ISANG DESPERADONG BINATA ANG NAG-ALAY NG KANYANG HULING PERA SA ISANG MAPANGANIB NA LARO NG TRES KANTOS SA GITNA NG MAGULONG MAYNILA PARA SA ISANG LAYUNING HINDI INAASAHAN NG SINO MAN SA MGA NAKAKITANG SAKSI!

ISANG DESPERADONG BINATA ANG NAG-ALAY NG KANYANG HULING PERA SA ISANG MAPANGANIB NA LARO NG TRES KANTOS SA GITNA NG MAGULONG MAYNILA PARA SA ISANG LAYUNING HINDI INAASAHAN NG SINO MAN SA MGA NAKAKITANG SAKSI!

“Sandaan, magiging dalawang daan! Sundan ang Reyna, huwag magpapabola!”

Ang boses ni Mang Indo ay parang kudkuran ng niyog—paos, magaspang, at may halong awtoridad na nangingibabaw sa ingay ng mga dyip sa kanto ng Recto. Ang tatlong baraha sa ibabaw ng maruming karton ay tila may sariling buhay, mabilis na nagpapalit-palit sa ilalim ng kanyang mga daliring tila sanay na sanay sa pandaraya. Nakapaligid ang mga taong pawisan, may mga nag-aalinlangan, at may mga sawimpalad na naghahanap ng mabilisang swerte sa gitna ng hirap ng buhay.

Sa gilid ng kumpol ng mga tao, nakatayo si Dante. Suot ang isang kupas na puting t-shirt at maong na tila ilang linggo nang hindi nalalabhan, mataman siyang nakatingin sa mga kamay ni Mang Indo. Hindi siya gumagalaw, hindi kumukurap. Ang kanyang mga mata ay hindi nakatutok sa likod ng mga baraha, kundi sa galaw ng pulso at balikat ng matanda.

“O, ikaw, bata? Mukhang malalim ang iniisip mo,” hamon ni Mang Indo habang nakangisi, ang kanyang mga mata ay mapanuri sa bawat kilos ni Dante. “Gusto mo bang subukan? Baka dito mo mahanap ang swerteng hindi mo makita sa kalsada.”

Humakbang nang kaunti si Dante. “Limang daan,” maikling sagot niya, sabay latag ng isang malutong na limandaang pisong papel na kinuha niya mula sa kanyang bulsa. Iyon ang huling pera niya para sa buong linggo, ang pambayad sana sa kuryente sa kanilang maliit na silid sa Tondo.

Nagbulungan ang mga tao. Sa Quiapo, ang limandaang piso ay hindi lamang basta papel; ito ay pagkain para sa ilang araw.

“Matapang ka, ha?” tawa ni Mang Indo. “Sige, masdan mong mabuti.”

Mabilis na nilaro ni Mang Indo ang mga baraha. Kaliwa, kanan, gitna, paikot. Sa mata ng ordinaryong tao, ang Reyna ay tila naglaho na sa bilis. Pero kay Dante, ang bawat galaw ay parang naka-slow motion. Nakita niya ang bahagyang pag-angat ng kuko ni Mang Indo sa gitnang baraha, isang senyales ng ‘palit-baraha.’

“Nasa gitna,” sabi ni Dante nang tumigil ang mga kamay ng matanda.

Dahan-dahang itinaas ni Mang Indo ang baraha. Ang Reyna ng Puso.

“Aba, tsamba!” hiyaw ng isang miron.

“Ulitin natin,” wika ni Dante, pero sa pagkakataong ito, hindi niya kinuha ang panalo. “Doblehin natin. Isang libo na ang taya ko.”

Lalong naging tensyonado ang paligid. Ang hangin ay naging mabigat, puno ng amoy ng usok at pawis. Alam ni Mang Indo na hindi ito basta tsamba. Muli niyang nilaro ang mga baraha, mas mabilis, mas mapanlinlang. Gumamit siya ng ‘double lift’ at ilang teknik na tanging mga bihasa sa kalye lamang ang nakakaalam. Pero sa bawat galaw ni Mang Indo, may katapat na ngiti si Dante—isang ngiting hindi pang-sugarol, kundi ngiti ng isang taong nakakaalam ng sikreto ng kalaban.

