ngunit wala na silang naabutan. Ayon sa nars, tahimik na umalis sina Lando at Teban matapos magamot ang kanilang mga sugat, bumalik sa kani-kanilang mga pamilya upang muling harapin ang hirap ng buhay. Walang hinihinging kapalit, walang pilitang pagkakasundo, kundi isang purong patunay na sa oras ng trahedya, ang pinakadalisay na kabutihan ay nagmumula sa mga taong madalas nating ituring na walang halaga.