NANGINIG SA TAKOT ANG DRIVER SA KENNON ROAD NANG LUMAWIT ANG KANYANG TRAK SA BANGIN MATAPOS MAWALAN NG PRENO, NAIPIT SIYA SA LOOB AT RINIG NA NIYA ANG PAGGUHO NG LUPA SA ILALIM, NANG BIGLANG DUMATING ANG GRUPO NG RIDERS
Kilala ang Kennon Road bilang isa sa pinakamapanganib na kalsada sa Pilipinas. Ang mga matatalim na kurba, ang madulas na aspalto dahil sa hamog, at ang malalalim na bangin sa gilid ay sapat na para manginig ang sinumang baguhang driver. Ngunit para kay Mang Nestor, 50-anyos na truck driver, ito ay pang-araw-araw na ruta. Dala niya ang tone-toneladang gulay mula sa La Trinidad papuntang Maynila.
Alas-kwatro ng hapon. Makapal ang fog. Umuulan nang mahina. Pababa na si Nestor sa may bandang “Camp 6” nang maramdaman niya ang kakaiba sa kanyang manibela.
Nang apakan niya ang preno para magmenor sa isang hairpin curve, bumulusok ang kanyang puso sa kaba.
Wala. Walang kapit. Lumubog ang pedal hanggang sa sahig.
“Diyos ko! Ang preno!” sigaw ni Nestor.
Bumilis ang takbo ng lumang Elf Truck. Nasa harap niya ang bangin. Sa kaliwa, pader ng bundok. Sa kanan, kawalan. Sinubukan niyang ikabig pakaliwa para ibangga na lang sa bundok, pero dahil sa dulas ng kalsada at bigat ng karga, dumulas ang gulong.
SKREEEEEETCH!
Nawalan ng kontrol ang trak. Dumiretso ito sa concrete barrier.
BLAG!
Bumangga ang trak, pero hindi ito huminto. Inakyat nito ang harang.
Sa isang iglap, tumigil ang mundo ni Nestor. Ang unahan ng trak—kung saan siya nakaupo—ay lumagpas sa semento. Nakabitin na ang cab sa ere. Ang tanging pumipigil na lang para hindi sila tuluyang mahulog sa bangin na may lalim na 300 talampakan ay ang bigat ng likuran ng trak at ang chassis na sumabit sa barrier.
Creaaaak…
Umuga ang trak.
Nakatingin si Nestor sa ibaba. Ang ilog sa ilalim ay parang manipis na sinulid.
Sinubukan niyang buksan ang pinto, pero jammed ito dahil sa bangga. Naipit ang paa niya sa dashboard.
“Tulong! Tulong!” sigaw ni Nestor, pero alam niyang walang makakarinig sa kanya sa lakas ng ulan.
Narinig niya ang pagguho ng lupa sa ilalim ng gulong sa likod. Ang trak ay unti-unting dumudulas paabante. Inch by inch.
Nagsimulang umiyak si Nestor. Naalala niya ang kanyang anak na magtatapos ng kolehiyo sa susunod na buwan.
“Lord… huwag naman po ngayon,” dasal niya habang nakapikit, mahigpit na nakahawak sa manibela. “Gusto ko pa pong makita ang anak ko. Lord, kayo na po ang bahala.”
Ang trak ay muling umuga. Tilt. Mas bumigat ang unahan. Ito na. Mahuhulog na siya.
Biglang may narinig siyang dagundong. Hindi kulog. Kundi tunog ng maraming makina.
VROOOM! VROOOM!
Mula sa hamog, dumating ang isang grupo ng mga Riders. Ito ang “Cordillera Brotherhood Riders Club” na nagra-ride pauwi galing Baguio.
Nakita ng Lead Rider na si Jake ang trak na nakabitin.
“STOP! STOP!” senyas ni Jake sa mga kasama.
Page: SAY – Story Around You | Original story.
Sa halip na mag-video o tumunganga, kumilos agad ang sampung riders. Parang mga sundalo, alam nila ang gagawin.
