ISANG RETIRADONG EMPLEYADO NG BANGKO ANG BUWIS BUHAY NA NAG-ABANG SA MADILIM NA HARDIN BUONG MAGDAMAG HABANG ARMADO NG ISANG MALAKING WATER GUN UPANG HULIHIN ANG ISANG WALANG HIYANG KARIBAL NA INAKALA NIYANG PALIHIM NA PUMUPUTOL SA MGA SANGA NG KANYANG PINAKAMAMAHAL NA BONSAI

ISANG RETIRADONG EMPLEYADO NG BANGKO ANG BUWIS BUHAY NA NAG-ABANG SA MADILIM NA HARDIN BUONG MAGDAMAG HABANG ARMADO NG ISANG MALAKING WATER GUN UPANG HULIHIN ANG ISANG WALANG HIYANG KARIBAL NA INAKALA NIYANG PALIHIM NA PUMUPUTOL SA MGA SANGA NG KANYANG PINAKAMAMAHAL NA BONSAI

Sinigurado ni Mang Nestor na nakakasa at puno ng napakalamig na tubig ang kanyang hawak na neon green na water gun bago siya tuluyang nagtago sa likod ng dambuhalang paso ng palmera.

Mag-aalas dos na ng madaling araw, at habang mahimbing na natutulog ang kanyang buong pamilya sa loob ng bahay, siya ay nasa labas, nakikipaglaban sa matinding lamok at hamog.

Hindi siya makakapayag na magpatuloy ang kawalang-hiyaang nagaganap sa kanyang bakuran. Bilang isang retiradong bank teller, ang pag-aalaga ng mga bonsai trees ang kanyang naging natatanging kaligayahan sa buhay.

Ang kanyang paboritong puno na pinangalanan niyang “Heneral” ay nakatakda sanang isali sa gaganaping patimpalak sa kanilang subdivision sa susunod na buwan. Ngunit nitong mga nakaraang araw, napapansin niyang unti-unting nakakalbo ang Heneral.

May isang lapastangan na palihim na pumuputol sa mga pinakamagagandang sanga at kumukuha ng mga malalambot na dahon nito tuwing gabi!

Kumbinsido si Mang Nestor na iisa lamang ang may pakagagawan nito: si Mang Arturo. Ito ang kanyang mahigpit na karibal sa samahan ng mga plantito sa kanilang barangay na laging pumapangalawa lamang sa kanya sa mga paligsahan.

Sigurado siyang nag-eespiya ito at sinasabotahe ang kanyang puno upang matiyak ang pagkapanalo nito sa kompetisyon.

“Subukan mo lang pumasok ngayon, Arturo, at sisiguraduhin kong basang-basa ka ng malamig na tubig pag-uwi mo,” nanggagalaiting bulong ni Nestor sa sarili habang nanlilisik ang mga matang nakatitig sa bakod.

Lumipas ang kalahating oras. Tanging ang huni ng mga insekto ang naririnig sa paligid.

Hanggang sa makarinig siya ng mahinang kaluskos mula sa pintuan ng kanilang kusina. Kumunot ang noo ni Nestor. Hindi mula sa labas ng bakod nanggaling ang tunog.

Isang maliit na anino ang dahan-dahang naglakad patungo sa estante kung saan nakapatong ang Heneral. May hawak itong maliit na gunting na kumikislap sa dilim.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Huli ka!” palahaw ni Mang Nestor sabay talon mula sa kanyang pinagtataguan at walang-awang pinaputukan ng malamig na tubig ang anino.

“Waaah! Lolo, ang lamig! Tama na po!” matinis na tili ng isang pamilyar na boses.

Bumagsak ang water gun mula sa mga nanginginig na kamay ni Nestor. Mabilis niyang binuksan ang flashlight ng kanyang telepono at itinutok ito sa salarin.

Walang Mang Arturo. Ang nakatayo sa harap niya, basang-basa at nanginginig habang hawak ang isang maliit na gunting, ay ang kanyang pitong taong gulang na apong si Toby.

Sa paanan ng bata ay may isang nakabukas na kahon ng sapatos.

“Toby?! Anong ginagawa mo rito ng madaling araw? At bakit mo ginugupit ang bonsai ko?!” naguguluhan at medyo tumataas na boses ni Nestor.

Umiiyak na pinunasan ni Toby ang kanyang mukha. Dahan-dahan nitong pinulot ang kahon ng sapatos at ipinakita sa kanyang lolo.

“S-Sorry po, Lolo Nestor. Hindi ko po sinasadya na sirain ang halaman ninyo. G-Gusto ko lang po sanang gumawa ng regalo para sa birthday ninyo bukas…”

Napatitig si Nestor sa loob ng kahon. Wala doong mga ninakaw na halaman para itapon o ibenta.

Ang naroon ay isang napakagandang miniature na hardin. May maliliit na upuan na gawa sa popsicle sticks, at sa gitna nito ay may mga itinayong maliliit na sanga at dahon na kinulayan ng bata upang magmukhang mga totoong puno.

Ang mga ito ay ang mismong mga sangang nawawala sa kanyang bonsai.

“Sabi niyo po kasi noon, gusto ninyong magkaroon ng sarili ninyong malaking hardin na may malalaking puno pagtanda ninyo. Kaya ginawan ko po kayo ng maliit na hardin gamit ang paborito ninyong halaman para maging masaya kayo palagi,” humihikbing paliwanag ni Toby.

Parang tinunaw ng mainit na kape ang galit sa dibdib ni Nestor. Ang inakala niyang malupit na sabotahe mula sa isang karibal ay isa lamang palang napakatamis at inosenteng kilos ng pagmamahal mula sa kanyang apo.

Natawa si Nestor sa kanyang sariling kapraningan. Isang matandang armado ng toy gun na nakipag-away sa isang inosenteng bata!

Lumuhod siya sa damuhan, hindi na inalintana ang putik, at niyakap nang mahigpit ang kanyang apo.

“Napakaganda ng regalo mo, Toby. Ito na ang pinakamagandang hardin na nakita ko,” malambing na sabi ni Nestor.

“Pero sa susunod, huwag mo nang gugupitin ang Heneral, ha? Bukas, tuturuan kita kung paano magtanim at magpalaki ng sarili mong puno.”

Nauwi sa malakas na tawanan at mahigpit na yakapan ang kanilang madaling araw. Ligtas na ang bonsai ni Nestor, at mas nakatanggap pa siya ng pinakamatamis na regalong hindi kayang tumbasan ng kahit anong parangal.