ISANG NAMAMASADANG TRICYCLE DRIVER ANG NAKASAKAY NG ISANG BUNTIS NA BABAE SA GITNA NG GABI NGUNIT LAKING GULAT NIYA NANG MAGPABABA ITO SA ISANG INABANDONANG LOTE SA HALIP NA SA OSPITAL

ISANG NAMAMASADANG TRICYCLE DRIVER ANG NAKASAKAY NG ISANG BUNTIS NA BABAE SA GITNA NG GABI NGUNIT LAKING GULAT NIYA NANG MAGPABABA ITO SA ISANG INABANDONANG LOTE SA HALIP NA SA OSPITAL

Nanginginig ang buong manibela ng lumang Kawasaki Barako na ginawang tricycle ni Mang Lando habang binabagtas niya ang madilim, tahimik, at lubak-lubak na kalsada ng Barangay San Isidro.

Pumatak na ang alas-onse ng gabi at tanging ang mahinang liwanag ng kanyang nag-iisang headlight ang nagbibigay ng tanglaw sa daan. Malamig ang simoy ng hangin, pahiwatig ng parating na malakas na ulan, at amoy na amoy na niya ang alikabok na nababasa ng ambon.

Balak na sana niyang umuwi sa kanyang pamilya dahil kanina pa kumakalam ang kanyang sikmura, ngunit nang dumaan siya sa tapat ng isang saradong convenience store, isang bulto ng tao ang desperadong kumaway sa kanya mula sa dilim.

Pinatabi ni Lando ang kanyang sasakyan. Nanghina ang kanyang mga tuhod at biglang nagising ang kanyang diwa nang makita ang kalagayan ng pasahero.

Isa itong babaeng nasa bente singko anyos, basang-basa ng pawis ang namumutlang mukha, at halatang kabuwanan na dahil sa malaking-malaki nitong tiyan. Mahigpit nitong yakap ang isang makapal na itim na duffel bag at panay ang lingon sa likuran na tila may pinagtataguan at labis na kinatatakutan.

“Sa ospital po ba tayo, ma’am? Mukhang manganganak na yata kayo sa hitsura ninyo,” nag-aalalang tanong ni Lando habang mabilis na bumaba upang alalayan itong sumakay sa loob ng maalikabok at makipot na cab ng kanyang tricycle.

Umiling ang babae nang mabilis, nanginginig ang mga labi at panay ang singhap ng hangin.

“H-Hindi po, Kuya. Sa may lumang pabrika po ng yelo sa dulo ng kalsada ng San Roque. Parang awa niyo na, umalis na po tayo rito ngayon din. Bayaran ko kayo kahit magkano, umalis lang tayo.”

Kumunot ang noo ni Lando. Ang lumang pabrika ng yelo ay higit limang taon nang inabandona at sunog na ang kalahati nito. Wala ni isang poste ng ilaw roon, at balita sa kanilang lugar na pinamumugaran iyon ng mga masasamang loob at tambayan ng mga durugista.

Bilang isang beteranong drayber na halos dalawampung taon nang namamasada sa bayan, malakas ang kutob niyang may hindi tama. Subalit dahil sa takot at pamamakaawa sa mga mata ng buntis, inalis niya ang kanyang pagdududa, mabilis na pinaandar ang makina, at pinaharurot ang tricycle palayo.

Tahimik at puno ng tensyon ang naging byahe sa unang sampung minuto. Tanging ang malakas na ugong ng makina at paghampas ng gulong sa mga bato ang maririnig.

Paminsan-minsan, sumusulyap si Lando sa kanyang rearview mirror. Nakita niya ang babaeng panay ang kapa sa loob ng kanyang bag at panay ang tulo ng luha habang bumubulong ng panalangin.

“May problema po ba, ma’am? Kung ayaw ninyo sa ospital, pwede ko po kayong dalhin sa barangay hall para mas ligtas kayo at ang bata,” alok ni Lando, pilit na ginagawang mahinahon ang boses upang hindi lalong matakot ang kanyang pasahero.

“Huwag! May mga kasabwat siya roon,” garalgal na sagot ng babae, bakas ang matinding pagkadesperado. “Kailangan ko lang pong makarating sa pabrika. May susundo po sa akin doong kaibigan na magtatago sa amin.”

Page: SAY – Story Around You | Original story

Bago pa man makasagot si Lando, isang nakakapasong liwanag mula sa likuran ang bumulag sa kanyang rearview mirror.

