NAGMANA AKO NG 12 MILYON SA NAWALA KONG MGA MAGULANG, HINDI KO ALAM ANG GAGAWIN KO SA PERA AT PAANO MAGSISIMULA KAYA KUMONSULTA AKO SA ISANG ACCOUNTANT, NA MAY MASAMA PALANG BALAK SA UNA PALANG
Ulila na ako. Sa edad na 26, nawala ang mga magulang ko, sina Tatay Ramon at Nanay Susan, dahil sa isang malagim na aksidente sa bus. Ang naiwan sa akin ay ang aming lumang bahay sa Bulacan at ang life insurance at savings nila na umaabot sa kabuuang 12 Million Pesos.
Isang simpleng graphic designer lang ako. Hindi ako sanay humawak ng ganoong kalaking pera. Takot ako. Baka maubos ko ito, baka manakawan ako, o baka malugi kung magnegosyo ako nang walang alam.
Dahil sa takot, naghanap ako ng financial advisor o accountant. Sa internet, nakita ko ang profile ni Mr. Vico Salcedo. Ang ganda ng credentials niya. Naka-suit, maraming testimonials, at may opisina sa Makati.
Nakipag-meeting ako sa kanya.
“Arvin, iho,” bungad ni Mr. Salcedo habang hinihigop ang kanyang mamahaling kape. “Ang 12 million, kung ilalagay mo lang sa bangko, tutulugan lang ‘yan. Kakainin lang ng inflation. Sayang ang pinaghirapan ng parents mo.”
Napakagaling niyang magsalita. Ipinakita niya sa akin ang mga charts at graphs.
“Mayroon akong exclusive investment fund,” alok niya. “Ang tawag dito ay ‘Secure Future Yield’. Iinvest natin sa mixed real estate at foreign bonds. Guaranteed ang 15% monthly interest. Sa loob ng limang taon, bilyonaryo ka na.”
Nasilo ako ng matatamis na salita niya. Sino ba naman ang ayaw lumago ang pera? At dahil mukha siyang propesyonal, nagtiwala ako.
“Sige po, Sir Vico,” sabi ko. “Gusto ko pong palaguin ito para sa alaala nina Tatay.”
“Excellent decision,” ngumiti siya. Inilabas niya ang kontrata. “Kailangan mo lang i-transfer ang full amount sa trust account ng firm namin bukas. Ako na ang bahala sa lahat. Wala ka nang iintindihin.”
Umuwi ako na magaan ang loob. Akala ko, nasa mabuting kamay na ako.
Nang gabing iyon, habang nag-iimpake ako ng mga gamit sa kwarto nina Tatay, nakita ko ang kanyang lumang opisina. Si Tatay Ramon ay may maliit na hardware store noon. Mahilig siyang magsulat sa kanyang Blue Ledger o record book.
Dahil sa lungkot, kinuha ko ang lumang notebook. Amoy luma, amoy Tatay. Binuksan ko ito para lang maramdaman ko ang presensya niya.
Puro listahan ng inventory ng pako at semento ang nasa unang mga pahina. Pero sa kalagitnaan, may nakita akong section na may pamagat na: “MGA ARAL SA NEGOSYO.”
Page: SAY – Story Around You | Original story.
Binasa ko ang sulat-kamay ni Tatay.
“Arvin, anak, kung mababasa mo ito balang araw, tandaan mo: Ang pera, madaling kitain, pero mas madaling mawala. Huwag kang maniniwala sa ‘easy money’. Kapag too good to be true, asahan mong scam ‘yan.”
Napaluha ako. Parang kinakausap niya ako.
Inilipat ko pa ang pahina. Sa pinakahuling bahagi ng notebook, may listahan na kulay pula ang tinta. Ang nakasulat sa taas: “MGA TAONG HINDI DAPAT PAGKATIWALAAN (BLACKLIST).”
Ito ‘yung listahan ni Tatay ng mga taong nanloko sa kanya o sa mga kaibigan niya sa negosyo noong nabubuhay pa siya.
Binasa ko ang mga pangalan:
Mario D. – tumalbog ang cheke.
Contractor Lito – tinakbo ang downpayment.
At sa pangatlo… halos mabitawan ko ang notebook. Nanlamig ang buong katawan ko.
3. VICENTE “VICO” SALCEDO – Dating ahente ng pyramid scam. Mapanlinlang. Maraming nalubog na negosyante sa Bulacan noong 2015. Nagpalit ng anyo at nagtago sa Maynila. MAG-INGAT SA KANYA.
Nanginginig ang kamay ko. Ang petsa ng entry ni Tatay ay sampung taon na ang nakakaraan. Kilala pala ni Tatay si Vico Salcedo! Ang lalaking kaharap ko kanina na nag-aalok ng “guaranteed returns” ay siya ring lalaking minarkahan ng tatay ko bilang manloloko!
Kinabukasan, tumawag si Vico.
“Arvin! Good morning! Ready na ba ang transfer? Hinihintay na ng bangko para maproseso natin agad.”
Huminga ako nang malalim. “Mr. Salcedo, magkikita po tayo. May kailangan lang akong linawin sa kontrata.”
Pumunta ako sa opisina niya. Naroon na naman ang ngiti niya.
“Anong problema, Arvin? Pirma na lang at transfer, mayaman ka na,” sabi niya.
Dahan-dahan kong ipinatong ang Blue Ledger sa ibabaw ng kanyang mahogany desk.
“Ano ‘to?” tanong niya, nakakunot ang noo.
“Record book ‘yan ng Tatay ko,” sagot ko nang diretso. “Si Ramon. Yung may-ari ng hardware sa Bulacan na muntik niyo nang lokohin sa pyramid scam niyo sampung taon na ang nakakaraan.”
Namutla si Vico Salcedo. Nawala ang kanyang professional poise.
Binuksan ko ang pahina kung saan nakasulat ang pangalan niya sa pula.
“Sabi dito, mag-ingat daw ako sa’yo,” mariin kong sabi. “Vicente Salcedo.”
Natahimik siya. Kitang-kita ko ang takot sa mga mata niya. Alam niyang buko na siya.
“Arvin… misunderstanding lang ‘yan noon…” nauutal niyang palusot. “Bata pa ako noon… iba na ngayon…”
“Hindi ko ibibigay sa’yo ang 12 milyon,” sabi ko sabay hablot ng tseke ko. “At sisiguraduhin kong malalaman ng mga otoridad na nag-ooperate ka pa rin.”
Umalis ako sa opisina niya na nakataas ang noo. Paglabas ko ng building, niyakap ko ang Blue Ledger ni Tatay.
Naligtas ako. Hindi dahil sa talino ko, kundi dahil sa pagmamahal at paalala ng mga magulang ko na kahit wala na sila, ay patuloy pa rin akong pinoprotektahan.
Sa huli, inilagay ko ang pera sa mga legit na bangko at government bonds na mababa man ang tubo, ay sigurado naman at ligtas. Ginamit ko ang iba para buhayin muli ang hardware store ni Tatay.
Hindi ako naging bilyonaryo sa loob ng limang taon tulad ng pangako ng manloloko, pero naging mapayapa naman ang buhay ko, tangan ang pinakamahalagang pamana nina Tatay at Nanay: Ang karunungan na huwag magpadala sa kinang ng salapi.