Tahimik ang courtroom, pero ramdam mo ang bigat ng hangin—parang may unos na paparating.
Nakatayo sa harap ng hukom si Jiro, suot ang kulay-kahel na uniporme ng bilangguan. Nakaposas ang kanyang mga kamay, nanginginig ang daliri, at halatang magdamag siyang hindi nakatulog.
Namumugto ang kanyang mga mata.
Sa kanang bahagi ng silid, naroon ang mga pamilya ng mga biktima. May umiiyak habang hawak ang panyo. May nakayuko, tila ayaw na muling maalala ang nangyari. Ang iba naman ay nakatitig kay Jiro nang may galit na hindi na maitago.
Sa kaliwa, ilang tao lang ang nakaupo.
Karamihan ay nakapikit o nakayuko—parang ayaw masaksihan ang susunod na mangyayari.
Tumayo ang hukom.
Matanda na siya, ngunit matalim pa rin ang kanyang mga mata. Nang magsalita siya, bumigat lalo ang katahimikan sa silid.
“Sa kasong isinampa laban sa iyo,” mabagal niyang sinabi, “napatunayan ng hukuman ang iyong pagkakasala beyond reasonable doubt.”
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ni Jiro.
Humigpit ang hawak niya sa gilid ng mesa.
Sa ibabaw nito ay nakalagay ang isang simpleng telepono—isang huling pagkakataon para magsalita bago siya dalhin pabalik sa kulungan.
“Dahil dito,” dagdag ng hukom, “ikaw ay hinahatulan ng habambuhay na pagkakakulong. At dahil sa bigat ng krimen… walang apela.”
Parang naglaho ang lahat ng tunog sa paligid.
Nanlabo ang paningin ni Jiro.
Sa isang iglap, nawala ang lahat ng pag-asa.
Ito na ang katapusan.
“May huli ka bang nais sabihin?” tanong ng hukom.
Huminga nang malalim si Jiro. Halos hindi na siya makalunok.
“Meron po, Your Honor…”
Lumingon siya sa paligid, na parang naghahanap ng kahit isang taong kakampi.
Wala.
“Isang hiling lang po bago ako dalhin.”
Nagkatinginan ang mga tao sa gallery. May napailing, may nagbuntong-hininga.
“Ano iyon?” tanong ng hukom.
“Gusto ko lang po sanang makausap ang nanay ko,” mahina niyang sabi.
“Kahit isang minuto lang… kahit isang beses lang akong makapagsabi ng ‘I love you.’”
May narinig na bulungan mula sa likod.
“Ngayon pa talaga?”
“Late na ‘yan…”
Ngunit saglit na natahimik ang hukom.
Tumingin siya sa pulis na nakabantay.
“Payagan,” maikli niyang utos.
Nanginginig ang mga daliri ni Jiro habang kinuha ang telepono.
Dahan-dahan niyang dinial ang numero.
Isang numerong kabisado na niya—ang numerong paulit-ulit niyang iniisip tuwing gabi sa loob ng malamig na selda.
Nag-ring ang telepono.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlo.
Sa bawat ring, parang binibilang ang huling segundo ng kanyang kalayaan.
Hanggang sa may sumagot.
“Hello?”
Hindi iyon ang boses ng kanyang ina.
Biglang parang tumigil ang hangin sa loob ng courtroom.
Napatingin ang hukom sa telepono. May isang pulis na napatuwid ang tayo.
Ang boses sa kabilang linya ay matatag… malamig… at may kakaibang bigat.
Hindi ito boses ng isang ordinaryong tao.
Napatitig si Jiro sa telepono.
“Sino po kayo?” mahina niyang tanong.
Sandaling tumahimik ang linya.
Pagkatapos ay nagsalita ang lalaki.
“At bakit mo tinatawagan ang numerong ito, Jiro… kung alam mong ako ang matagal nang naghahanap sa’yo?”
Sa sandaling iyon—
walang gumalaw sa loob ng korte.
Dahil tila kilala ng lalaking iyon ang buong kuwento ni Jiro.
At ang mas nakakapagtaka…
paano niya nalaman ang pangalan nito?