ANG MAYOR NA KILALA SA PAGIGING MALINIS AT MAKA-DIYOS, NAPAHIYA SA HARAP NG BUONG BARANGAY MATAPOS TANGAYIN NG ISANG ASKAL ANG ULO NG LECHON SA KANIYANG VIP TABLE, NGUNIT ANG MAS NAKAKAGULAT AY ANG NAHULOG NA CELLPHONE MULA SA KANIYANG BULSA NA KUMONEKTA SA BLUETOOTH SPEAKER AT NAG-PLAY NG RECORDING

ANG MAYOR NA KILALA SA PAGIGING MALINIS AT MAKA-DIYOS, NAPAHIYA SA HARAP NG BUONG BARANGAY MATAPOS TANGAYIN NG ISANG ASKAL ANG ULO NG LECHON SA KANIYANG VIP TABLE, NGUNIT ANG MAS NAKAKAGULAT AY ANG NAHULOG NA CELLPHONE MULA SA KANIYANG BULSA NA KUMONEKTA SA BLUETOOTH SPEAKER AT NAG-PLAY NG RECORDING

Mainit.

Sobrang inít na parang nakadikit na ang balat ng mga tao sa isa’t isa sa loob ng covered court ng Barangay San Isidro.

Basang-basa na ng pawis ang kaniyang mamahaling pinya silk na barong, ngunit panay pa rin ang ngiti at kaway ni Mayor Restituto “Toti” Alarcon sa libu-libong tao na nagsisiksikan.

Pista ng patron ngayon sa pinakamahirap ngunit pinakamalaking voting precinct sa bayan, at hindi niya pwedeng palagpasin ang pagkakataong magmukhang makamasa.

Panay ang hawak niya sa mga madudungis na bata, paminsan-minsan ay humahalik pa sa pisngi ng mga matatanda, habang nakatutok ang mga camera ng kaniyang binabayarang PR team.

“Mahal na mahal ko po ang San Isidro!” isinigaw ni Mayor Toti sa mikropono, boses na punong-puno ng pekeng emosyon, na sinuklian naman ng masigabong palakpakan at hiyawan.

“Kayo ang lakas ko! Wala ang isang Mayor Toti kung wala ang mga ordinaryong mamamayan na tulad ninyo!”

Pagkatapos ng kaniyang talumpati, bumaba siya patungo sa VIP table.

Doon ay nakahanda ang pinakamalaking lechon sa buong bayan, regalo pa ni Mang Ben na isinangla ang sariling tricycle makapag-ambag lang.

Nakapaligid sa kaniya ang mga kapitan at konsehal.

Sa likod ng kaniyang mga matatamis na ngiti, pakiramdam ni Mayor Toti ay masusuka siya sa halo-halong amoy ng maasim na pawis at hiningang amoy alak mula sa mga taong pilit na nakikipagkamay sa kaniya.

Bago siya umupo, pasimple niyang dinukot ang kaniyang cellphone mula sa bulsa.

Mayroon siyang ugaling mag-record ng mga “voice notes” para sa kaniyang campaign manager tuwing matatapos ang isang event.

Pinindot niya ang record button, itinapat nang bahagya sa kaniyang bibig habang nagkukunwaring may sinasagot na text message, at bumulong.

“O, tapos na ang drama ko rito,” pabulong ngunit malinaw niyang sabi.

“Siguraduhin niyo na na-edit nang maayos ‘yung video. Nakakadiri ‘yung mga batang hinalikan ko, amoy araw na ewan, parang mga hindi naliligo.

At pakisabi kay Kapitan, bilisan ang pakain. Gusto ko nang umuwi sa naka-aircon kong bahay, nangangati na ang balat ko sa alikabok ng mga patay-gutom na ‘to.

Siguraduhin niyo lang na bukas, nasa front page tayo na nagpapakain ako ng mga mahihirap.”

Ibinalik niya ang cellphone sa kaniyang bulsa nang hindi pinindot ang ‘stop’, at saka tuluyang umupo habang iniaabot sa kaniya ni Mang Ben ang pinakamasarap na parte ng balat ng lechon.

