ISANG LALAKING MAY KAPANSANAN ANG PAULIT-ULIT NA PINAGTABUYAN SA MGA BAHAY-BAHAY HABANG NAGLALAKO NG MGA SABON AT PANLINIS NGUNIT ISANG HINDI INAASAHANG PANGYAYARI SA LOOB NG ISANG SUBDIBISYON ANG MAGBABAGO SA KANYANG BUHAY AT MAGPAPATUNAY NG KANYANG HALAGA

ISANG LALAKING MAY KAPANSANAN ANG PAULIT-ULIT NA PINAGTABUYAN SA MGA BAHAY-BAHAY HABANG NAGLALAKO NG MGA SABON AT PANLINIS NGUNIT ISANG HINDI INAASAHANG PANGYAYARI SA LOOB NG ISANG SUBDIBISYON ANG MAGBABAGO SA KANYANG BUHAY AT MAGPAPATUNAY NG KANYANG HALAGA

Matindi ang sikat ng araw sa aspalto ng San Lorenzo Village nang muling matisod si Roman. Rumesponde ang panginginig ng kanyang binti, senyales ng kondisyon niya mula pagkabata na nagpapahirap sa paglalakad at pagsasalita. Maingat niyang pinulot ang mga bote ng multipurpose cleaner sa kanyang maleta. Pawis na pawis at kapos sa hininga, inayos niya ang gusot niyang kurbata. Hindi siya pulubi. Isa siyang ahente, at pinili niya ang pinakamahirap na ruta—ang eksklusibong subdibisyon kung saan walang nagbubukas ng pinto sa mga katulad niya.

“Umalis ka na diyan! Wala kaming barya!” sigaw ng katulong mula sa mataas na gate bago pa man makapag-doorbell si Roman sa ikalimang bahay. Ang matatalim na salitang iyon ay parang saksak sa dibdib, ngunit kailangan niyang magpakatatag.

Pumikit si Roman at huminga nang malalim. Narinig na niya ito nang daan-daang beses. Sa bawat bahay, iisa lang ang tingin sa kanya—isang kaawa-awang nilalang. May nag-abot sa kanya ng barya, at mabilis na isinara ang pinto bago pa mailabas ang produkto. “H-hindi po a-ako namamalimos,” pautal-utal niyang sagot. Ipinagpatuloy niya ang paghakbang, hila-hila ang mabigat na kargada.

Naalala niya ang sinabi ng manager. “Roman, pisikal ang trabahong ito. Baka hindi mo kayanin ang rejection.” Ngunit nakiusap siya. Hiningi niya ang rutang iniiwasan ng lahat. “Tiyaga at pasensya,” bulong niya sa sarili, inaalala ang pangaral ng yumaong ina na huwag ikahiya ang sarili.

Sa dulo ng kalsada, napansin niya ang isang malaking bahay na bukas ang gate. Si Donya Carmen, ang may-ari, ay umiiyak habang galit na pinupunasan ang upuan ng isang lumang vintage car. Nang makita si Roman na papalapit, nag-init ang ulo nito. Akala niya ay mang-iistorbo ang lalaki.

“Ano ba?! Hindi mo ba nakikitang marami akong problema? Umalis ka rito, wala akong panlimos!” bulyaw ng Donya.

Sa halip na umurong, pinilit ni Roman na ihakbang ang nanginginig na paa papasok sa driveway. Nakita niya ang matinding mantsa ng grasa sa silya ng sasakyan. Alam niyang kailangang maibenta iyon ng Donya. “M-ma’am…” pilit at nanginginig ang boses ni Roman, “H-hindi p-po ako n-namamalimos.”

Kumuha ang ginang ng isandaang piso at inihagis sa paanan ni Roman. “Kunin mo ‘yan at umalis ka na! Kailangan kong maibenta ang kotseng ito ngayon din para mabayaran ang utang sa bangko bago kami palayasin, at ang pesteng mantsang ito ay hindi matanggal!”

Dahan-dahang yumuko si Roman, hindi para kunin ang pera, kundi para buksan ang kanyang lumang maleta. Kinuha niya ang isang bote ng heavy-duty fabric cleaner.

“A-ano’ng ginagawa mo? Umalis ka na eh!” sigaw muli ng ginang.

Hindi pinansin ni Roman ang galit ng Donya. Gamit ang nanginginig na kamay, nagwisik siya ng solusyon sa mantsa. Kinuha niya ang basahan at mariing pinunasan ang upuan. Dahil sa kondisyon niya, pwersado ang paggalaw, kaya’t bawat kuskos ay may kasamang tindi.

Gulat na gulat si Donya Carmen. Akala niya ay dudumihan ng lalaki ang sasakyan. Akmang tatawag na sana siya ng guwardiya nang mapansin ang isang himala. Ang makapal na grasa na kanina pa niya kinukuskos ng mamahaling kemikal ay unti-unting natunaw sa isang punas lang ni Roman. Bumalik sa orihinal na ganda ang upuan.

Natigilan ang ginang. Bumagsak ang kanyang mga balikat, at ang galit ay napalitan ng pagkamangha. Hindi niya akalain na ang solusyon sa kanyang problema ay dala ng taong muntik na niyang ipagtabuyan.

“K-kailangan n-niyo po ng s-sabon,” hinihingal at nakangiting sabi ni Roman. “I-isang d-daan at l-limampung piso lang po.”

Napaiyak si Donya Carmen dahil sa kahihiyan at pasasalamat. Ang kotse ang huling alas niya para isalba ang negosyo. Pinulot niya ang pera sa sahig, dinagdagan ito, at binili ang lahat ng produkto sa maleta ni Roman.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Kinabukasan, ang bilyonaryong kliyente na bumili ng kotse ni Donya Carmen ay humanga sa linis ng sasakyan. Naghahanap siya ng supplier para sa kanyang hotel chain. Inirekomenda ng Donya si Roman.

Lumipas ang isang taon. Sa isang marangyang entablado sa convention center sa Maynila, umalingawngaw ang palakpakan. Hirap man sa paglalakad, taas-noong umakyat si Roman sa stage suot ang pormal na barong.

“Ang ating National Salesman of the Year, na nag-supply ng produkto sa mahigit limampung hotel sa Pilipinas—Ginoong Roman Tolentino!” anunsyo ng host.

Nang iabot ang tropeo, tiningnan niya ang madla. Nakita niya si Donya Carmen na lumuluha sa tuwa. Lumapit si Roman sa mikropono at matapang na nagsalita.

“A-ang s-sabi n-nila, k-kaawa-awa ako,” nanginginig ngunit buo ang loob na sabi niya. “P-pero a-ang taong m-may pasensya at t-tiyaga… h-hindi d-dapat m-maging k-kaawa-awa.”

Ang kanyang salita ay umalingawngaw, nag-iwan ng aral na hindi nasusukat ang halaga ng tao sa panlabas na anyo, kundi sa tibay ng paninindigan sa buhay.