SA KABILA NG PAGKUKUMAHOG NI ARNEL NA MAITAGO ANG TUNAY NA NARARAMDAMAN PARA SA ASAWA NG KANYANG MATALIK NA KAIBIGAN AY HINDI NIYA INAKALA NA ANG LIHIM NA ITONG MATAGAL NIYANG IKINUKUBLI SA DILIM AY SIYA PALA ANG MAGIGING DAAN UPANG MABUKSAN ANG ISANG MAS MALALIM AT MAS MADILIM NA KATOTOHANAN

SA KABILA NG PAGKUKUMAHOG NI ARNEL NA MAITAGO ANG TUNAY NA NARARAMDAMAN PARA SA ASAWA NG KANYANG MATALIK NA KAIBIGAN AY HINDI NIYA INAKALA NA ANG LIHIM NA ITONG MATAGAL NIYANG IKINUKUBLI SA DILIM AY SIYA PALA ANG MAGIGING DAAN UPANG MABUKSAN ANG ISANG MAS MALALIM AT MAS MADILIM NA KATOTOHANAN

Sa isang maliit na subdivision sa Cavite, tahimik ang gabi maliban sa tunog ng mga kuliglig at ang mahinang pag-ugong ng aircon sa loob ng bahay ni Rodel. Nakaupo si Arnel sa sofa, hawak ang isang malamig na bote ng beer, habang pinapanood ang kanyang matalik na kaibigang si Rodel na abala sa pag-aayos ng kanilang videoke machine. Sa kusina, naririnig ang kalansing ng mga plato—doon ay naroon si Gina, ang asawa ni Rodel.

Si Arnel ay labinlimang taon nang kaibigan ni Rodel. Sabay silang lumaki, sabay nangarap, at sabay ring nagtrabaho sa isang factory sa Laguna. Pero may isang bagay na hindi alam ni Rodel: limang taon na ring palihim na minamahal ni Arnel si Gina. Tuwing bumibisita siya, ang bawat ngiti ni Gina ay tila kutsilyong humahati sa kanyang konsensya. Alam niyang mali, pero hindi niya mapigilan ang tibok ng puso para sa babaeng pagmamay-ari na ng iba.

“Pre, shot muna!” aya ni Rodel habang iniaabot ang baso. Napangiti nang pilit si Arnel. “Sige lang, pre. Medyo naparami na rin ako kanina.”

Maya-maya ay lumabas si Gina mula sa kusina dala ang isang platitong pulutan. “O, Arnel, kumain ka muna. Baka malasing ka agad, hindi mo pa naririnig kumanta itong asawa ko,” biro ni Gina. Ang bango ng kanyang pabango ay humalo sa amoy ng alak, isang pamilyar na amoy na nagpapatindig sa balahibo ni Arnel.

Nagpatuloy ang gabi. Nagkantahan sila, nagtawanan, at nagbalik-tanaw sa mga nakaraan. Pero sa bawat tawa ni Arnel, may kasamang bigat. Pinagmamasdan niya kung paano alagaan ni Gina si Rodel—ang pagpunas ng pawis sa noo nito, ang paglalagay ng jacket dahil lumalamig na ang panahon. Gusto niyang magalit sa tadhana. Bakit si Rodel ang nauna? Bakit hindi siya?

Page: SAY – Story Around You | Original story

Nang mag-hatinggabi, nakatulog si Rodel sa sofa dahil sa sobrang kalasingan. Ito na ang pagkakataong laging kinatatakutan at inaasam ni Arnel. Tumayo siya para kumuha ng tubig sa kusina at doon ay nakita niya si Gina na nagliligpit ng mga bote.

“Gina,” tawag ni Arnel. Medyo napaos ang boses niya.

Lumingon si Gina, pagod ang mga mata pero nakangiti pa rin. “O, Arnel? Bakit hindi ka pa natutulog? Ipinaghanda ko na kayo ng mahihigaan sa guest room.”

Lumapit si Arnel, ang tapang na nakuha mula sa alak ay nag-udyok sa kanya. “Gina, may gusto sana akong sabihin. Matagal na itong nakatago rito,” turo niya sa kanyang dibdib. “Nahihirapan na ako. Tuwing nakikita ko kayong dalawa, parang pinapatay ako. Mahal kita, Gina. Noon pa. Bago pa naging kayo ni Rodel.”

Tumigil si Gina sa pagpupunas ng mesa. Hindi siya nagulat. Hindi siya nagalit. Sa halip, dahan-dahan siyang lumapit kay Arnel at hinawakan ang kamay nito. “Alam ko, Arnel. Matagal ko nang alam.”

Nanlaki ang mga mata ni Arnel. “Alam mo? Pero bakit—”

“Dahil pareho tayo,” bulong ni Gina. “Pero hindi dahil mahal din kita. Kundi dahil pareho tayong may itinatago kay Rodel.”