Eksaktong pag-upo niya, isang pangyayari ang hindi inaasahan ng lahat.

Mula sa ilalim ng entablado, isang payat, galis-aso, at gutom na gutom na askal ang biglang tumalon patungo sa gitna ng VIP table.

Wala itong pakialam sa mga nakabarong. Ang tanging nakikita ng aso ay ang kumikinang at malutong na ulo ng lechon.

“Huy! ‘Yung aso! Tabuyin niyo!” sigaw ni Kapitan Roger, tumayo at inihampas ang kaniyang sumbrero, ngunit huli na ang lahat.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Sa sobrang bilis at desperasyon, nakagat ng aso ang tainga ng lechon at buong lakas na hinila ito.

Dahil sa bigat ng baboy, nahigit nito ang buong mantel.

Nagliparan sa ere ang mga baso ng softdrinks, at ang naglalagablab na sarsa ng lechon ay tumalsik direkta sa mamahaling pantalon ni Mayor Toti.

Napatayo si Mayor sa gulat at matinding galit.

“Lintek na asong ‘yan! Hulihin niyo ang salot na ‘yan!” sigaw niya, tuluyang nawala ang poise na kanina pa inaalagaan.

Sa kaniyang pagwawala at pagpalo sa aso gamit ang pamaypay, hindi niya namalayan na nahulog ang kaniyang cellphone mula sa mababaw na bulsa ng kaniyang barong.

Bumagsak ang cellphone nang eksakto sa mismong ibabaw ng sound mixer ng operator sa event, na nasa katabing mesa lang.

Sa lakas ng pagbagsak, aksidenteng napindot ang screen ng cellphone.

At dahil naka-konekta pa rin ang Bluetooth nito sa higanteng speaker para sa pag-play ng kaniyang campaign jingle kanina…

Isang pamilyar na boses ang biglang umalingawngaw sa buong barangay, nangingibabaw sa ingay ng mga taong nagkakagulo.

“O, tapos na ang drama ko rito…”

Biglang tumahimik ang buong covered court.

Ang mga tao ay napatigil at nakatingin sa malalaking speaker na nakasabit sa itaas.

“Siguraduhin niyo na na-edit nang maayos ‘yung video… Nakakadiri ‘yung mga batang hinalikan ko, amoy araw na ewan…”

Gusto sanang patayin ni Mayor Toti ang speaker, namumutla ang kaniyang mukha sa sobrang hiya, ngunit nagkapatong-patong na ang mga tumumbang upuan sa paligid ng sound mixer.

Pilit siyang nakikipagsiksikan, pilit inaabot ang kaniyang cellphone na patuloy sa pag-broadcast ng kaniyang itinatagong pagkatao.

“Gusto ko nang umuwi sa naka-aircon kong bahay, nangangati na ang balat ko sa alikabok ng mga patay-gutom na ‘to…”

Nang sa wakas ay mahugot ng nanginginig na sound technician ang kurdon ng kuryente ng speaker, huli na ang lahat.

Ang katahimikan na sumunod ay mas nakakabingi kaysa sa ingay ng piyesta.

Walang pumalakpak.

Walang sumigaw.

Ang mga nanay na kanina ay tuwang-tuwa, ngayon ay nakatingin sa kaniya na may halong matinding pandidiri.

Ang mga matatandang kaniyang hinalikan ay pilit na pinupunasan ang kanilang mga pisngi.

Si Mang Ben ay naiwang nakayuko, nakakuyom ang mga kamao habang tumutulo ang luha.

Tumingin si Mayor Toti sa paligid.

Ang kaniyang PR team ay nakatayo lang sa gilid, tahimik na ibinababa ang kanilang mga camera, alam na tapos na ang karera ng kanilang kliyente.

Sa gitna ng pagkasira ng isang politikal na karera, ang tanging masaya lamang sa buong barangay ay ang askal.

Tahimik itong ngumunguya sa malutong na tainga ng lechon sa ilalim ng isang nakataob na silya, walang kamalay-malay na siya ang bumasag sa maskara ng isang pekeng tagapagligtas.