ANG LUHA NG ISANG AMA NANG MAWALA ANG PITAKA NA NAGLALAMAN NG PAMBILI NG DAMIT PARA SA PAGTATAPOS NG KANYANG ANAK NA BABAE AY NAPALITAN NG LABIS NA TUWA DAHIL SA HINDI INAASAHANG PAGDATING NG ISANG SIKLISTA
Patak ng ulan ang sumalubong kay Mang Lando nang lumabas siya mula sa construction site kung saan siya nagtatrabaho. Mahigpit ang hawak niya sa kanyang lumang pitaka na yari sa pekeng balat. Sa loob nito ay nakatago ang limang libong piso, ang perang matagal niyang pinag-ipunan mula sa pag-overtime at pagtitipid sa pagkain.
Ang halagang iyon ay hindi para sa kanya, kundi para pambili ng puting bestida at sapatos na gagamitin ng kanyang bunsong anak na si Maya sa araw ng pagtatapos nito sa kolehiyo. Ito ang pinakamahalagang araw sa buhay nilang mag-ama dahil si Maya ang kauna-unahang makakapagtapos sa kanilang pamilya.
Dahil walang payong, nagpasya si Mang Lando na tumakbo patungo sa sakayan ng jeep. Nagsisiksikan ang mga tao dahil sa biglaang pagbuhos ng ulan. Sa gitna ng pagmamadali at pagtutulakan ng mga pasaherong nais makauwi nang maaga, hindi namalayan ni Mang Lando na nahulog ang kanyang pitaka mula sa kanyang pantalon.
Pagsakay niya sa jeep, nakahinga siya nang maluwag, iniisip ang ngiti ng kanyang anak kapag naiuwi niya ang pinapangarap nitong damit. Ngunit nang dumukot siya sa kanyang bulsa para magbayad ng pamasahe, nanlamig ang kanyang buong katawan.
Wala ang pitaka.
Kinapa niya ang magkabilang bulsa ngunit wala talaga. Namutla siya at halos manginig ang mga labi habang nakatingin ang mga pasahero.
Kusa siyang bumaba ng jeep kahit malakas ang ulan. Binalikan niya ang kalsada at ang sakayan kung saan siya nag-abang. Basang-basa na ang kanyang mga damit. Pilit niyang inaaninag ang kalsada sa gitna ng dilim at buhos ng ulan, nagbabakasakaling makita ang lumang pitaka.
Subalit lumipas ang ilang oras, nawalan na siya ng pag-asa. Napaupo siya sa gilid ng bangketa, walang pakialam sa lamig, at tahimik na lumuha. Iniisip niya kung paano sasabihin kay Maya na nawala ang perang pinaghirapan niya ng ilang buwan. Ang pangarap nilang masayang pagtatapos ay biglang nabalot ng matinding lungkot.
Samantala, isang siklistang nagngangalang Ben ang dumadaan sa parehong kalsada pauwi galing sa kanyang trabaho. Napansin niya ang isang itim na bagay na nakalubog sa maliit na baha malapit sa bangketa.
Pagpulot niya rito, nakita niyang isa itong pitaka.
Nang buksan niya, bumungad sa kanya ang ilang libuhin at isang maliit na litrato ng isang nakangiting dalagita. Sa likod ng litrato ay may nakasulat na mensahe. Ito ay para sa graduation ni Maya. Mayroon ding lumang ID card na nakalagay ang pangalan na Lando at isang kumpletong address ng tinitirhan nito.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Habang naghihintay si Mang Lando sa labas ng kanilang maliit na bahay, hindi niya alam kung paano haharapin ang kanyang anak. Nakita niya si Maya na nag-aabang sa pintuan.
Nang makita ng dalaga ang hitsura ng kanyang ama, agad itong tumakbo at niyakap siya. Humagulgol si Mang Lando, humihingi ng tawad nang paulit-ulit dahil sa pagkawala ng kanyang ipon. Ipinaliwanag niya ang nangyari at sinabing baka hindi na siya makabili ng bagong damit para sa graduation nito.
Ngumiti lamang si Maya nang may luha sa mga mata at sinabing mas mahalaga ang kaligtasan ng kanyang ama kaysa sa anumang materyal na bagay. Ayos lang daw kahit lumang uniporme ang suotin.
Habang nag-uusap ang mag-ama, may narinig silang busina ng bisikleta mula sa labas ng kanilang bakuran. Isang lalaking nakasuot ng raincoat ang nakatayo roon. Ito ay si Ben.
Sa kabila ng pagod at ulan, pinili niyang hanapin ang address na nakasulat sa ID dahil alam niyang napakahalaga ng pera at ng okasyong nakasulat sa likod ng litrato.
Pumasok si Ben at tinanong kung iyon ang bahay ni Mang Lando. Nang tumango ang matanda, inilabas ni Ben ang basang pitaka at iniabot ito sa kanya. Halos hindi makapaniwala si Mang Lando habang nanginginig ang mga kamay nito.
Walang mapagsidlan ng tuwa si Mang Lando. Niyakap niya nang mahigpit si Ben at nag-alok na bibigyan ito ng pabuya, ngunit mahinahong tumanggi ang siklista.
Ayon kay Ben, nakita niya ang litrato ni Maya at naalala niya ang sarili niyang ama na nagtiis din ng hirap mapagtapos lamang siya. Ang makita ang luha ng kagalakan mula sa mag-ama ay higit pa sa anumang halaga ng pera.
Bago umalis si Ben, nagpasalamat nang lubos si Maya at nangakong mag-aaral siyang mabuti at magiging mabuting tao tulad ng siklista na nagbalik ng kanilang pag-asa.
Nang sumunod na linggo, ginanap ang pinakahihintay na graduation ni Maya. Nakasuot siya ng isang napakagandang puting bestida, at buong pagmamalaking naglakad sa entablado upang tanggapin ang diploma.
Habang nagpapalakpakan ang mga tao, nakatingin lamang siya sa kanyang ama na nasa gilid ng bulwagan, tahimik na umiiyak dahil sa matinding kaligayahan at pagmamalaki.
Napatunayan nila na sa kabila ng mga pagsubok at kapighatian, may mga taong may ginintuang puso na handang tumulong nang walang hinihintay na kapalit. Naging napakagandang alaala nito na hinding-hindi nila makakalimutan habambuhay.