ISANG MASUNGIT AT MATAPOBRENG MATANDANG BABAE SA ISANG HOME FOR THE AGED ANG ARAW-ARAW NA INAAGAW ANG ISANG LUMANG SILYANG YANTOK MULA SA TAHIMIK NA LALAKING PALAGING NAGPAPARAYA
“Akin ‘yan! Bingi ka ba o sadyang nagmamatigas ka lang?!”
Ang malakas na paghampas ng tungkod sa sahig na linoleum ay umalingawngaw sa buong recreation room, pansamantalang nagpatigil sa pamimigay ng meryenda. Napasinghap ang ilang mga naglalaro ng bingo.
Nanlilisik ang mga mata ni Lola Carmen, isang pitumpu’t limang taong gulang na biyuda na kilala sa kanyang matalim na dila at walang inuurungang paninindigan.
Nakatayo siya sa harap ni Lolo Mateo, isang tahimik at payat na lalaking palaging may hawak na maliit na radyong de baterya, na kasalukuyang komportableng nakaupo sa nag-iisang silyang yantok sa tabi ng malaking bintana.
Dahan-dahang inangat ni Mateo ang kanyang tingin. Wala siyang sinabi.
Sa halip, isang mainit at malumanay na ngiti ang sumilay sa kanyang kulubot na mukha. Unti-unti siyang tumayo, inalalayan ang sariling nanginginig na mga tuhod, at maingat na ibinigay ang silya kay Carmen.
“Ayan, alam mo naman palang sa akin ang pwestong ito, uupo-upo ka pa,” pagmamaktol ni Carmen habang padabog na umuupo sa silya, pilit na inaayos ang lukot niyang daster. “Pumunta ka doon sa kabilang sofa, nakakaabala ka sa pagtingin ko sa labas.”
Ito ang pang-araw-araw na eksena sa loob ng pasilidad.
Walang palya.
Tuwing alas-tres ng hapon, mag-aagawan sila sa silyang yantok, at palaging si Mateo ang magpaparaya nang walang kahit anong reklamo.
Sanay na ang mga nars sa gawaing ito.
Para kay Carmen, ang pagkuha sa silyang iyon ang nag-iisang maliit na tagumpay na nagpaparamdam sa kanya na may kontrol pa rin siya sa kanyang buhay, lalo pa’t sapilitan siyang iniwan doon ng kanyang mga abalang anak limang taon na ang nakararaan.
Ikinakainis niya si Mateo dahil ang sobrang pagiging tahimik nito ay nagpapaalala sa kanya sa sarili niyang yumaong asawa—isang lalakeng walang kakayahang ipaglaban siya.
Ngunit isang maulan at malamig na umaga ng Martes, nagbago ang ihip ng hangin.
Pagpasok ni Carmen sa recreation room bitbit ang kanyang paboritong kape, napansin niyang bakante ang silyang yantok.
Wala ang pamilyar na tunog ng lumang kundiman mula sa radyo ni Mateo.
Walang lalaking nakangiti at tahimik na nagpaparaya sa kanya.
Lumapit si Carmen sa head nurse na si Sister Agnes.
“Nasaan ‘yung matandang pipi? Late na ba siyang magising ngayon? Akala niya ba ay hahayaan ko siyang maunang umupo roon?”
Huminto sa pagsusulat si Sister Agnes at binigyan si Carmen ng isang malungkot na tingin.
“Wala na po si Lolo Mateo, Lola Carmen. Kagabi po, inatake siya sa puso habang natutulog. Payapa po siyang lumisan.”
Parang binuhusan ng yelo ang buong katawan ni Carmen.
Hindi niya inaasahan ang matinding kirot na biglang sumaksak sa kanyang dibdib.
Bakit siya nasasaktan para sa isang taong palagi niyang inaaway?
Pilit niyang itinago ang panginginig ng kanyang mga labi sa pamamagitan ng pag-irap.
“Mabuti naman at naging tahimik na ang paligid. Makakaupo na ako nang walang kaagaw.”
Pero nang umupo siya sa silyang yantok, walang saya o tagumpay siyang naramdaman.
Tanging isang napakalalim at nakakabinging pangungulila ang bumalot sa kanyang pagkatao.
Page: SAY – Story Around You | Original story
Nang hapong iyon, nilapitan siya ni Sister Agnes na may bitbit na isang maliit at kupas na kahon ng sapatos.
“Wala pong naitalang kamag-anak si Lolo Mateo,” mahinang sabi ng nars. “Pero bago po siya nawala, mahigpit niyang ibinilin na ibigay ko ito sa’yo. Para raw po talaga sa’yo ang mga gamit na ito.”
Nagtatakang kinuha ni Carmen ang kahon.
Nang buksan niya ito, nakita niya ang maliit na radyong de baterya.
Sa ilalim nito ay may isang lumang litrato na napupunit na ang mga gilid.
Nanginginig ang mga kamay na kinuha niya ang larawan.
Napakagat-labi siya at napasinghap nang malakas.
Ang litrato ay kuha limampung taon na ang nakararaan.
Ito ay larawan niyang nakangiti, suot ang kanyang malinis na uniporme habang bumibili ng tinapay sa isang maliit na panaderya sa kanilang probinsya.
Sa likod ng litrato, may nakasulat na mensahe gamit ang isang malinis at pamilyar na sulat-kamay na gumuhit sa kanyang puso.
“Para sa aking unang pag-ibig, Carmen. Hindi ko kailanman nasabi sa’yo ang nararamdaman ko noong nagtatrabaho pa ako bilang kargador sa panaderya dahil alam kong langit ka at lupa lang ako. Nang makita kita muli rito sa pasilidad na ito, alam kong binigyan ako ng Diyos ng huling pagkakataong makasama ka hanggang sa huli. Ang silyang yantok na iyan… ako ang palihim na bumili at nag-donate niyan. Gusto kong palagi mo itong inaagaw sa akin, dahil gusto kong makita ang tapang at sigla sa mga mata mo araw-araw. Gusto kong maramdaman mo na palagi kang mananalo sa isang mundong puro talo, na palagi kang may kakampi. Mahal na mahal kita, Carmen, kahit sa tahimik lang.”
Tuluyang bumagsak ang mga luha ni Carmen.
Hindi na napigilan ang malakas na paghagulgol.
Niyakap niya ang lumang radyo at hinayaang yakapin siya ng pamilyar na musika ng nag-iisang taong nagbigay sa kanya ng tunay na pag-ibig.