ISANG PRANING NA LOLO ANG NAGWALA AT GUMAWA NG MGA NAKAKATAWANG PATIBONG SA LOOB NG KANYANG SARILING BAHAY MATAPOS MAKATUKLAS ANG MGA BROCHURE AT MARINIG ANG SIKRETONG USAPAN NG KANYANG MGA ANAK NA IPAPADALA DAW SIYA SA ISANG FACILITY UPANG MAGKAROON SILA NG KATAHIMIKAN SA BUHAY

ISANG PRANING NA LOLO ANG NAGWALA AT GUMAWA NG MGA NAKAKATAWANG PATIBONG SA LOOB NG KANYANG SARILING BAHAY MATAPOS MAKATUKLAS ANG MGA BROCHURE AT MARINIG ANG SIKRETONG USAPAN NG KANYANG MGA ANAK NA IPAPADALA DAW SIYA SA ISANG FACILITY UPANG MAGKAROON SILA NG KATAHIMIKAN SA BUHAY

Masigla, madaldal, at palaging puno ng enerhiya si Lolo Teban. Bilang isang retiradong guro na hindi sanay nang walang ginagawa, ginugugol niya ang kanyang araw sa pagtatanim ng mga gulay sa bakuran ng kanyang anak na si Clarizze at manugang na si Jerick.

Payapa ang kanilang pagsasama sa isang magandang bahay, lalo na’t paborito niyang kalaro ang kanyang malikot na apong si Jaxel.

Subalit, ang tahimik na buhay ni Lolo Teban ay biglang nabulabog ng isang napakalaking maling akala na nagdulot ng labis na kaba at matinding katatawanan sa buong kabahayan.

Nagsimula ang lahat isang hapon habang naglilinis siya ng sala. Aksidenteng nahulog mula sa bag ni Clarizze ang isang makintab na brochure.

Nang pulutin ito ni Lolo Teban, kumunot ang kanyang noo. Nakasulat sa malalaking letra ang: “Premium Care and Training Facility: Isang Ligtas at Tahimik na Paraiso.” May mga litrato ito ng malalawak na damuhan, mga naglalakad na attendant, at mga bakod na matataas.

Bago pa man niya ito lubos na maintindihan, narinig niya ang nagbubulungang boses nina Clarizze at Jerick mula sa kusina.

Mabilis na nagtago si Lolo Teban sa likod ng malaking pinto upang makinig.

“Sobrang likot na niya, Jerick,” nag-aalalang bulong ni Clarizze. “Hindi ko na yata kaya ang ingay niya araw-araw, lalo na kapag nagwawala siya sa sala at sinisira ang mga gamit. Kailangan na talaga natin siyang ipadala sa facility na iyon para maturuan ng disiplina at magkaroon naman tayo ng peace of mind sa bahay.”

Sumagot si Jerick na may pagbuntong-hininga. “Tama ka, mahal. Kapag ipinasok natin siya sa facility na iyon, mas magiging tahimik ang buhay natin. Ako na ang bahalang mag-ayos ng mga papeles niya bukas para masundo na siya agad sa katapusan ng linggo.”

Parang binuhusan ng napakalamig na yelo si Lolo Teban. Nanlaki ang kanyang mga mata at halos tumigil ang pagtibok ng kanyang puso.

Ipadadala siya sa isang pasilidad?! Aalisin siya sa sariling bahay dahil maingay at magulo siya?!

Aminado siyang minsan ay nalalakasan niya ang volume ng telebisyon kapag nanonood ng mga lumang action movies, at minsan ay nababasag niya ang mga paso sa hardin, ngunit hindi niya inakalang umabot na sa punto na itatapon na siya ng sarili niyang pamilya!

Sa halip na umiyak o magmakaawa, gumana ang pagiging matigas ng ulo ng matanda.

“Hindi nila ako makukuha nang buhay,” bulong ni Lolo Teban sa sarili.

Upang patunayan na malakas pa siya at hindi pabigat, nagsimula siyang gumawa ng mga nakakatawa at labis na pagpapakitang-gilas. Kinabukasan, laking gulat nina Jerick at Clarizze nang madatnan nilang nagbubuhat si Lolo Teban ng dalawang malalaking galon ng tubig habang kumakanta nang napakalakas.

Umakyat din ito sa bubong upang linisin ang mga alulod kahit tirik ang araw, na halos ikamatay ni Clarizze sa matinding nerbyos.

