Sa mundo ng real estate, kilala si Doña Victoria bilang isang babaeng bakal. Tinatawag siya ng marami na “Ice Queen” dahil sa kanyang malamig na ugali at walang kompromisong pamumuno sa negosyo. Sa loob ng maraming taon, napalago niya ang kanyang imperyo at naging isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa bansa.
Ngunit sa likod ng kanyang tagumpay, may isang sugat sa kanyang puso na hindi kailanman tuluyang gumaling.
Dalawampu’t dalawang taon na ang nakalipas, nawala ang kanyang kaisa-isang anak na babae na si Sophia. Nangyari ito sa gitna ng isang masayang piyesta sa probinsya. Sa dami ng tao at kaguluhan ng selebrasyon, bigla na lamang naglaho ang bata.
Hindi nagkulang si Victoria sa paghahanap. Nagbigay siya ng malaking pabuya, kumuha ng mga pribadong imbestigador, at nagpakalat ng mga anunsyo sa iba’t ibang lugar. Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, walang bakas na nakita ang kanyang anak.
Ang tanging natira sa kanyang alaala ay isang espesyal na gintong kwintas na suot ni Sophia noong araw na iyon—may hugis kalahating buwan at may maliit na ukit sa likod: “V & S Forever.”
Mula nang mangyari iyon, tila nagbago ang buong pagkatao ni Victoria. Lalong tumigas ang kanyang puso, at naging mahigpit siya sa lahat ng nasa paligid niya, lalo na sa mga empleyado sa kanyang mansyon.
Isang araw, nagpasok ang kanyang mayordoma ng bagong kasambahay. Ang pangalan nito ay Maya.
Si Maya ay dalawampu’t dalawang taong gulang, lumaki sa probinsya, at halos walang pamilya. Tahimik siya at madaling kabahan, lalo na kapag may bagong gawain.
Sa unang araw pa lang niya sa mansyon, nakabasag siya ng isang baso habang naglilinis. Kinabukasan naman, aksidenteng natapunan niya ng tubig ang sapatos ni Doña Victoria.
Hindi iyon nagustuhan ng bilyonarya.
“Wala kang kaayusan sa trabaho!” matalim na sabi ni Victoria noon. “Kung hindi lang mahirap humanap ng kapalit, matagal na kitang pinaalis.”
Mula noon, sinikap ni Maya na umiwas sa amo. Madalas siyang maglinis kapag madaling araw o kapag wala si Victoria sa bahay upang hindi sila magtagpo.
Lumipas ang ilang linggo, at dumating ang isang gabi na puno ng engrandeng paghahanda.
Nagdaos si Doña Victoria ng isang malaking charity gala sa loob ng kanyang mansyon. Dumalo ang mga kilalang negosyante, politiko, at iba pang personalidad mula sa iba’t ibang sektor.
Dahil kulang ang staff ng catering, napilitan si Maya na tumulong sa pagse-serve ng mga inumin sa mga bisita.
Suot ang simpleng itim na uniporme, tahimik siyang naglalakad sa pagitan ng mga mesa habang bitbit ang tray ng mga baso ng wine.
Habang papalapit siya sa mesa kung saan nakaupo si Doña Victoria, biglang umatras ang isang bisitang tila nakainom na.
Sa isang iglap, nabunggo si Maya.
CRASH!
Bumagsak ang tray at nagkabasag-basag ang mga baso sa sahig.
Napatingin ang lahat.
Namula sa galit si Doña Victoria. Ngunit bago pa siya makapagsalita, may napansin siyang kumikislap sa leeg ng dalaga.
Isang kwintas.
Isang kwintas na pamilyar na pamilyar sa kanya.
Namutla ang kanyang mukha habang nakatitig dito.
“Sandali…” mahina ngunit nanginginig niyang sabi.
Bigla siyang tumayo at itinuro ang kwintas.
“Saan mo nakuha ang kwintas na ‘yan?!” sigaw niya.
“Sa anak ko ‘yan!”
Natahimik ang buong bulwagan.
At nang sumagot si Maya—isang sagot na hindi inaasahan ng sinuman—halos mawalan ng lakas si Doña Victoria sa kanyang narinig.