ISANG MOTORSIKLO ANG BIGLANG TUMIRIK SA GITNA NG UMAAHON AT MAUSOK NA FLYOVER KASABAY NG PAGDAGUNDONG NG ISANG NAGLALAKIHANG TRUCK NA NASA LIKURAN NITO HABANG NAG-UUNAHAN ANG MGA SASAKYAN SA ISANG DELIKADO AT BUWIS-BUHAY NA SITWASYON SA HIGHWAY

ISANG MOTORSIKLO ANG BIGLANG TUMIRIK SA GITNA NG UMAAHON AT MAUSOK NA FLYOVER KASABAY NG PAGDAGUNDONG NG ISANG NAGLALAKIHANG TRUCK NA NASA LIKURAN NITO HABANG NAG-UUNAHAN ANG MGA SASAKYAN SA ISANG DELIKADO AT BUWIS-BUHAY NA SITWASYON SA HIGHWAY

“Huwag ngayon, parang awa mo na, huwag ngayon!” mangiyak-ngiyak na bulong ni Carding habang mariing pinipiga ang clutch at silinyador ng kanyang kakarag-karag na motorsiklo. Nasa kalagitnaan siya ng matarik na paahon sa isang mahabang flyover sa Quezon City, kasagsagan ng rush hour kung saan walang sinuman ang gustong magbigay.

Isang matinis na pag-ubo mula sa makina ang umalingawngaw bago ito tuluyang nawalan ng hininga. Nawalan ng pwersa ang gulong, at unti-unting umatras ang motorsiklo pababa.

Agad na ibinaba ni Carding ang kanyang mga paa upang pigilan ang pag-atras. Sa likod ng kanyang motor ay nakatali ang maliit na kahon ng mamahaling gamot para sa anak na nakaratay dahil sa dengue. Buong araw siyang bumiyahe bilang delivery rider upang maipon ang pambili nito. Pagod na siya, kumakalam ang sikmura, at ngayon, tinraydor pa siya ng tanging katuwang sa paghahanapbuhay.

Hindi niya pwedeng iwan ang motor. Hindi rin siya pwedeng mahuli sa pag-uwi dahil hinihintay ito upang maibaba ang lagnat ng kanyang nag-iisang anak. Wala siyang pagpipilian kundi bumaba at itulak ang napakabigat na bakal paahon sa sementadong kalsada.

Bawat hakbang niya ay parang may nakapatong na semento sa hita. Ngunit ang tunay na nagpapanginig sa kanyang tuhod ay ang nakakabinging ugong sa likuran. Isang higanteng ten-wheeler truck ang bumubuntot sa kanya. Rinig na rinig niya ang pagbomba ng makina, tila halimaw na naiinip at gustong managasa. Ang mga ilaw ng truck ay nakakabulag mula sa kanyang side mirror.

Sa tuwing susubukan niyang gumilid, bumubusina ang mga kotseng nag-uunahan. Wala siyang malusutan. “Tabi! Harang ka sa daan!” sigaw ng isang galit na driver ng SUV bago humarurot palayo. Naiwan si Carding sa gitna ng usok, tanging ang dambuhalang truck sa likod ang hindi umaalis.

Patuloy itong nakabuntot, sentimetrong distansya na lamang ang pagitan ng nguso nito sa kanya. Pinagpawisan ng malamig si Carding. Sa isip niya, iniinis siya ng drayber, pinipilit magmadali kahit halos mawalan na siya ng hininga sa hirap.

“Pasensya na po, boss! Nasiraan lang!” sigaw niya, umaasang maririnig siya, ngunit sumagot lang ito ng mahabang busina. Takot na takot siyang baka bumigay ang preno ng truck at tuluyan siyang mapisa sa aspalto kasama ng gamot na panagip-buhay ng anak niya.

Halos mapaluhod na siya sa pagod nang biglang may humarurot na isa pang motorsiklo sa kanyang gilid. Isang lalaking nakasuot ng itim na jacket at buong-mukhang helmet ang tumabi sa kanya. Nanlamig ang katawan ni Carding. Kadalasan sa ganitong sitwasyon, ang mga dumadaang rider ay galit dahil naaabala sila, o kaya’y naghahanap ng away.

Handa na sana si Carding na magmakaawa at ipaliwanag na sira ang kanyang makina. Inaasahan niyang mumurahin siya nito at sasabihang nakakaabala siya sa lumalalang trapiko.

Ngunit naganap ang isang bagay na hindi niya inaasahan. Hindi nagsalita ang lalaki. Sa halip, kalmado itong gumitna sa linya, inilapit ang motorsiklo sa gilid ni Carding, at maingat na inangat ang kanyang kanang paa. Inilapat ng estranghero ang dulo ng kanyang sapatos sa bakal na footpeg ng sirang motor. Sumenyas ito mula sa loob ng helmet na hawakan ng mahigpit ang manibela.

Nang pihitin ng lalaki ang kanyang silinyador, naramdaman ni Carding ang malakas na pwersa na nagtulak sa kanya paahon. Binubutata siya nito. Gumamit ang estranghero ng sariling pwersa at makina upang itulak ang mabigat na motor ni Carding pataas ng flyover.

Page: SAY – Story Around You | Original Story

Nawala ang bigat na kanina pa pinapasan ng kanyang mga binti. Parang nabunutan ng tinik sa dibdib si Carding habang umaandar sila nang mabilis hindi kailangang gumamit ng lakas. Pabilis sila ng pabilis hanggang sa tuluyang marating nila ang pinakadulo ng tulay.

Doon niya lamang napagtanto ang katotohanan nang muli siyang lumingon sa dambuhalang truck. Hindi siya iniinis o tinatakot ng drayber tulad ng inakala niya. Nakita ni Carding ang drayber ng truck sa loob ng madilim na salamin, nakangiti at sumasaludo sa kanya.

Ang pagpapanatili pala ng truck sa kanyang likuran ay isang sinadyang hakbang. Nagsilbi itong dambuhalang pader na humarang sa mga umaarangkadang sasakyan upang hindi siya masagi o mabangga. Ang mga busina nito ay babala lamang pala sa ibang motorista na huwag mag-overtake. Binabantayan siya nito mula pa sa ibaba upang makasiguro sa kanyang kaligtasan.

Nakarating sila sa patag at ligtas na bahagi ng kalsada. Ibinalik ng estrangherong rider ang kanyang paa, bahagyang tumango kay Carding nang walang anumang salita, at muling pinaharurot ang motor papalayo sa dilim ng gabi. Walang pangalan, walang hinihinging kapalit.

Nakatayo si Carding sa gilid ng kalsada, mahigpit na yakap ang kahon ng gamot, habang dahan-dahang pinupunasan ang luhang tumakas sa kanyang mata.

Sa kabila ng kalupitan ng siyudad, napatunayan niyang buhay na buhay pa rin ang bayanihan sa kalsada ng Pilipinas. Pinatunayan ng dalawang estranghero na sa gitna ng pagsubok, may mga taong handang tumulong.