NAGTAKA ANG ISANG MATANDANG LALAKI KUNG BAKIT SA TUWING TITIGNAN NIYA ANG MGA LUMANG LITRATO SA KANYANG ALBUM AY PALAGING MAY ISANG TAONG NAKATALIKOD NA HINDI NIYA MAKILALA KAYA ISANG ARAW AY NAGPASYA SIYANG HALUGHUGIN ANG KANYANG MGA LUMANG GAMIT SA BODEGA UPANG HANAPIN ANG MGA NEGATIVES
Tahimik ang hapon sa loob ng bahay ni Mang Nestor. Ang tanging naririnig lamang niya ay ang mahinang pagpatak ng ulan sa bubungan at ang pagaspas ng hangin sa mga puno ng mangga sa kanilang bakuran.
Dalawang taon na ang nakalipas simula nang pumanaw ang kanyang asawang si Elena dahil sa isang malubhang karamdaman, ngunit sariwa pa rin ang sakit sa kanyang dibdib. Bilang isang retiradong guro, nakasanayan na niyang palipasin ang mga ganitong malungkot na araw sa pamamagitan ng pag-aayos ng kanilang mga lumang gamit.
Habang nagliligpit siya ng mga nakatambak na kahon sa ibabaw ng lumang aparador, aksidente niyang nabunggo ang isang makapal na photo album na balot ng alikabok. Ito ang paboritong album ni Elena. Mahilig kumuha ng litrato ang kanyang asawa gamit ang isang lumang film camera noong sila ay bata pa.
Dahan-dahang pinunasan ni Mang Nestor ang pabalat at naupo sa kanyang tumba-tumba upang isa-isang tingnan ang mga larawan.
Napangiti siya nang makita ang kanilang mga litrato noong sila ay bagong kasal. Naroon ang mga larawan ng kanilang mga anak noong maliliit pa ang mga ito, mga litrato ng kanilang mga simpleng salusalo sa bakuran, at mga alaala ng mga kaarawan.
Subalit, habang patuloy niyang inililipat ang mga pahina, may isang kakaibang detalye siyang napansin na hindi niya nakita noon.
Sa bawat litrato kung saan magkakasama silang buong pamilya—sa mga handaan, sa mga pagdiriwang ng Pasko, at kahit sa mga simpleng piknik—palaging may isang tao sa background na nakatalikod. Hindi malinaw ang mukha nito, palaging nakasuot ng simpleng kamiseta, at tila palaging may hawak na kung anong maliit na bagay.
Hindi niya mamukhaan kung sino ito.
Sinubukan niyang alalahanin kung may kasama ba silang kamag-anak o kaibigan na palaging umiiwas sa camera, ngunit wala siyang maalala.
Dahil sa matinding pagtataka, hindi siya nakatulog nang maayos nang gabing iyon.
Kinabukasan ng umaga, nagpasya siyang pumasok sa madilim at maalikabok na bodega sa likod ng kanilang bahay. Determinado siyang hanapin ang mga orihinal na negatives ng mga litrato upang masuri ito nang mabuti gamit ang magnifying glass.
Baka sakaling may makita siyang detalye na makakapagturo kung sino ang misteryosong tao sa kanilang mga larawan.
Inabot siya ng tatlong oras sa paghahalungkat ng mga lumang kahon, mga sirang appliances, at mga tumpok ng lumang dyaryo.
Hanggang sa makita niya ang isang maliit na lata ng biskuwit na kalawangin na ang gilid.
Nang buksan niya ito, hindi mga negatives ang tumambad sa kanya.
Sa halip, natagpuan niya ang isang maliit na talaarawan na may pamilyar na sulat-kamay.
Sulat-kamay ni Elena.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Nanginginig ang mga kamay ni Mang Nestor nang buklatin niya ang mga pahina.
Puno ito ng mga kwento ng pang-araw-araw na buhay ni Elena.
Ngunit ang nakakuha ng kanyang pansin ay ang isang pahina na may naka-ipit na kopya ng isa sa mga litratong pinagtataka niya.
Binasa niya ang nakasulat:
“Mahal kong Nestor, alam kong hindi mo napapansin, pero sa tuwing kumukuha ako ng litrato nating pamilya, sinasadya kong isama sa frame ang taong naglalakad o nakatalikod sa malayo. Hindi ko sila kilala. Sila ay mga estranghero. Mga simpleng tao na dumaraan lang sa ating buhay nang hindi natin namamalayan.
Bakit ko ito ginagawa? Dahil gusto kong laging ipaalala sa aking sarili na ang mundo ay napakalaki at patuloy na umiikot, ngunit sa kabila ng lahat ng mga estranghero at dumaraan lamang, ikaw at ang mga anak natin ang nananatiling sentro ng aking mundo.
Sila ang patunay na sa bilyun-bilyong tao sa mundo, tayo ang pinili ng Diyos na maging magkasama.”
Napatigil si Mang Nestor sa pagbabasa.
Ang kanyang mga mata ay nanlabo dahil sa luhang unti-unting namumuo.
Ang inakala niyang misteryo ay isa palang tahimik at malalim na pagpapahayag ng pagmamahal ng kanyang asawa. Hindi ito tungkol sa taong nakatalikod; tungkol ito sa kung sino ang nakaharap at nakangiti sa camera.
Tungkol ito sa kanilang pamilya na palaging pinapahalagahan ni Elena higit sa anupaman.
Patuloy na umagos ang mga luha ni Mang Nestor habang mahigpit na niyayakap ang talaarawan.
Sa loob ng dalawang taon, naging bilanggo siya ng lungkot at pangungulila. Pakiramdam niya ay iniwan siya sa gitna ng isang malaking kawalan.
Ngunit sa pagtuklas niya ng sikretong ito, tila ba niyakap siya ni Elena mula sa kabilang buhay.
Naramdaman niya ang isang napakagaan na pakiramdam sa kanyang dibdib.
Bumalik siya sa sala at muling tiningnan ang photo album.
Sa pagkakataong ito, hindi na niya pinansin ang misteryosong tao sa likuran.
Ang tanging nakikita na lamang niya ay ang matatamis na ngiti ng kanyang pamilya, at ang katotohanan na ang pagmamahal ng kanyang asawa ay mananatiling buhay at nakatatak sa bawat pahina ng kanilang kasaysayan.
Wala nang puwang ang labis na kalungkutan, tanging matinding pasasalamat na lamang sa mga alaalang binuo nilang magkasama na habambuhay niyang babaunin sa kanyang puso magpakailanman.