ISANG ULIRANG INA NA GABI-GABING LUBOS NA NAGPAPAKAHIRAP SA PANANAHI NG MGA BASAHAN UPANG MAIPAMBAYAD SA MATRIKULA NG KANYANG NAG-IISANG ANAK NA DALAGA ANG LABIS NA NAGTAKA NANG TANGGIHAN NG KOLEHIYO ANG KANYANG PERA

ISANG ULIRANG INA NA GABI-GABING LUBOS NA NAGPAPAKAHIRAP SA PANANAHI NG MGA BASAHAN UPANG MAIPAMBAYAD SA MATRIKULA NG KANYANG NAG-IISANG ANAK NA DALAGA ANG LABIS NA NAGTAKA NANG TANGGIHAN NG KOLEHIYO ANG KANYANG PERA

Pumutol ang marupok na sinulid kasabay ng panginginig ng lumang makina.

Napapikit si Aling Marta at napahilot sa kanyang nananakit na batok.

Alas-tres na ng madaling araw, ngunit nakatambak pa rin ang dose-dosenang retaso na kailangan niyang tahiin bilang basahan.

Bawat isang piraso ay nagkakahalaga lamang ng dalawang piso, ngunit ito ang bumubuhay sa kanila ng kanyang anak na si Lani, na nasa huling taon na ng kursong edukasyon.

Pinahid ni Marta ang pawis sa kanyang noo gamit ang laylayan ng kanyang kupas na daster.

Tiniis niya ang hapdi ng mga kalyo at sugat sa kanyang mga daliri.

Bukas na ang deadline ng huling bayarin sa unibersidad bago ang final exams.

Kung hindi siya makakapag-abot ng limang libo, hindi makakapagtapos ang kanyang anak.

Inipon niya ang lahat ng barya at gusot na papel sa loob ng isang lumang lata ng gatas—eksaktong limang libo at dalawang daang piso matapos ang tatlong buwang walang tulog na pananahi.

Kinaumagahan, bago pa man magising si Lani, maagang umalis si Marta patungo sa registrar ng unibersidad.

Mahigpit niyang yakap ang luma niyang bag na naglalaman ng kanyang dugo at pawis.

Nang makarating siya sa bintana ng cashier, nanginginig niyang inilabas ang mga nakarolyong pera.

Page: SAY – Story Around You | Original story

“Magbabayad po sana ako para sa matrikula ni Lani Santos. Huling hulog na po para makasama siya sa graduation,” magalang at puno ng pag-asang wika ng matanda.

Tiningnan ng cashier ang pangalan sa computer.

Kumunot ang noo nito at may tinawagan sa telepono.

Ilang sandali pa, lumabas mula sa isang opisina ang mismong Dean ng kolehiyo at nilapitan si Marta.

“Kayo po ba ang ina ni Lani?” tanong ng Dean, may dalang isang makapal na folder.

Kinabahan si Marta.

“Opo, sir. May problema po ba? Nandito na po ang buong bayad niya. Wag niyo naman po sanang tanggalin ang anak ko.”

Ngumiti ang Dean at umiling.

Ibinigay niya ang folder kay Marta.

Nang buksan ito ng matanda, nakita niya ang sangkatutak na mga resibo na nakapangalan kay Lani, kasama ang isang opisyal na sertipiko.

“Wala na po kayong babayaran, Misis Santos,” malumanay na paliwanag ng Dean.

“Dalawang taon na pong full scholar ang anak ninyo dahil sa sobrang taas ng kanyang mga grado. Libre po ang matrikula niya.”

Nanlaki ang mga mata ni Marta.

“P-Pero… linggo-linggo po siyang humihingi ng pambayad sa mga project at tuition. Saan po napunta ang mga gabigabing pinagtahian ko?”

“Basahin niyo po ang sertipiko,” nakangiting turo ng Dean.

Nanginig ang mga kamay ni Marta habang binabasa ang nakasulat.

Isa itong titulo ng isang maliit na pwesto sa palengke at isang resibo para sa isang brand new na high-speed sewing machine, pawang nakapangalan kay Marta.

Sa mismong sandaling iyon, dumating si Lani na humahangos, suot ang kanyang uniporme.

Naluha ang dalaga nang makitang hawak na ng ina ang folder.

“Surprise, Nay,” umiiyak na yumakap si Lani.

“Patawarin niyo po ako kung nagsinungaling ako na may bayarin pa ako sa eskwelahan.

Alam ko po kasing hindi niyo tatanggapin ang pera kapag sinabi kong ibili natin ng bagong makina at umupa tayo ng pwesto para lumago ang pananahi niyo.

Inipon ko po lahat ng ibinibigay niyo kasama ng allowance ko sa scholarship.

Para po ito sa inyo.

Hindi na po kayo magtatahi ng lumang basahan nang madaling araw.”

Bumagsak ang luha ni Marta, ngunit hindi dahil sa pagod o lungkot, kundi dahil sa labis na kaligayahan.

Ang lahat ng kanyang sakripisyo ay nagbunga hindi lamang ng isang anak na magtatapos sa kolehiyo, kundi ng isang pusong puno ng wagas na pagmamahal at pagtanaw ng utang na loob.