Ang araw ng kasal ni Celine Montemayor ay dapat sana’y pinakamaligayang araw ng kanyang buhay.
Bilang nag-iisang tagapagmana ng Montemayor Empire, lumaki si Celine sa karangyaan at kapangyarihan. Ngunit sa kabila ng kanyang kayamanan, isang bagay lang ang matagal niyang hinahanap—isang taong magmamahal sa kanya nang totoo.
Akala niya ay natagpuan niya iyon kay Mark.
Sa loob ng marangyang bridal suite ng hotel, nakasuot na siya ng kanyang eleganteng wedding gown. Sa labas, abala ang mga staff sa paghahanda para sa engrandeng seremonya. Ang bulwagan ay puno ng mga negosyante, politiko, at mga kilalang personalidad na dumalo upang saksihan ang kasal ng taon.
Sa kanyang kamay, may hawak si Celine na isang maliit na kahon.
Isang sorpresa iyon para kay Mark—isang regalo na balak niyang ibigay bago sila maglakad patungo sa altar.
Ngunit sa simpleng planong iyon, may natuklasan siyang lihim na sisira sa lahat.
Habang papalapit siya sa silid ni Mark, may narinig siyang malalakas na tawanan mula sa loob.
Kasama ni Mark ang ilang kaibigan—at ang kanyang Maid of Honor na si Vanessa, na matagal na ring matalik na kaibigan ni Celine.
Hindi sana siya makikinig.
Ngunit isang pangungusap ang nagpatigil sa kanya.
“Relax lang kayo,” sabi ni Mark habang tumatawa. “Pagkatapos ng kasal na ‘to, kalahati ng Montemayor Empire mapupunta na sa akin.”
Napahinto si Celine.
“Sigurado ka bang hindi ka mahuhuli?” tanong ng isa sa mga lalaki.
Tumawa si Mark.
“Hindi naman ganun kahirap lokohin si Celine. Mahal na mahal niya ako. Kapag naging asawa ko na siya, unti-unti kong ililipat ang mga assets. Ilang taon lang, kontrolado ko na ang buong kumpanya.”
Mas lalo pang lumakas ang tawanan sa loob.
At pagkatapos ay nagsalita si Vanessa.
“Basta huwag mo lang akong kalimutang bayaran kapag nangyari na ‘yan,” sabi nito. “Kung hindi dahil sa akin, hindi ka naman niya mapapansin.”
Parang nanigas ang mundo ni Celine.
Ang dalawang taong pinakatiwalaan niya…
ay siyang nagtaksil sa kanya.
Tahimik siyang nakatayo sa labas ng pinto, nakasuot pa rin ng robe, hawak ang kahon na para sana sa lalaking akala niya’y magiging asawa niya.
Ang bawat salitang narinig niya ay parang yelong tumusok sa kanyang puso.
Ngunit sa halip na umiyak o magwala…
Isang malamig na katahimikan ang pumalit.
Dahan-dahan siyang lumayo sa pinto.
Habang naglalakad pabalik sa kanyang bridal suite, may nabubuong plano sa kanyang isipan.
Isang plano na hindi inaasahan ng sinuman.
Ang kasal na hindi makakalimutan ng lahat
Ilang minuto ang lumipas, nagsimula na ang seremonya.
Punong-puno ang simbahan ng mga bisita. Nakatayo si Mark sa altar, nakasuot ng mamahaling suit at may kumpiyansang ngiti sa kanyang mukha.
Hindi niya alam na alam na ng bride ang lahat.
Nang bumukas ang malaking pinto ng simbahan, pumasok si Celine suot ang kanyang napakagandang wedding gown.
Tahimik ang buong simbahan habang naglalakad siya papunta sa altar.
Ang lahat ay iniisip na ito ang simula ng isang magandang pag-iibigan.
Ngunit para kay Celine, ito ang simula ng katotohanan.
Pagdating niya sa altar, ngumiti siya kay Mark.
Ngunit sa halip na magsimula ang tradisyonal na vows, bigla siyang humarap sa mga bisita.
“Bago tayo magpatuloy,” sabi niya nang malinaw, “gusto kong ipakita sa inyong lahat ang isang maliit na sorpresa.”
Napakunot ang noo ni Mark.
Sa isang senyas ni Celine, bumukas ang malaking screen sa likod ng altar.
At doon… tumunog ang isang recording.
Ang boses ni Mark.
“Pagkatapos ng kasal na ‘to, kalahati ng Montemayor Empire mapupunta na sa akin.”
Kasunod nito ang boses ni Vanessa.
“Basta huwag mo lang akong kalimutang bayaran.”
Biglang nag-iba ang hangin sa loob ng simbahan.
Ang mga bisita ay napatingin kay Mark. Ang mga bulungan ay mabilis na kumalat sa buong bulwagan.
Namutla si Mark.
“Celine… hindi ito—”
Ngunit hindi na siya pinatapos ni Celine.
Tahimik siyang lumapit sa altar, hinubad ang singsing na suot niya, at inilapag ito sa harap ni Mark.
“Akala mo siguro madaling lokohin ang isang Montemayor,” sabi niya nang malamig.
Pagkatapos ay tumalikod siya at naglakad palabas ng simbahan.
Sa likod niya, naiwan si Mark na nakatayo sa altar—namumula ang mukha habang nakatingin sa kanya ang daan-daang bisita.
Sa loob lamang ng ilang minuto…
ang kasal ng taon ay naging pinakamalaking kahihiyan ng kanyang buhay.