NAGWALA ANG ISANG INA DAHIL SA SOBRANG INIS SA ANAK NA WALANG GINAWA KUNDI MAGLARO NG MOBILE LEGENDS KAYA INIWAN NIYA ITO UPANG MAGBANTAY NG NILULUTO, NGUNIT ISANG MAGNANAKAW ANG LIHIM NA PUMASOK SA KANILANG BAHAY AT TINANGKANG TANGAYIN ANG MGA GAMIT

NAGWALA ANG ISANG INA DAHIL SA SOBRANG INIS SA ANAK NA WALANG GINAWA KUNDI MAGLARO NG MOBILE LEGENDS KAYA INIWAN NIYA ITO UPANG MAGBANTAY NG NILULUTO, NGUNIT ISANG MAGNANAKAW ANG LIHIM NA PUMASOK SA KANILANG BAHAY AT TINANGKANG TANGAYIN ANG MGA GAMIT

Mainit na hapon ng Sabado sa Barangay San Jose. Sa loob ng kusina ng pamilya Dimaculangan, umaalingawngaw ang pamilyar at nakakatakam na amoy ng toyo, suka, bawang, at paminta. Nagluluto si Aling Susan ng kanyang sikat na pork adobo na pinakuluan sa mahinang apoy upang masigurong malambot ang karne at nanunuot ang lasa sa bawat hibla nito. Ito ang paboritong ulam ng kanyang pamilya tuwing nagkakasalu-salo sila sa dulo ng linggo.

Ngunit sa kabila ng masarap na amoy ng pagkain, umuusok din sa galit ang ilong ni Aling Susan. Ang dahilan? Ang kanyang labing-siyam na taong gulang na anak na si Kiko.

“Kiko! Wala ka na bang ibang gagawin sa buhay mo kundi pindutin iyang cellphone mo maghapon? Walis dito, hugas doon, ako na lang ba lahat?!” bulyaw ni Aling Susan habang naghihiwa ng sibuyas.

Nakatambay si Kiko sa sala, nakasandal sa malambot na unan sa ibabaw ng lumang sofa. Nakasuot siya ng malaking noise-canceling headset na may umiilaw pang kulay asul sa gilid. Ang kanyang mga mata ay nakadikit sa screen ng kanyang telepono, at ang kanyang mga daliri ay walang patid sa pag-tap.

“Ma, sandali lang, clash na! Set, set! Wala nang flicker yung kalaban! Oks lang yan, push natin yung tore!” sigaw ni Kiko sa kanyang mikropono, tila bingi sa mga pangaral ng kanyang ina.

Bumuntong-hininga nang malalim si Aling Susan. Napagtanto niyang wala na siyang asukal para ibalanse ang asim ng kanyang nilulutong adobo. Kailangan niyang bumili sa tindahan ni Aling Nena sa kabilang kanto.

“O siya, diyan ka muna! Bibili lang ako ng asukal sa kanto. Bantayan mo itong niluluto ko at baka matuyo. Huwag kang aalis diyan sa sala at huwag mong iiwang bukas ang pinto!” pahabilin ng ina. Kumuha siya ng barya sa ibabaw ng mesa at naglakad palabas ng bahay, inirapan pa ang anak na patuloy na sumisigaw ng, “Lord na! Lord na tayo!”

Nang makalabas si Aling Susan at makalayo nang kaunti, isang anino ang gumalaw mula sa gilid ng kanilang bakuran. Si Tonio, ang kilalang ‘akyat-bahay’ sa kanilang lugar na nakalaya lamang noong nakaraang buwan. Matagal na niyang minamanmanan ang bahay ng mga Dimaculangan. Alam niyang may bagong bili silang flat-screen TV at isang mamahaling laptop na madalas iwanan sa sala.

Nakita ni Tonio na umalis ang ilaw ng tahanan. Sumilip siya sa bintana at napangisi nang makita ang binatilyo. Naisip niyang ito na ang pinakamagandang pagkakataon. Walang pakialam ang bata sa paligid dahil lunod ito sa paborito nitong laro. Ang makapal na headset nito ang magsisilbing proteksyon ni Tonio mula sa anumang ingay na magagawa niya habang nagnanakaw.

Dahan-dahang binuksan ni Tonio ang likod na pintuan malapit sa kusina na nakalimutang i-lock ni Aling Susan. Pumasok siya nang walang anumang ingay. Ang tanging naririnig niya ay ang mahinang pagkulo ng mantika at toyo mula sa kawali ng adobo at ang boses ni Kiko mula sa sala.

