KINABAHAN ANG MGA PASAHERO SA KAHINA-HINALANG BAG NG ISANG LALAKI NA MAY UMUUGONG NA TUNOG HABANG BINABAYBAY ANG BAHAING KALSADA,

KINABAHAN ANG MGA PASAHERO SA KAHINA-HINALANG BAG NG ISANG LALAKI NA MAY UMUUGONG NA TUNOG HABANG BINABAYBAY ANG BAHAING KALSADA,

“Ibaba niyo ako! Para, manong, para!” basag ang boses ng isang ginang habang pilit na isinisiksik ang sarili patungo sa estribo ng umaandar na jeep. Kasalukuyang binabayo ng malakas na ulan ang bubong ng sasakyan, ngunit mas nakakapanindig-balahibo ang tensyon sa loob.

Lahat ng pasahero ay halos hindi humihinga, ang kanilang mga nanlalaking mata ay nakapako sa lalaking nakaupo sa pinakadulo. Basang-basa siya, nanginginig, at mahigpit na nakayapos sa isang lumang itim na duffel bag na naglalabas ng isang kakaiba, mahina, ngunit tuloy-tuloy na mekanikal na ugong.

Ang byahe sa bahaing kalsada ng España Boulevard ay karaniwang nakakainip, ngunit nang gabing iyon, tila bawat segundo ay may dalang matinding banta sa kanilang buhay. Sumakay ang lalaking ito sa may bandang Quiapo.

Sa una, inakala ng lahat na isa lamang siyang ordinaryong pasahero na nagmamadaling makauwi dahil sa sama ng panahon. Ngunit nang magsimulang tumunog ang kanyang bag na parang isang kagamitang nauubusan ng oras, unti-unting gumapang ang kilabot at takot sa buong sasakyan.

“Kuya, ano ba ‘yang dala mo? Bakit ba tumutunog?” lakas-loob na tanong ng isang lalaking pasahero na may suot na uniporme ng guwardiya. Nakakuyom ang kanyang mga kamao, halatang handang dumipensa kung sakaling may mangyari.

Hindi sumagot ang estranghero. Ang tanging ginawa nito ay mas lalo pang higpitan ang yakap sa mahiwagang bag. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik, madilim, at labis na balisa habang nakatingin sa kawalan.

“Kailangan kong umabot… kailangan kong makarating…” paulit-ulit niyang bulong sa sarili, habang ang malamig na pawis at ulan ay patuloy na naghahalo sa kanyang mukha.

Dahil sa reaksyon nito, mas lalong nag-panic ang mga kasabay niya. Isang estudyante ang mabilis na nag-type sa kanyang cellphone, nanginginig ang mga kamay habang umiiyak na nagmemensahe sa kanyang pamilya.

“Manong driver, ibaba niyo na kami parang awa niyo na! Baka kung ano ‘yan!” tili ng isa pang pasahero.

Tumingin ang tsuper sa rearview mirror at nakita ang kaguluhan. Wala na siyang sinayang na oras. Nang maaninag ang asul at pulang ilaw ng police checkpoint sa unahan, mabilis niyang inapakan ang preno.

Umagaw ng atensyon ang malakas na paglangitngit ng gulong ng jeep nang huminto ito sa mismong harap ng mga nakaharang na barikada.

“Sir! Tulong! May lalaki rito! May dalang bag na tumutunog na parang bomba!” tarantang sigaw ng tsuper sa mga nagbabantay na pulis.

Mabilis na rumesponde ang mga awtoridad sa narinig na banta. Apat na pulis ang agad na lumapit, ang kanilang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa kanilang mga baril, handang bumunot anumang oras.

“Lahat ng pasahero, bumaba nang dahan-dahan! Huwag kayong magtutulakan!” matapang na utos ng kapitan.

Nagkanya-kanyang takbo ang mga tao palabas ng sasakyan, naiwan ang lalaking nakayakap sa kanyang bag sa loob ng madilim na jeepney.

“Ikaw diyan, dahan-dahan mong ilapag ang bag na iyan at itaas mo ang iyong mga kamay ngayon din,” maingat na utos ng pulis, sabay tutok ng maliwanag na flashlight sa mukha ng lalaki.

Umiling ang lalaki, at doon ay biglang bumuhos ang masaganang luha mula sa kanyang mga mata.

“Hindi pwede… mamatay siya… mamatay siya kapag binitawan ko ito!” sigaw niya pabalik. Ang kanyang boses ay puno ng matinding desperasyon at pagmamakaawa na tuluyang bumasag sa tensyon ng malamig na gabi.

“Anong mamatay? Anong sasabog diyan?!” bulyaw ng pulis na tuluyan nang nag-alerto sa narinig na salita.

“Ibukas mo ‘yan nang dahan-dahan o kami mismo ang bubukas niyan!”

Nanginginig ang magkabilang kamay ng lalaki habang dahan-dahang binubuksan ang zipper ng makapal na duffel bag. Ang mga pulis ay umatras ng bahagya, handa sa anumang matinding pagsabog o nakamamatay na panganib.

Sumilip ang nakakapasong liwanag ng flashlight sa loob ng bag, hinihintay ang paglabas ng katotohanan.

Walang nakakabit na wires. Walang nakatagong pampasabog. Walang ilegal na droga o anumang kontrabando.

Ang bumungad sa kanila ay isang portable, bateryang pinapagana na medikal na makina para sa sanggol. Ang nakakatakot na mekanikal na tunog ay isa lamang warning alarm na nagpapahiwatig na ubos na ang baterya ng makina.

Natahimik ang buong paligid. Ibinaba ng kapitan ang kanyang hawak na flashlight.

“Ano ‘to, sir?” malambot na tanong nito, tuluyang nagbago ang tono ng kanyang boses.

“Para sa anak ko po,” humahagulgol na sagot ng lalaki na nakilala bilang si Mang Nestor. “Nasa ospital po siya, isang premature baby. Nagka-aberya po yung ventilator makina sa ward dahil sa nangyaring brownout kanina. Inutusan akong kunin ‘tong pamalit sa kabilang branch nila.”

Page: SAY – Story Around You | Original Story

Tumulo ang luha ng ama.

“Sabi ng doktor, wala pang isang oras ang itatagal ng anak ko kung hindi umabot ‘to agad. Nag-alarm na po… mamatay ang anak ko pag naubusan ‘to ng kuryente sa byahe bago ako makarating.”

Ang takot ng mga pasahero ay napalitan ng awa. Walang pag-aalinlangang isinakay ng mga pulis si Mang Nestor sa patrol car, binuhay ang wang-wang, at ineskortan siya patungong ospital upang sumagip ng buhay.