ISANG BANYAGANG TURISTA ANG HINARANG SA NAIA TERMINAL DAHIL SA KAKULANGAN NG PERA AT KAHINA-HINALANG DETALYE NG KANYANG PAGBISITA NGUNIT ISANG NAKAKAGULAT NA SIKRETO ANG MABUBUNYAG SA LIKOD NG KANYANG DESISYONG MAKULONG NA LAMANG

ISANG BANYAGANG TURISTA ANG HINARANG SA NAIA TERMINAL DAHIL SA KAKULANGAN NG PERA AT KAHINA-HINALANG DETALYE NG KANYANG PAGBISITA NGUNIT ISANG NAKAKAGULAT NA SIKRETO ANG MABUBUNYAG SA LIKOD NG KANYANG DESISYONG MAKULONG NA LAMANG

“Kalahating taon? Anim na buwan kang mananatili rito sa Pilipinas, at ang dala mo lang ay ang maliit na backpack na ‘yan?” Tumaas ang kilay ni Officer Renato, isang beterano sa Bureau of Immigration sa NAIA.

Nakatayo sa harap niya ang dalawampung taong gulang na Hapones, si Kenji. Lukot ang suot nito, pawisan, at halatang walang tulog. Sa ibabaw ng malamig na mesa ng Inspection Room, nakakalat ang gamit niya: ilang damit, camera, at isang libo’t limang daang dolyar.

“Yes, sir. Vacation,” kabadong sagot ni Kenji sa barok na Ingles, nakayuko.

“Vacation. Six months. With fifteen hundred dollars?” Umiling si Renato. “Sino ang magpapakain sa’yo? Saan ka titira? Wala kang hotel booking.”

“I stay with friend. Kuya Arnel. In Cavite,” tugon ni Kenji, sabay turo sa papel na may address at numero.

Hindi kumbinsido si Renato. Kabisado na niya ang mga istilo ng mga ilegal na dayuhan. Tinawagan niya ang numerong ibinigay. Ilang ring lang, may sumagot na babae.

“Hello? Asawa po ito ni Arnel.”

“Misis, nandiyan po ba si Arnel? May hinihintay ba siyang bisita mula sa Japan?”

Narinig ni Renato ang pagbuntong-hininga ng babae. “Naku, sir. Wala po. Dalawang taon na siyang nagtatrabaho sa barko malapit sa Europe. Wala siyang nababanggit na bisita.”

Ibinaba ni Renato ang telepono. “Nagsisinungaling ka. Wala rito ang kaibigan mo.”

Namutla si Kenji. Nagsimula itong magpaliwanag, ngunit inutusan na ni Renato ang kasamahan na suriin ang gamit ng dayuhan. Sa ilalim ng sapin ng sapatos ni Kenji at loob ng medyas, nakahanap sila ng siyam na raang dolyar pa. Kabuuan: dalawang libo’t apat na raang dolyar.

“May tinatago ka pang pera,” seryosong sabi ni Renato. “Hindi ka turista. Hindi sapat ang pondo mo, at peke ang titirhan mo. You are denied entry.”

Ibinigay niya ang dalawang opsyon. “Kailangan mong bumalik sa Japan. May flight mamayang gabi, ngunit babayaran mo ang tiket na nagkakahalaga ng isang libo’t isang daang dolyar. Kung ayaw mong magbayad, bukas ka pa libreng maide-deport. Ibig sabihin, matutulog ka ngayong gabi sa airport holding facility. Sa kulungan.”

Tinitigan ni Kenji ang pera sa mesa. Ang ibabayad sa tiket ay halos kalahati ng dala niya. Napakagat siya sa labi bago tahimik na nagsalita. “I stay… in jail. Tomorrow flight. Free.”

Napasimangot si Renato. Ang kuripot naman ng banyagang ito, naisip niya. Mas gugustuhin pang matulog sa malamig at siksikang holding room kaysa bawasan ang nakatagong pera.

Inayos na ni Renato ang papeles. Habang hinihintay ang mga guwardiya na mag-escort kay Kenji, napansin ni Renato ang maliit na sobreng nahulog mula sa backpack ni Kenji. Nakasulat dito ang pangalan ng asawa ni Arnel at address sa Cavite.

Pinulot ito ni Renato. “Ano ito?”

Natarantang inabot ni Kenji ang sobre. “Please… for Kuya Arnel family. Please.”

Kumunot ang noo ni Renato. “Para sa pamilya? Akala ko ba magbabakasyon ka?”

Doon na bumigay ang emosyon ng binata. Tumulo ang luha mula sa mga mata nito. Gamit ang pinaghalong sirang Ingles at wikang senyas, nabuo ni Renato ang tunay na kwento.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Hindi turista si Kenji. Sa Japan, ulila siyang nagtatrabaho sa pabrika kung saan naging katrabaho niya si Arnel. Naaksidente si Kenji sa makinarya, at si Arnel ang nagligtas sa buhay niya—dahilan upang matanggal ang Pilipino sa trabaho at mapilitang umalis. Bago umalis, nalaman ni Kenji na may malubhang sakit sa puso ang bunsong anak nito.

“I save money… two years,” umiiyak na paliwanag ni Kenji, tinuturo ang pera. “I work three jobs. The money… for baby operation. Not my money. For Kuya Arnel’s baby. I cannot pay one thousand one hundred for ticket. If I pay, baby die. I sleep in jail. No problem.”

Natigilan si Renato. Parang may bumara sa lalamunan niya. Akala niya manloloko o kuripot na banyaga ang kaharap niya. Ngunit ang binatang ito ay tumawid ng dagat, tiniis ang gutom, para tuparin ang utang na loob at magligtas ng batang hindi niya nakikita. Kaya pala pinili nitong makulong, masiguro lang na buo nitong maiuuwi ang pera.

Bumuntong-hininga si Renato. Bukas pa ang deportation flight. Kailangan pa ring ma-deport si Kenji dahil sa maling deklarasyon. Ngunit bilang Pilipinong may anak din, alam niyang may magagawa siya.

“Guard,” tawag ni Renato. “Bigyan niyo siya ng maayos na pagkain sa holding facility. Sagot ko.”

Inabot ni Renato ang sobre at pera kay Kenji. “Hindi ka makakapasok ng Pilipinas,” malumanay na sabi niya. “Pero kakausapin ko ang social worker sa airport. Ipapadala natin ang pera sa asawa ni Arnel bago ka sumakay sa eroplano bukas. Sasama ako para siguraduhing makakarating ito.”

Yumuko si Kenji nang paulit-ulit. “Salamat po.”

Sa maingay na airport, nasaksihan ni Renato ang pambihirang kabutihan—mula sa banyagang piniling makulong, hindi dahil sa kakuriputan, kundi dahil sa dalisay na utang na loob.