Kinuha ni Gina ang kanyang cellphone mula sa bulsa ng kanyang apron at may ipinakitang video kay Arnel. Doon, nakita ni Arnel si Rodel na may kasamang ibang babae sa isang hotel—isang babaeng kilala rin nila. Pero hindi lang iyon. Ang mas ikinagulat ni Arnel ay ang sumunod na clip: si Gina, nakikipag-usap sa isang lalaking naka-suit, at ang usapan ay tungkol sa paglilipat ng lahat ng ari-arian ni Rodel sa pangalan ni Gina bago ang nakaplano nilang “aksidente” sa susunod na linggo.

“Gusto mong makuha ako, Arnel?” seryosong tanong ni Gina, ang boses ay malamig pa sa yelo. “Tumahimik ka lang. Hayaan mong matapos ang plano ko kay Rodel, at pagkatapos, malaya na tayong magsama gamit ang lahat ng pera niya. Huwag kang magmalinis, dahil ang pagmamahal mo sa asawa ng kaibigan mo ay kasing dumi rin ng ginagawa ko.”

Napaatras si Arnel. Ang akala niyang wagas na pag-ibig ay biglang nauwi sa isang bangungot ng kataksilan at krimen. Tumingin siya sa natutulog na si Rodel sa sala—ang kaibigang pinagtataksilan niya sa isip, habang pinapatay na pala sa totoong buhay ng sarili nitong asawa.

Hindi nakasagot si Arnel. Sa huli, naupo siya muli sa tabi ng walang malay na si Rodel, hawak ang bote ng beer, habang pinapanood si Gina na dahan-dahang itinatago ang kutsilyong gagamitin sana sa kusina. Ang gabi ay nanatiling tahimik, ngunit para kay Arnel, ito na ang huling gabing magiging payapa ang kanyang mundo.

—

Hindi nakapikit si Arnel buong gabi. Bawat hilik ni Rodel sa sofa ay tila sumbat sa kanyang pandinig. Sa kabilang dako ng bahay, narinig niya ang mahinang pagsasara ng pinto ng silid ni Gina. Ang bango ng pabango nito na dati ay nagpapatibok sa kanyang puso, ngayon ay amoy lason na sa kanyang pang-amoy.

Kinabukasan, maagang nagising si Rodel, tila walang malay sa panganib na nakapaligid sa kanya. “Pre, ang bigat ng ulo ko! Shot pa kasi kagabi eh,” tawa nito habang tinatapik ang balikat ni Arnel. Hindi makatingin nang diretso si Arnel. Gusto niyang sumigaw, gusto niyang sabihin ang balak ni Gina, pero ang bawat salita ay bumabara sa kanyang lalamunan. Naalala niya ang malamig na tingin ni Gina at ang banta nito.

“Mag-ingat ka sa pagmamaneho mamaya, Rodel,” tanging naisagot ni Arnel.

“Sus! Sanay na ako, pre. Basta ba ihatid mo itong si Gina sa palengke bago ka umuwi, ha? May bibilhin daw siyang espesyal para sa hapunan natin mamaya,” bilin ni Rodel bago ito tuluyang lumabas ng bahay para pumasok sa trabaho.

Nang makaalis si Rodel, naiwan ang katahimikan sa pagitan nina Arnel at Gina. Lumabas si Gina mula sa kusina, bihis na bihis at may dalang isang maliit na sobre. Iniabot niya ito kay Arnel.

“Ano ito?” tanong ni Arnel.

“Downpayment para sa katahimikan mo,” sagot ni Gina. “At para na rin sa kooperasyon mo. Mamayang gabi, may kukunin kang gamit sa sasakyan ni Rodel sa tapat ng factory. Siguraduhin mong maluwag ang preno bago siya lumabas.”

Ninigas ang buong katawan ni Arnel. “Hindi ko kaya, Gina. Kaibigan ko siya.”

Ngumiti si Gina nang mapait. “Kaibigan? Pero ninanakawan mo siya ng pagtingin gabi-gabi? Arnel, huli na para maging bayani. Kapag hindi mo ginawa, ikaw ang ituturo kong utak sa lahat ng ito. May mga screenshot ako ng mga mensahe mong nagpapahayag ng pag-ibig sa akin. Sino ang paniniwalaan nila? Ang tapat na asawang biktima, o ang kaibigang baliw sa pag-ibig?”

Napaluhod si Arnel sa sahig ng kusina. Ang pag-ibig na akala niya ay langit, ay siyang mismong impiyernong lalamon sa kanya. Sa labas, narinig niya ang busina ng sasakyan ni Rodel na papalayo. Alam niyang iyon na marahil ang huling beses na maririnig niya ang tunog na iyon.

Sa huli, tumayo si Arnel at kinuha ang sobre. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig, hindi dahil sa takot sa batas, kundi dahil sa katotohanang sa bawat hakbang niya, unti-unti na rin niyang pinapatay ang sarili niyang kaluluwa. Ang wakas ay malapit na, at walang sinuman sa kanila ang lalabas na buhay—kung hindi man sa katawan, ay sa konsensya.