Kinabukasan, kahit wala siyang klase sa umaga, sinadya ni Eli na sumakay muli sa parehong ruta ng bus.
Hindi niya alam kung bakit.
Siguro… dahil hindi siya mapakali. Ang code sa likod ng upuan kagabi ay parang puzzle na pilit na humahabol sa kanyang isip, hindi niya maiwanan.
Pagdating niya sa terminal, agad niyang hinanap ang bus.
Parehong unit.
Parehong kupas na pintura.
Parehong amoy ng diesel at lumang upholstery.
Sumakay siya at dumiretso sa upuan kung saan niya nakita ang ukit.
Nandoon pa rin.
Sa liwanag ng umaga, mas malinaw ang bawat detalye.
Mas kitang-kita ang mga numero.
Mas halata ang pilit na pagbura sa pangalan.
At doon niya napansin ang isa pang bagay.
Sa tabi ng “J_____” ay may halos hindi mabasang letra.
“JON…?”
Kinayod niya ulit ang ukit. Parang may natakot na makita ang buong pangalan.
Kinunan niya ulit ng larawan gamit ang cellphone.
Pagdating niya sa school, hindi na siya mapakali.
Imbes na dumiretso sa classroom, dumaan siya sa guidance office.
May kakaibang kaba sa dibdib niya habang kumakatok.
Pagbukas ng pinto, ngumiti ang guidance counselor.
“Hi, Eli. May problema ba?”
Nag-atubili siya sandali.
“Ma’am… may nakita po kasi akong mensahe sa bus.”
Napakunot ang noo ng counselor.
“Mensaheng ano?”
Inabot ni Eli ang phone at ipinakita ang larawan ng ukit.
Habang binabasa ng counselor ang mga numero, biglang nagbago ang ekspresyon nito.
Lalo na nang mabasa ang linyang:
“Pakisabi kay nanay.”
Napahawak siya sa dibdib.
“Eli…” mahina niyang sabi.
“May missing child case noong 2019… galing sa Barangay 176.”
Parang bumagsak ang hangin sa loob ng kwarto.
“Isang batang lalaki,” dagdag niya.
“Umalis para bumili… at hindi na nakauwi.”
Nanlamig ang kamay ni Eli.
“May pangalan po ba?”
Tahimik sandali ang counselor, tila nagdadalawang-isip.
“May pangalan,” sabi niya sa wakas.
“Pero may kakaiba sa kasong iyon.”
“Anong kakaiba po?” tanong ni Eli.
Huminga ang counselor nang malalim.
“Biglang isinara ang kaso. Insufficient evidence daw.”
“Pero maraming bagay… hindi tugma.”
Mas lalo pang bumigat sa dibdib ni Eli.
Kung totoo ngang galing sa batang iyon ang ukit…
Ibig sabihin, ang code sa bus ay maaaring huling mensahe niya.
“Ma’am,” sabi ni Eli, halos pabulong,
“baka ito na po yung pagkakataon para malaman kung anong nangyari sa kanya.”
Matagal na tumingin ang counselor sa larawan.
Parang bumabalik ang matagal nang nakalimutang alaala.
Pagkatapos ay tumango siya.
“Sasamahan kita sa Barangay 176.”
“Pero Eli…”
“Maghanda ka.”
“Baka hindi mo magustuhan ang malalaman mo.”
Hindi pa alam ni Eli na ang simpleng ukit na nakita niya sa bus ay hahantong sa isang nanay na matagal nang nawalan ng pag-asa…
At sa isang pangalan na matagal nang itinago sa lumang records.
Isang pangalan na kapag binanggit, biglang tatahimik ang buong barangay.