Isang malaking itim na SUV na walang plaka ang mabilis na sumusunod sa kanila. Wala itong busina, ngunit halatang binibilisan nito ang takbo upang abutan at sagasaan ang kanyang mabagal na tricycle.

Napasinghap ang babae nang makita ang sasakyan.

“Diyos ko… nahanap niya ako. Kuya, bilisan mo! Huwag mo akong hayaang makuha nila! Papatayin nila ako pagkatapos kong manganak at kukunin nila ang anak ko!” humagulgol na ang babae, yakap-yakap nang mahigpit ang kanyang sinapupunan at ang itim na bag.

Sa sandaling iyon, nagkadugtong-dugtong sa isip ni Lando ang sitwasyon. Hindi ordinaryong asawa ang humahabol sa babaeng ito. Isang malupit at makapangyarihang sindikato ang tinatakasan niya. Ang itim na bag na yakap nito ay malamang naglalaman ng matitibay na ebidensya o perang ninakaw niya upang makatakas.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Lando at pinagpawisan siya nang malamig. Kung ididiretso niya ang takbo sa maluwag na kalsada patungo sa pabrika, madali silang mababangga at makukorner ng malaking sasakyan.

Kailangan niyang mag-isip ng mabilis. Kailangan niya ng isang mapangahas na palusot upang makaligtas sila.

“Kumapit ka nang mahigpit, ma’am! Ibaba mo ang ulo mo!” malakas na sigaw ni Lando.

Sa halip na bilisan ang takbo sa sementadong daan, biglang kinabig ni Lando ang manibela pakanan nang buong lakas. Umikot ang gulong at pumasok siya sa isang napakakipot at maputik na eskinita na napaliligiran ng matataas na pader ng mga magkakatabing bahay.

Ito ang “Eskinitang Putol,” isang shortcut na tanging mga sanay na drayber ng maliliit na tricycle lamang ang nakakaalam.

Narinig nila ang malakas na pagpreno at nakakabinging pag-ungol ng makina ng SUV mula sa likuran nang sumalpok ito nang bahagya sa poste dahil sa biglaang pagliko. Hindi ito kasya sa eskinita.

Subalit narinig din ni Lando ang pagbukas ng mga pinto nito at ang mga yabag ng mabibigat na sapatos na tumatakbo upang habulin sila bitbit ang mga baril.

Kahit nagkikiskisan na ang yero ng kanyang tricycle sa mga pader at tumatalsik ang makapal na putik sa kanyang mukha, patuloy sa pagharurot si Lando sa madilim na eskinita hanggang sa marating nila ang dulo.

Ngunit hindi sa lumang pabrika sila lumabas.

Maingat at planado ang naging ruta ni Lando. Bumulaga sa kanila ang maliwanag at mataong likuran ng main headquarters ng kapulisan ng lungsod, kung saan nakaparada ang maraming mobile cars at nagkakape ang mga pulis na naka-night shift.

Walang pag-aalinlangan, idiniretso ni Lando ang tricycle sa mismong tapat ng presinto at walang patid na pinindot ang kanyang busina.

Agad na naalerto ang mga awtoridad, bumunot ng baril, at nilapitan sila. Nang makita ng mga armadong lalaki na humahabol sa kanila na nasa presinto na sila, mabilis itong nagsitakbo pabalik sa kanilang sasakyan.

Ngunit hindi na sila nakalayo dahil mabilis na nai-radyo ng mga pulis ang itim na SUV na agad naharang sa kabilang kanto ng rumespondeng SWAT team.

Ligtas na naibaba si Lando at ang umiiyak na babae.

Nalaman na lamang ni Lando kinaumagahan na ang babaeng kanyang tinulungan ay asawa ng isang notorious na lider ng sindikato sa kabilang probinsya, at ang hawak nitong duffel bag ay naglalaman ng libu-libong pahina ng ledger at flash drives na matagal nang hinahanap ng batas.

Dahil sa pagiging alerto, matapang, at pagkakaroon ng malasakit ni Lando sa kapwa, hindi lamang niya naisalba ang buhay ng isang inosenteng ina at ng kanyang isisilang na sanggol, kundi naging instrumento rin siya upang tuluyang mabuwag ang isang malaking grupo na matagal nang naghahasik ng lagim sa kanilang lipunan.

Umuwi si Lando sa kanyang pamilya nang may ngiti at kumpas ng kabayanihan sa kanyang puso.