ISANG BINATA ANG BUWIS-BUHAY NA NAKIPAGHABULAN SA ISANG UMAANDAR NA GARBAGE TRUCK SA KALAGITNAAN NG MATINDING TRAPIK AT HINALUKAY ANG TAMBAK NG MGA MABAHAHONG BASURA SA HARAP NG MARAMING TAO DAHIL INAKALA NIYANG AKSIDENTE NIYANG NAITAPON ANG KANYANG NAG-IISANG WINNING LOTTERY TICKET NA NAGKAKAHALAGA NG LIMAMPUNG MILYONG PISO

ISANG BINATA ANG BUWIS-BUHAY NA NAKIPAGHABULAN SA ISANG UMAANDAR NA GARBAGE TRUCK SA KALAGITNAAN NG MATINDING TRAPIK AT HINALUKAY ANG TAMBAK NG MGA MABAHAHONG BASURA SA HARAP NG MARAMING TAO DAHIL INAKALA NIYANG AKSIDENTE NIYANG NAITAPON ANG KANYANG NAG-IISANG WINNING LOTTERY TICKET NA NAGKAKAHALAGA NG LIMAMPUNG MILYONG PISO

Humahangos at halos malagutan na ng hininga si Paolo habang buong lakas na tumatakbo sa gitna ng kalsada, walang pakialam kung naka-pambahay na shorts at manipis na tsinelas lamang siya.

“Para! Kuya, parang awa niyo na, ihinto niyo ‘yung truck!” palahaw ng dalawampu’t limang taong gulang na binata habang desperadong kumakaway sa dambuhalang sasakyan ng mga basurero na unti-unting lumalayo sa kanilang subdivision.

Tirik na ang araw at tagaktak na ang kanyang pawis, ngunit ang mas nakakapasong pakiramdam ay ang matinding kaba na tila pumupunit sa kanyang dibdib. Bawat hakbang niya sa mainit na aspalto ay may kasamang panalangin. Pilit niyang hinahabol ang sasakyan na naglalaman ng kanyang buong kinabukasan at mga pangarap.

Nagsimula ang lahat ng kabaliwang ito kagabi. Bilang isang simpleng IT encoder na kumikita lamang ng sapat para sa upa at pagkain, ugali na ni Paolo ang tumaya sa lotto tuwing araw ng sweldo, umaasang balang araw ay makakaahon siya sa hirap.

Kagabi, habang nag-iisa sa kanilang maliit at mainit na inuupahang apartment at tahimik na nanonood ng live draw sa kanyang basag na cell phone, halos lumuwa ang kanyang mga mata. Isa-isang lumabas ang kanyang mga tinayaan. Tumama ang anim niyang numero!

Limampung milyong piso!

Sa sobrang kaba at takot na manakaw ito ng kanyang mga maiingay at burarang kasama sa bahay na sina Kiko at Jobert, naisip niyang itago muna ang maliit na piraso ng papel sa pinakaligtas na lugar.

Ipinasok niya ito sa loob ng isang gusot at masebong paper bag ng fried chicken na nakapatong sa ibabaw ng kanilang lamesa, nag-iisip na walang sinuman ang magkakainteres na galawin o nakawin ang isang halatang basura.

Ngunit kaninang umaga, paggising niya upang silipin ang kanyang kayamanan, malinis na ang lamesa. Nagkusang-loob palang maglinis si Kiko ng buong kusina nang maaga at inilabas ang lahat ng kalat sakto sa pagdaan ng garbage truck sa kanilang kanto!

Nang malaman ito ni Paolo, hindi na siya nag-atubili o nagpalit man lang ng damit. Para siyang kidlat na lumabas ng pinto upang habulin ang trak.

“Boss! Ihinto mo! Sandali lang po!” sigaw muli ni Paolo, halos mapaos na ang kanyang boses.

Sa wakas, napansin siya ng pahinante sa likod ng trak sa pamamagitan ng side mirror at mabilis na kinatok ang driver. Umalingawngaw ang malakas na pagpreno ng malaking sasakyan.

Hingal na hingal at nanginginig ang mga tuhod na napasandal si Paolo sa mabaho at madulas na bakal ng trak.

“Kuya… ‘yung basura namin… mula sa apartment 4B sa unahan… kailangan kong makuha ‘yung paper bag na may mantika… nandoon ang buong buhay ko at kinabukasan ng pamilya ko!” nagmamakaawang pakiusap niya habang lumuluha at namumutla sa sobrang kaba.

Nagkatinginan ang mga nakangangang basurero.