“Sir! Huwag kang gagalaw!” sigaw ni Jake habang tumatakbo palapit sa trak, ingat na ingat na huwag yanigin ang lupa.
“Naipit ako! Mahuhulog na ‘to!” iyak ni Nestor.
“Ropes! Ilabas niyo ang mga tow strap!” utos ni Jake.
Mabilis na naglabas ng mga lubid at heavy-duty straps ang mga riders mula sa kanilang top box. Itinali nila ang likod ng trak sa isang malaking puno sa gilid ng kalsada at sa bullbar ng pinakamalaking motor nila para lang mapigilan ang pagdausdos kahit saglit.
Pero hindi sapat ang bigat ng motor. Ang lupa sa ilalim ng trak ay gumuguho na talaga.
“Hindi kakayanin! Kailangan na siyang hilahin palabas!” sigaw ng isa pang rider.
Basag ang salamin ng bintana. Lumapit si Jake at dalawang kasama sa gilid ng bangin—buwis-buhay na pwesto.
“Manong, abutin mo ang kamay ko!” sigaw ni Jake.
“Naipit ang paa ko!” sigaw ni Nestor.
Pumasok ang kalahating katawan ni Jake sa bintana ng trak na nakabitin. Gamit ang crowbar na inabot ng kasama, pwersahang pinaluwag ni Jake ang dashboard na umiipit sa paa ni Nestor.
Krrrk!
Umuugong na ang bakal ng trak. Bibigay na ito.
“Ngayon na! Hila!” sigaw ni Jake.
Hinawakan ng tatlong riders ang braso at damit ni Nestor.
One. Two. Three. HEAVE!
Buong lakas nilang hinila si Nestor palabas ng bintana. Ang mga katawan nila ay nakasandal na rin sa panganib.
Nang mahugot nila si Nestor, sabay-sabay silang tumalon padapa sa aspalto palayo sa bangin.
At sa eksaktong segundong iyon…
SCREEEEEECH!
Tuluyang bumigay ang lupa.
Ang trak ay dumulas. Napigtas ang tali sa puno dahil sa bigat.
WHOOSH.
Nakita ni Nestor na naglaho ang kanyang trak sa bangin. Ilang segundo ng katahimikan… bago nila narinig ang malakas na pagsabog sa ilalim.
BOOOM!
Kung nahuli sila ng dalawang segundo… kasama si Nestor sa pagsabog na iyon.
Nakahiga si Nestor sa basang kalsada, habol ang hininga, nakatingin sa langit. Ang ulan ay humuhugas sa kanyang luha at pawis.
Bumangon siya at nakita ang mga riders na nakapaligid sa kanya. Mga taong hindi niya kilala. Mga taong naka-helmet at leather jacket na madalas kinatatakutan ng iba, pero sila pala ang mga anghel na ipinadala ng Diyos.
Napaluhod si Nestor sa harap ni Jake at ng grupo. Niyakap niya ang binti ng mga ito.
“Salamat… Salamat mga sir…” hagulgol ni Nestor. “Binigyan niyo ako ng pangalawang buhay. Utang ko sa inyo ang lahat.”
Tinapik-tapik ni Jake ang likod ni Nestor. Tinulungan siyang tumayo at binigyan ng jacket para hindi ginawin.
“Walang anuman, Tay,” ngiti ni Jake. “Sa kalsada, walang ibang tutulong kundi tayo-tayo rin. Ang mahalaga, makakauwi ka pa sa pamilya mo.”
Dumating ang mga pulis at ambulansya. Wasak na wasak ang trak sa ilalim, total wreck. Pero ang driver, walang galos kundi pasa lang sa paa.
Ang kwento ng kabayanihan sa Kennon Road ay kumalat sa social media. Hindi dahil sa trahedya, kundi dahil sa bayanihan. Napatunayan ni Mang Nestor at ng mga riders na sa bingit ng kamatayan, ang panalangin ay laging sinasagot—minsan sa pamamagitan ng himala, at minsan, sa pamamagitan ng mga estranghero na handang humawak sa’yo kapag bumibitaw na ang mundo.