Gumapang si Tonio nang parang isang pusa papunta sa sala. Nakatalikod si Kiko sa kanya, masyadong abala sa screen. Nagsimulang kumilos ang magnanakaw. Una niyang dinampot ang mamahaling laptop na nakapatong sa ibabaw ng silya at maingat itong isinilid sa dalang itim na sako. Sumunod ay ang mamahaling relo na nasa ibabaw ng center table. Lahat ng ito ay nangyayari sa likuran lamang ng binatilyo, isang metro lamang ang layo.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Habang inaabot ni Tonio ang remote ng flat-screen TV upang dahan-dahan itong tanggalin sa saksakan, mas lalong lumakas ang boses ni Kiko.

“Atras! Atras! May nag-aabang sa damuhan! Nakita ko yung anino! Naka-itim na cap!” sigaw ng binatilyo.

Saglit na napatigil si Tonio. Kumabog ang dibdib niya. Naka-itim siyang cap. Nakita ba siya ng bata? Ngunit nang tignan niya si Kiko, nakatutok pa rin ang mga mata nito sa cellphone. Naisip ng magnanakaw na marahil ay mga karakter lamang sa laro ang tinutukoy nito. Ligtas pa siya. Huminga siya nang malalim at ipinagpatuloy ang pagtanggal ng mga kable ng TV.

Kailangan na niyang madaliin ito. Habang abala ang mga kamay ng magnanakaw sa pag-ipon ng mga gamit, nagulat siya nang biglang tumayo si Kiko mula sa sofa, hindi pa rin inaalis ang tingin sa hawak na telepono.

“Mga boss, nakikita niyo ba yung nakikita ko? Andito na siya mismo sa likuran ko. Opo, sa likuran ko. Dahan-dahang kinukuha yung TV namin,” malakas at malinaw na sabi ni Kiko.

Nanlamig ang buong katawan ni Tonio. Bumagsak ang remote mula sa kanyang nanginginig na kamay. Dahan-dahang humarap si Kiko sa kanya, at sa pagkakataong ito, nakita ng magnanakaw na ang camera ng cellphone ng bata ay nakatutok nang direkta sa kanyang mukha.

Wala sa loob ng laro si Kiko. Ang screen nito ay nagpapakita ng libu-libong comments na mabilis na umaagos pataas.

“Shoutout nga pala kay Kapitan Berting at sa lahat ng tanod ng Barangay San Jose na araw-araw nanonood ng livestream ko! Boss, naka-live po ako ngayon sa Facebook. Mahigit limang libo po ang nanonood sa atin, kabilang na ang buong barangay hall. Pa-raid na po ng bahay namin, nandito na yung magnanakaw na matagal niyo nang hinahanap. Huli sa akto at naka-video pa tayo!” nakangiting anunsyo ni Kiko sa kanyang mga viewers.

Nanginig ang mga tuhod ni Tonio. Sinubukan niyang bitawan ang sako at tumakbo palabas ng pinto, ngunit bago pa man siya makahakbang ng tatlong beses, umalingawngaw ang malalakas na sirena ng barangay patrol at mga wang-wang ng pulis sa mismong labas ng kanilang gate.

Bumukas nang malakas ang pinto sa harap at pumasok ang limang matitipunong barangay tanod, armado ng mga batuta at nakasuot ng kanilang mga uniporme. Agad nilang pinalibutan at dinaganan ang nagulantang na magnanakaw.

Saktong pagpasok din ni Aling Susan, bitbit ang isang maliit na plastic ng asukal. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang gulo sa kanyang sala, ang nakadabang magnanakaw, at ang kanyang anak na chill lang na kumakaway sa camera ng cellphone.

“Anong nangyayari rito?! Kiko, anong ginawa mo?!” naguguluhang tanong ng ina.

Tinanggal ni Kiko ang kanyang headset at mahinahong lumapit sa kanyang ina. Binitawan niya ang isang matamis na ngiti.

“Sabi ko naman po sa inyo, Ma, may pakinabang din itong paglalaro at pag-li-livestream ko eh. Ligtas ang bahay natin, sikat pa tayo sa buong bayan. Nga pala Ma, luto na ba yung adobo? Gutom na ako kaka-defend ng base natin.”

Napailing na lamang si Aling Susan, hindi alam kung magagalit ba siya o magpapasalamat nang lubos, habang pinapanood na posasan at isakay sa patrol car ang kriminal na akala ay makakalamang sa isang batang walang ibang ginawa kundi tumitig sa screen. Minsan, ang pinaka-hindi mo inaasahang tao sa loob ng bahay ang magsisilbing pinakamabisang security system na hindi mo kailanman mabibili.