“Nasa kanan,” seryosong sabi ni Dante.

Pagtaas ni Mang Indo, ang Reyna na naman. Dalawang libo na ang pera ni Dante. Ang mga tao ay nagsimulang mag-udyok. May mga nagsasabing tumigil na siya habang panalo pa, pero si Dante ay tila may ibang plano.

“Huling laro,” sabi ni Dante. Inilabas niya ang lahat ng pera niya—mga barya, lukot na bente, at ang panalo niya. Sampung libong piso lahat-lahat, kasama ang perang itinabi niya mula sa pamasada ng dyip sa loob ng tatlong buwan. “Lahat na ito. Isang hula, isang panalo, o isang malaking talo.”

Namutla si Mang Indo. Ang sampung libo ay malaking pera para sa isang ‘tres kantos’ sa bangketa. Tumitig siya kay Dante, at doon niya napansin ang isang maliit na peklat sa kilay ng binata. Bahagyang nanginig ang mga kamay ng matanda.

Mabilis, marahas, at puno ng galit ang huling pagbalasa ni Mang Indo. Tila gusto niyang iligaw hindi lang ang mata ni Dante, kundi pati ang tadhana. Nang tumigil ang mga baraha, ang lahat ay napatahimik. Kahit ang mga sasakyan sa malayo ay tila tumigil sa pagbusina.

Itinuro ni Dante ang baraha sa kaliwa. “Diyan. Hindi na lilipat ‘yan.”

Huminga nang malalim si Mang Indo. Kitang-kita ang pawis na namumuo sa kanyang noo. Dahan-dahan niyang iniharap ang baraha. Reyna ng Puso.

Hiyawan ang mga tao. Nanalo si Dante ng dalawampung libong piso. Kinuha ni Dante ang pera, pero hindi siya umalis. Sa gitna ng pagbubunyi ng mga tao, nanatili siyang nakatitig kay Mang Indo, na ngayo’y nakayuko at tila lupaypay.

“Bakit mo ginawa ‘yun?” bulong ni Mang Indo nang mag-alisan na ang mga tao. “Alam mong hindi ako mananalo sa’yo, Dante.”

Humarap si Dante sa matanda, ang kanyang mga mata ay puno ng emosyon. “Kailangan mo ang pera, Tatay. Alam kong hindi mo na kayang bayaran ang gamot ni Nanay sa dialysis. Alam ko ring itong pandaraya na lang ang alam mong paraan para hindi kayo magutom.”

Nagulat si Mang Indo. “P-paano mo nalaman?”

“Tatlong taon akong nawala, Tay. Nagtrabaho ako sa malayo, nagpakapagod para may maipadala, pero laging ibinabalik ng kapatid ko dahil sabi niyo ayaw niyo ng galing sa akin,” wika ni Dante, ang boses ay nagsisimulang manginig. “Kaya kinuha ko ang pera niyo sa paraang alam niyo. Ang laro niyo. Pero sa huli, Tay, hindi ko ito kinuha para sa sarili ko.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Inabot ni Dante ang buong dalawampung libong piso kay Mang Indo.

“Gamitin niyo ito para kay Nanay. Huwag na kayong babalik dito sa Recto. Magbukas kayo ng maliit na sari-sari store sa bahay. ‘Yun naman ang pangarap ni Nanay, ‘di ba?”

Napatitig si Mang Indo sa pera, pagkatapos ay sa kanyang anak. Ang mga luhang kanina pa pinipigilan ay dahan-dahang pumatak sa maruming karton. Ang dating ‘hari ng pandaraya’ sa bangketa ay natalo ng katapatan ng isang anak na hindi sumuko sa kabila ng pagkakaiba ng kanilang pananaw sa buhay.

Sa gitna ng magulong Maynila, sa ilalim ng nag-aapoy na araw, isang yakap ang namagitan sa mag-ama—isang yakap na mas mahalaga pa sa anumang perang napanalunan sa laro ng tadhana. Ang tres kantos ay natapos na, pero ang bagong simula para sa kanilang pamilya ay kakarating pa lamang.