Maagang gabi sa barangay. Banayad ang ulan, pero may bigat sa hangin na parang may lihim na nakatago. Sa presinto, may bagong ulat na dumating kay SPO2 Reyes, beteranong pulis na sanay sa mga kaso ng nawawalang bata.
“Dalagita raw, ilang araw nang wala,” sabi ni PO1 Jomar, sabay abot ng lumang cellphone na may naka-record na tawag. Ngunit ang hindi pangkaraniwan—ang bata mismo ang tumawag.
“Paano siya makatawag kung nawawala?” tanong ni Reyes habang pinapakinggan ang mensahe. Sa kabilang linya, isang nanginginig na boses ang sumalubong:
“Kuya… hindi po ako nawawala… nakakulong lang po ako… sa sarili naming bahay.”
Nanigas ang dugo ni Reyes. Hindi ito simpleng pagkawala. Ang tinutukoy ay pagkakakulong. Ang batang si Lia, sa murang edad, ay nakulong sa loob ng tahanan na dapat ay kanlungan niya.
Sa dilim ng barangay, nagpatuloy ang mobile patrol. Kasama ni Reyes sina Jomar at dalawang pulis pa. May natanggap silang tip tungkol sa isang lumang bahay sa dulo ng eskinita—pader na may lumot, bintanang may rehas, at isang katahimikan na nagmumungkahi ng matagal nang lihim.
Pagdating nila sa gate, nakasara ito at may kandado. Ngunit sa loob, may mahina na ilaw mula sa isang bumbilya—parang maliit na pag-asa sa dilim.
“Police po!” sigaw ni Reyes, sabay tawag sa pangalan ng bata.
Walang sumagot, pero may narinig silang kaluskos—parang may nagtatago sa dilim. Lumapit si Jomar sa bintana at nakita ang anino ni Lia, nakatayo sa likod ng rehas, nanginginig, at may mga mata na puno ng takot.
Dahan-dahang lumapit si Reyes.
“Ikaw ba si Lia?”
Tumango ang dalagita, luha sa mata, boses halos mailap:
“Kuya… pakiusap po… wag niyo po akong iiwan…”
Bago pa makasagot si Reyes, may yabag sa loob. Malakas, matinis, puno ng galit—isang taong matagal nang kinikimkim ang sama ng loob—ang lumapit sa pinto.
At doon nagsimula ang gabi ng misteryo, takot, at mga lihim na matagal nang nakatago sa likod ng apat na pader.
👉 Basahin ang natitirang kuwento sa seksyon ng mga komento. 👇