ISANG KUMPETITIBONG INA ANG BUWIS-BUHAY NA NAKIPAG-AGAWAN SA PUTIKAN UPANG MANALO SA THREE-LEGGED RACE SA SPORTS FEST DAHIL GUSTONG MAIUWI ANG GRAND PRIZE NA TV

ISANG KUMPETITIBONG INA ANG BUWIS-BUHAY NA NAKIPAG-AGAWAN SA PUTIKAN UPANG MANALO SA THREE-LEGGED RACE SA SPORTS FEST DAHIL GUSTONG MAIUWI ANG GRAND PRIZE NA TV

“Prrrrrrrt!”

Isang napakalakas at nakakabinging silbato ang bumasag sa maingay at magulong paligid ng San Bartolome Elementary School. Amoy ng inihaw na hotdog, matapang na pawis, at alikabok ang sumalubong sa mainit na hangin ng hapon.

Punong-puno ng mga makukulay na banderitas ang buong quadrangle habang naghihiyawan ang daan-daang mga magulang, guro, at estudyante. Araw ng taunang Family Sports Fest, at ang pinakahihintay na main event ay magsisimula na: ang sikat at buwis-buhay na Parent-Child Three-Legged Race.

Sa gilid ng maalikabok na starting line, seryosong-seryoso ang mukha ni Aling Josie. Nakasuot siya ng pulang headband na sumisipsip sa kanyang pawis, hapit na jogging pants, at mga sapatos na may spike na tila sasabak sa isang propesyonal na Olympics.

Para sa kanya, hindi ito basta isang simpleng palaro lamang upang mag-enjoy. Ang grand prize ngayong taon ay isang limampung pulgadang flat-screen smart TV. Ito ang eksaktong bagay na matagal na niyang pinapangarap na ipalit sa kanilang sirang telebisyon sa bahay na kailangan pang pukpukin ng tatlong beses sa likod para lamang magka-signal.

“Makinig ka sa akin nang mabuti, ha? Kapag sinabi kong kaliwa, kaliwa ang ihahakbang mo. Kapag sinabi kong kanan, kanan! Huwag na huwag kang bibitaw sa balikat ko at huwag na huwag kang titingin sa likod kahit anong mangyari. Tayo ang iuuwi ang TV na ‘yon, naiintindihan mo ba?” mabilis at nanggagalaiting bulong ni Josie habang mabilis at mahigpit na itinatali ang makapal na straw sa kanyang kanang binti at sa kaliwang binti ng batang nakatayo sa kanyang tabi.

Pareho silang nakasuot ng asul na team shirt at parehong may mga dungis na ng putik sa mukha mula sa mga naunang laro.

Tumango lamang ang bata nang mabilis, halatang kinakabahan at natatakot sa tindi ng enerhiya ng kanyang ina.

“Ready… Set… Go!”

Kasabay ng malakas na pagputok ng starting gun, parang mga pinakawalang mababangis na toro ang mga magulang at anak. Nagkagulo ang buong rubberized field.

May mga pamilyang agad na nadapa at nagpagulong-gulong sa unang hakbang pa lamang dahil sa kawalan ng balanse. May mga nagkasigawan dahil hindi magkasabay ang kanilang galaw.

Ngunit hindi si Aling Josie. Ginamit niya ang buong lakas at ang kanyang matagal na karanasan sa pakikipagsiksikan sa palengke tuwing bagsakan ng murang isda sa madaling araw.

“Kaliwa! Kanan! Kaliwa! Kanan! Bilis, bilisan mo pa!” palahaw ni Josie, halos buhatin na ang bata sa kanyang tabi sa sobrang bilis ng kanyang pag-arangkada.

Parang iisang makina ang kanilang mga binti. Nalagpasan nila ang mag-amang kapitan ng barangay na natumba at sumubsob sa gilid. Nalagpasan nila ang mag-inang nag-aaway at nagsisisihan sa gitna ng kalsada kung bakit sila nahuhuli.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Kalahating metro na lamang ang natitira patungo sa finish line ngunit may isang matinding hadlang na naghihintay: ang putikan. Isang malaking lubak na sadyang binasa ng mga bumbero upang mas maging mahirap at madulas ang laro.