Ngunit hindi pa roon nagtapos ang pagiging praning ni Lolo Teban.

Nang sumapit ang gabi, nagkabit siya ng mga maliliit na kampanilya at kaldero sa doorknob ng kanyang kwarto. Gumawa rin siya ng mga patibong na gawa sa lubid at balat ng saging malapit sa hagdanan para siguraduhing walang makakapasok upang dukutin siya habang natutulog.

Umabot pa sa punto na nag-imbak siya ng mga de-latang sardinas at biskwit sa ilalim ng kanyang kama, iniisip na baka gutumin siya kapag tuluyan na siyang ikinulong sa loob ng kanyang kwarto bago dumating ang araw ng pagdukot.

Puno siya ng determinasyon na ipagtanggol ang kanyang karapatang manatili sa piling ng kanyang pamilya.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Sumapit ang araw ng Linggo. Maagang gumising si Lolo Teban at nagsuot ng kanyang paboritong combat boots at lumang jacket. Handa na siya sa anumang laban.

Habang nagkakape siya, masayang lumapit sina Clarizze, Jerick, at ang maliit na si Jaxel.

“Papa,” nakangiting simula ni Clarizze, “mayroon po sana kaming espesyal na surpresa para sa inyo. Alam po naming medyo nalulungkot kayo minsan dito sa bahay kapag nasa trabaho kami, kaya may kinuha po kaming kasama ninyo.”

Bago pa man makapagsalita si Clarizze, sumigaw na si Lolo Teban at mabilis na dumampot ng isang malaking sandok mula sa kusina.

“Sinasabi ko na nga ba! Ipapapasok niyo na ako sa pasilidad na iyon! Narinig ko kayo ni Jerick! Kesyo maingay ako at magulo! Hindi ninyo ako mapapaalis sa pamamahay na ito! Kaya ko pang mag-igib, kaya ko pang magluto, at hinding-hindi ako pupunta sa anumang care facility!”

Nagkatinginan sina Clarizze at Jerick, puno ng matinding pagtataka at kalituhan. Biglang humalakhak nang malakas si Jerick.

“Pa! Anong care facility ang sinasabi ninyo?”

Nanginginig na inilabas ni Lolo Teban ang gusot na brochure mula sa kanyang bulsa.

“Ito! Itong Premium Care and Training Facility! Dito ninyo ako ipapatapon para magkaroon kayo ng peace of mind!”

Hindi na napigilan ni Clarizze ang matawa hanggang sa maiyak. Lumapit siya sa kanyang ama at hinawakan ang kamay nitong may hawak na sandok.

Saktong pagbukas ng pinto sa likuran nila, pumasok ang isang lalaki mula sa pet shop na may hila-hilang isang napakakulit, sobrang ingay, at nagtatalon na tutang Siberian Husky. Agad itong tumakbo at masayang dinilaan ang sapatos ni Lolo Teban.

“Papa,” natatawang paliwanag ni Clarizze, “ang brochure na iyan ay para sa isang Dog Training and Daycare Center! Isang buwan na pong nandito ang tutang iyan, nakatago lang sa garahe ng kapitbahay kasi surpresa sana namin sa inyong ika-pitumpung kaarawan bukas! Sobrang likot niya at laging ngumangatngat ng tsinelas kaya pinag-uusapan namin ni Jerick na ipasok muna siya sa training facility bago tuluyang ibigay sa inyo!”

Parang estatwang natigilan si Lolo Teban.

Tiningnan niya ang brochure, tiningnan ang malikot na aso na ngayon ay naglalaro na kasama ni Jaxel, at muling tiningnan ang kanyang mga anak na halos hindi na makahinga sa katatawa.

Unti-unting namula ang pisngi ng matanda dahil sa labis na kahihiyan. Ang lahat ng kanyang pagbubuhol ng lubid, pagbubuhat ng galon, at paghahanda sa laban ay para lamang pala sa isang maliit na aso!

Binitawan ni Lolo Teban ang sandok at hindi na rin napigilang humalakhak nang malakas sa kanyang sariling kapraningan.

Niyakap niya nang mahigpit ang kanyang pamilya at ang bagong alaga.

Sa araw na iyon, natutunan ng matanda na minsan, ang mga bagay na pinakakinatatakutan nating mangyari ay bunga lamang ng isang napakalaking maling akala, at ang pamilyang inakala mong magtataboy sa iyo ay ang mismong nag-iisip kung paano ka mas mapapaligaya sa bawat araw ng iyong buhay.