“Naku, sir, pasensya na po pero nakahalo na sa daan-daang sako diyan sa loob ang itinapon ninyo. Imposibleng makita mo pa ‘yon. Sobrang baho, init, at daming uod diyan, baka magkasakit ka pa,” seryosong babala ng matandang pahinante.

Ngunit walang makakapigil sa isang taong malapit nang maging milyonaryo.

Walang pag-aalinlangan at buong tapang na inakyat ni Paolo ang likuran ng trak. Sumisid siya sa bundok ng mga itim na plastic, panis na pagkain, basag na bote, at iba’t ibang nakakasulasok na kalat.

Hindi niya alintana ang nakakamatay na amoy na pumapasok sa kanyang ilong o ang mga malalagkit at hindi malamang likidong dumidikit sa kanyang mga braso at binti.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Halos isang buong oras siyang naghalungkat sa ilalim ng matinding sikat ng araw. Pinagtinginan na siya ng mga nagdadaang sasakyan, mga naglalakad na estudyante, at mga usyosong kapitbahay na nagbubulungan.

“Kaawa-awang bata, mukhang nabaliw na yata dahil sa sobrang hirap ng buhay ngayon,” bulong ng isang matandang babae na nagwawalis sa gilid ng kalsada.

Ngunit patuloy lamang si Paolo sa kanyang misyon.

Bawat paper bag na makita niya ay agad niyang pinupunit. Bawat supot ay kanyang binubuksan nang mabilisan. Puno na ng mga galos, sugat, at matinding dumi ang kanyang mga nanginginig na kamay.

Nagsisimula na siyang mawalan ng pag-asa.

Paano na ang mga pangarap niyang mansyon at sasakyan? Ang ipinangako niyang negosyo para sa kanyang mga tumatandang magulang sa probinsya? Unti-unting gumuho ang kanyang mundo sa gitna ng mga nabubulok na basura.

Hanggang sa may nahawakan siyang pamilyar na madulas na papel.

Isang gusot, masebo, at may tatak na paper bag ng sikat na fast food chain.

Kumabog nang napakalakas ang kanyang dibdib at tila bumalik ang kulay sa kanyang mukha. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahan niyang binubuksan ang tuktok nito. Umiiyak siya sa matinding tuwa at pasasalamat sa itaas.

Ligtas ang kanyang limampung milyon!

Pagsilip niya sa loob ng paper bag, hindi isang maliit at manipis na thermal paper ng lotto ticket ang bumulaga sa kanya.

Ang laman ng masebong supot ay isang matigas na bagay na may kulay rosas na gilid at mga mapuputing bahagi na pamilyar na pamilyar sa kanya.

Pustiso.

Isang buong set ng pustiso na matagal nang hinahanap ng kanyang kasamang si Kiko simula pa kagabi!

Nanigas si Paolo. Nanlaki ang kanyang mga mata habang hawak ang pustiso ng kanyang kaibigan sa gitna ng umaalingasaw na basurahan.

Parang huminto ang ikot ng mundo.

Sa isang iglap, tila may kidlat na tumama sa kanyang isipan. Bigla niyang buong-buong naalala ang totoong nangyari kagabi bago siya matulog.

Matapos niyang ilagay ang ticket sa paper bag, naisip niyang hindi ito ligtas doon kaya kinuha niya ulit ito nang palihim, at maingat na isiningit sa pinakaloob-loobang bulsa ng kanyang itim na leather wallet na kasalukuyang nakasuksok sa likod ng kanyang suot na shorts!

Nanginginig na kinapa ni Paolo ang kanyang likurang bulsa.

Nandoon nga ang kanyang pitaka.

Binuksan niya ito gamit ang kanyang maruruming kamay, at doon, ligtas, malinis, at walang kahit anong bakas ng mantika, nakatago ang nag-iisang winning ticket na magpapabago ng kanyang buhay.

Napasabunot si Paolo sa kanyang sariling buhok na puno na ng dumi.

Isang oras siyang nakipag-agawan ng hininga sa mga uod, naging tampulan ng tsismis sa buong kalsada, at umiyak nang humahagulgol sa harap ng mga basurero—para lamang mabawi ang pustiso ng kanyang kaibigan na aksidenteng naisama sa mga itinapon sa lamesa!

Bumaba si Paolo sa trak, hiyang-hiya, amoy-basura mula ulo hanggang paa, ngunit may hawak na pustiso at isang pitakang naglalaman ng kanyang milyun-milyon.

Tumawa na lamang siya nang malakas habang naglalakad pauwi, inisip na kahit papaano, may magandang balita siyang iuwi: may pambili na siya ng mansyon, at makakakain na ulit ng maayos na karne ang kaibigan niyang bungi.