Ako si Jasmine.
Simula nang pumanaw ang Daddy ko na si Don Rogelio, nagbago ang lahat sa buhay ko. Ang mansyon na dati kong tinatawag na tahanan ay biglang naging lugar na puno ng malamig na tingin at masasakit na salita.
Ampon lang ako.
Iyan ang paulit-ulit na ipinapamukha sa akin ng stepmother kong si Vina at ng dalawa niyang anak na sina Carla at Miguel.
Hindi mahalaga sa kanila na ako ang nag-alaga kay Daddy noong na-stroke siya. Ako ang nagbantay sa ospital gabi-gabi, ako ang nagpakain sa kanya, at ako ang nag-alala sa bawat gamot na kailangan niya.
Samantalang sila, halos hindi nagpapakita. Abala sila sa paglalakbay at paggastos ng pera sa ibang bansa.
Pero sa huli, ako pa rin ang itinuring na tagalabas.
Noong araw ng libing ni Daddy, hindi pa man tuluyang natutuyo ang lupa sa kanyang puntod ay agad na nila akong kinausap.
“Jasmine, mag-impake ka na,” malamig na sabi ni Vina habang nakaupo sa sala at dahan-dahang humihithit ng sigarilyo. “Ngayong wala na ang Daddy mo, wala nang dahilan para manatili ka dito.”
“Tita… dito na po ako lumaki,” umiiyak kong sabi. “Wala po akong ibang mapupuntahan.”
Ngunit imbes na maawa, natawa lamang si Carla.
“E di humanap ka ng ibang matutuluyan,” sabi niya nang may pangungutya. “Huwag kang umasa na may makukuha ka sa mana ni Daddy. Kami ang tunay na pamilya niya.”
Tumayo si Miguel at walang pag-aatubiling kinaladkad ako papunta sa labas ng gate.
“Huwag ka nang babalik dito,” sigaw niya habang ibinabato ang maleta ko sa putikan.
Sa isang iglap, wala na akong tahanan.
Umalis akong luhaan, walang pera at walang mapuntahan. Para mabuhay, nagtrabaho ako bilang dishwasher sa isang maliit na karinderya. Buong araw akong nagbabanlaw ng plato at kaldero.
Mahirap ang buhay, pero tiniis ko.
Tiniis ko ang pagod. Tiniis ko ang mga taong minamaliit ako.
Isang buwan ang lumipas.
Isang araw, nakatanggap ako ng tawag mula kay Attorney Galvez—ang matagal nang abogado ng pamilya ni Daddy.
“Jasmine, kailangan kitang makita,” sabi niya sa telepono. “May reading ng Last Will and Testament ni Don Rogelio. Nabanggit ang pangalan mo sa dokumento.”
Kinabahan ako, pero pumayag akong pumunta.
Pagdating ko sa mansyon, nandoon na silang lahat.
Si Vina ay nakasuot ng eleganteng itim na damit, nakaupo na parang reyna sa sofa. Sina Carla at Miguel naman ay abala sa pag-uusap tungkol sa mga plano nilang bilhin kapag nakuha na ang mana.
Nang makita nila ako sa pintuan, agad na nagbago ang kanilang ekspresyon.
Tumaas ang kilay ni Vina.
“Attorney,” sabi niya nang may inis, “bakit mo pa pinapunta ang batang ’yan? Wala naman siyang kinalaman sa mana ng pamilya.”
Tahimik lang akong naupo sa sulok habang sinisimulan ni Attorney Galvez ang pagbabasa ng testamento.
“Ang lahat ng negosyo at investment ni Don Rogelio ay hahatiin sa pagitan ng kanyang asawa na si Vina at ng kanyang dalawang anak na sina Carla at Miguel.”
Napangiti agad ang tatlo.
Pero hindi pa tapos ang abogado.
“Gayunpaman,” dagdag niya habang tumingin sa susunod na pahina, “ang pangunahing tirahan—ang mansyon kung saan kasalukuyang ginaganap ang pagbabasa ng testamento—ay may ibang tagapagmana.”
Biglang natahimik ang buong sala.
Napatingin silang lahat sa abogado.
“Ang nasabing mansyon,” patuloy ni Attorney Galvez, “ay ipinapangalan at ipinapamana nang buo kay…”
Saglit siyang tumingin sa akin.
“…Jasmine.”
Parang tumigil ang oras.
“Ano?!” sigaw ni Vina habang biglang napatayo.
“Imposible ’yan!” galit na sabi ni Miguel.
Si Carla naman ay tila hindi makapaniwala.
Ngunit kalmado lamang na inilapag ng abogado ang dokumento sa mesa.
“Nakasulat dito, at pirmado ni Don Rogelio, na ang mansyon ay ipinagkakaloob niya kay Jasmine bilang pasasalamat sa kanyang pag-aalaga at katapatan noong siya ay may sakit.”
Nanginginig ang kamay ko habang nakatingin sa dokumento.
Samantalang ang mga taong nagpalyas sa akin isang buwan lang ang nakalipas…
ay biglang namutla.
Sa wakas, naintindihan ko ang isang bagay.
Hindi pala mahalaga kung dugo o hindi.
Minsan, ang tunay na pamilya ay ang taong pinipili kang mahalin—at pinahahalagahan ang kabutihan ng puso mo.