Nagkakagulo ang mga nurse sa Emergency Room ng St. Luke’s Medical Center. Tunog ng mga monitor, yabag ng mga paa, at mabilis na utos ng mga doktor ang pumupuno sa paligid.
Isa sa pinakaabala roon ay si Dr. Enrico “Rico” Ibarra, ang Chief Resident ng ospital. Kilala siya bilang mahusay na doktor—matalino, mabilis magdesisyon, at bihirang magkamali. Ngunit may isa pang reputasyon na nakakabit sa kanya: napakahigpit niya pagdating sa patakaran ng ospital.
Para kay Rico, ang ospital ay isang institusyon—hindi isang charity.
“Doc! Emergency sa Bed 4!” sigaw ng isang nurse habang nagmamadali. “Posibleng heart attack!”
Agad lumapit si Rico.
Sa kama ay nakahiga ang isang matandang lalaki. Payat ito, gusgusin ang damit, at halatang pagod sa buhay. Katabi niya ang isang binatilyong umiiyak habang hawak ang kamay ng matanda.
“Tingnan natin,” sabi ni Rico habang sinusuri ang monitor.
Mababa ang blood pressure. Hindi maganda ang tibok ng puso.
“Kailangan niya ng agarang angioplasty,” sabi ng nurse na kinakabahan. “Pero… may problema po.”
“Ano na naman?” tanong ni Rico, halatang naiinip.
“Wala po silang maibigay na deposito. Ayon sa billing, kailangan daw po ng isang daang libong piso bago simulan ang procedure.”
Tahimik na tiningnan ni Rico ang matandang lalaki.
“Alam ninyo naman ang policy,” malamig niyang sabi. “Private hospital ito. Kung walang pang-deposit, i-stabilize lang natin at ilipat sa public hospital.”
Napaluhod ang binatilyo sa harap niya.
“Doc, pakiusap po!” umiiyak nitong sabi. “Huwag ninyo siyang ilipat. Mamamatay po siya sa biyahe. Ibe-benta namin ang kalabaw namin, manghihiram kami—basta mabuhay lang siya!”
Ngunit hindi nagbago ang ekspresyon ni Rico.
“Nurse, tumawag na kayo ng ambulansya,” utos niya.
Habang abala ang mga staff sa paligid, biglang may nahulog mula sa kama ng matanda—isang lumang pitaka.
Napatingin si Rico.
Napulot niya ito at kusang napatingin sa loob.
Walang pera.
Puro resibo ng pawnshop at lumang papel lamang ang laman.
Ngunit sa maliit na lagayan ng ID ay may isang kupas na litrato.
Napakunot ang noo ni Rico habang tinititigan iyon.
Ang batang nasa litrato ay payat, nakasuot ng toga sa graduation, at walang sapatos.
Unti-unti siyang nanlamig.
Kilalang-kilala niya ang batang iyon.
Siya iyon.
Si Enrico—noong mahirap pa siya, noong wala siyang makain, noong akala niya hindi siya makakapag-aral.
Binaliktad niya ang litrato.
Sa likod ay may nakasulat na mahinang sulat-kamay:
“Ang iskolar ko, si Enrico. Balang araw magiging doktor siya.”
Nanlaki ang mata ni Rico.
Ang taong lihim na nagpa-aral sa kanya noon… ang taong nagbayad ng kanyang tuition nang hindi nagpapakilala…
Benjamin Santos.
Dahan-dahang tumingin si Rico sa matandang lalaki sa kama.
“Tatay B…” mahina niyang bulong.
Nanlamig ang kanyang katawan.
Ang lalaking halos pabayaan niyang mamatay dahil sa pera…
ay ang taong minsang nagligtas sa kanyang pangarap noong siya’y walang-wala.