Maagang-maaga pa lamang sa Makati Business District nang may isang batang babae na huminto sa harap ng napakataas na gusali ng Global Primex Corporation. Anim na taong gulang pa lang siya, nakasuot ng simpleng dilaw na damit, may maliit na backpack, at may hawak na lumang folder na may sticker ng unicorn.
Ang gusaling iyon ay kilala bilang isa sa mga pinakaseryosong kumpanya sa lungsod—mahigpit ang seguridad at mataas ang pamantayan sa pagkuha ng empleyado.
Paglapit ng bata sa entrance, agad siyang hinarang ng guwardiyang si Mang Roldan.
“Hi, iha. Saan ang punta mo? Hindi puwedeng pumasok ang bata rito nang walang kasama,” mahinahong sabi ng guwardiya.
Tumingala ang bata at sumagot nang buong tapang.
“Nandito po ako para sa interview ng nanay ko.”
Nagulat si Mang Roldan.
“Interview? Nasaan ang nanay mo?”
“Papunta pa lang po siya,” sagot ng bata. “Late po siya kasi naglalakad siya galing terminal. Wala po kaming pamasahe sa taxi. Sabi niya, ‘Anak, kung malate ako, pakiabot mo itong folder.’ Kaya po ako nandito.”
Inangat niya ang hawak na folder na bahagyang lukot na.
Dahil sa pagtataka, dinala ni Mang Roldan ang bata sa reception.
Doon nakaupo ang istriktong HR assistant na si Miss Tessa, kilala sa pagiging seryoso sa trabaho.
“Ano ang pangalan ng nanay mo?” tanong niya.
“Marites Rodriguez po,” sagot ng bata.
Napatigil si Miss Tessa.
Pamilyar sa kanya ang pangalang iyon. Isa si Marites sa mga aplikanteng nasa final list para sa posisyon ng janitress sa kumpanya. Ngunit ang orientation ay alas-siyete y medya ng umaga—at lampas na sa oras.
“Nasaan ang nanay mo ngayon?” malamig na tanong ni Miss Tessa.
“Siguro po hinihingal pa. Naglalakad lang po siya kahit malayo,” inosenteng sagot ng bata. “Sabi niya kailangan niya ang trabaho para mabayaran ang utang sa ospital at pambili ng pagkain.”
Unti-unting nagbulungan ang ilang empleyado sa reception area.
Eksaktong alas-otso ng umaga, may isang babaeng pumasok sa lobby.
Si Marites.
Pawisan siya, maputla ang mukha, hingal na hingal, at halatang pagod na pagod sa paglalakad. Ang kanyang sapatos ay halos punit na sa gilid.
Pagkakita sa anak, agad niya itong niyakap.
“Anak! Bakit hindi ka na lang naghintay sa karinderya?” nanginginig niyang tanong.
“Mama, baka ma-late ka. Sabi mo mahalaga ito,” sagot ng bata habang inaabot ang folder.
Lumingon si Marites sa HR desk at yumuko.
“Pasensya na po… ako po si Marites Rodriguez. Wala po kasi akong masakyan agad.”
Tahimik na tumingin si Miss Tessa sa relo bago sumagot.
“Ang orientation ay alas-siyete y medya. Late ka na. Maaari ka nang bumalik bukas.”
Namutla si Marites.
Alam niyang baka iyon na ang huling pagkakataon niya.
Ngunit bago pa siya tuluyang makaalis—
bumukas ang elevator sa lobby.
Lahat ng tao ay napalingon.
At ang lalaking lumabas mula roon ang magbabago sa nangyayari sa araw na iyon.