Maraming kalahok ang umatras at nagdahan-dahan sa takot na madumihan, ngunit para sa matapang na si Aling Josie, ito ang perpektong pagkakataon para sa huling arangkada.

“Talon tayo sa tatlo! Isa… Dalawa… Tatlo!” malakas niyang sigaw na umalingawngaw sa buong quadrangle.

Kahit mabigat ang pakiramdam, buong lakas silang tumalon. Pagbagsak nila sa gitna ng putik, biglang nawalan ng balanse si Josie dahil sa dulas.

Ngunit dahil hindi siya kailanman papayag na matalo sa labang ito, hinatak niya ang bata at buong tapang na nagpadulas sa madulas na putikan na parang isang propesyonal na baseball player na desperadong umaabot sa home base.

Splash!

Isang napakalaking tilansik ng kulay kapeng putik ang bumalot sa kanilang buong katawan, ngunit ang pinakamahalaga sa lahat—saktong napatid ng kanilang putikang dibdib ang pulang laso ng finish line!

“Panalo! Team Blue ang panalo sa ating main event!” hiyaw ng masayang announcer sa mikropono habang nagwawala sa tuwa at nagpapalakpakan ang buong eskwelahan.

Hingal na hingal, masakit ang buong katawan, at amoy lupa, ngunit abot hanggang tainga ang matamis na ngiti ni Aling Josie.

“Nagawa natin, anak! Maiuuwi na natin ang pinapangarap nating TV!” masaya at maluha-luha niyang sigaw.

Dahan-dahan siyang tumayo mula sa putikan, maingat na inalalayan ang batang nakatali sa kanya na basang-basa rin ng putik at halatang hilo pa sa mabilis na pangyayari.

Mabilis na lumapit ang principal upang iabot ang malaking kahon ng telebisyon at isang malinis na tuwalya.

Kinuha ni Josie ang puting tuwalya at masayang pinunasan ang mukha ng kanyang kasamang bata.

“Ang galing-galing mo tumakbo, Makisig! Ipapaluto ko sa tatay mo ang paborito mong manok mamaya pag-uwi natin!”

Ngunit nang tuluyang maalis ang makapal na putik sa mukha ng bata, parang biglang huminto ang pag-ikot ng mundo ni Aling Josie.

Nanlaki ang kanyang mga mata at nahulog ang hawak niyang tuwalya sa lupa.

Ang batang nakatali sa kanyang binti, na kanina pa niya kinakaladkad, sinisigawan, at isinasama sa buwis-buhay na pagtalon sa putik, ay hindi ang kanyang anak na si Makisig.

Isa itong ibang bata na medyo malusog, may makapal na kilay, at ngayon ay umiiyak habang takot na takot na nakatingin sa kanya!

“S-Sino ka?! Nasaan ang anak ko?!” nanginginig at pumipiyok na sigaw ni Josie na umabot sa mikropono ng announcer.

Saktong paglingon niya sa starting line, nakita niya ang kanyang tunay na anak na si Makisig.

Nakatayo ito sa malayo, walang tali sa binti, napakalinis ng asul na damit, at komportableng kumakain ng cotton candy habang nagtatakang nakatingin sa kanyang nanay.

“Ma! Bakit niyo po hinatak si Carlo?! Kaklase ko po ‘yan!” sigaw ni Makisig mula sa malayo.

Dahil sa sobrang pagmamadali, matinding kumpetisyon, at pagiging seryoso ni Josie kanina, hindi niya napansin na ang natabihan niya at natalian sa binti ay ang batang nakatayo lamang sa gilid nila na aksidenteng kapareho rin ng kulay ng kanilang damit!

Isang nakakabinging katahimikan ang pansamantalang bumalot sa court, bago ito tuluyang sumabog sa isang malakas at walang katapusang halakhakan mula sa mga guro, magulang, at mga nanonood.

Namula nang husto si Aling Josie, halos gusto nang magpalamon sa putik sa tindi ng kahihiyan.

Nakuha man niya ang pinapangarap na grand prize na TV, hinding-hindi niya malilimutan ang araw na nakipagbasag-ulo siya at nanalo sa isang buwis-buhay na karera kasama ang naguguluhang anak ng ibang tao!