Mula sa labas, perpektong asawa si James. Responsable. Maalaga. Ambisyoso.
Nang sabihin niyang may offer sa Toronto, ako pa ang unang nag-celebrate.
“This is it,” sabi niya. “Breakthrough ko na ito. Dalawang taon lang, Sarah. Pagbalik ko, secured na ang future natin.”
Dalawang taon kaming magkalayo. Dalawang taon na ako ang bahala sa bahay, sa investments, sa lahat.
Nagtiwala ako. Dahil asawa ko siya. Dahil mahal ko siya.
Tatlong araw bago ang flight niya, maaga siyang umuwi, dala ang ilang kahon.
“Mag-iimpake na ako ng iba pang gamit,” sabi niya. Mukhang excited. Mukhang determinado.
Habang naliligo siya, pumunta ako sa study room para kunin ang isang bagay. Doon ko napansin naka-open ang laptop niya.
Isang mabilis na sulyap lang. Ngunit may nakita akong pangalan na hindi ko inaasahan:
Erica.
“Office mate lang,” sabi niya noon. “Mas bata, medyo makulit.”
Ngunit ang email—hindi mula sa HR. Ito ay booking confirmation para sa isang high-end condo sa Taguig. Fully furnished, two-bedroom, long-term lease.
Dalawang occupants ang naka-register:
James.
Erica.
At may nakasulat na note tungkol sa pagdadagdag ng crib sa master bedroom.
Crib.
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw.
Tahimik akong naupo sa harap ng laptop, binasa ang bawat detalye.
Check-in date? Parehong araw ng “flight” niya papuntang Toronto.
Hindi siya aalis ng bansa.
Magpapanggap lang na nasa abroad, habang ilang kilometro lang ang layo, kasama ang babaeng buntis sa anak niya.
Mas masakit pa doon ang sumunod kong naisip: ang joint savings namin.
$650,000. Mahigit 37 milyong piso, karamihan mula sa mana ko sa parents ko. Siya pa ang nag-insist na ilagay sa joint account para raw “transparent” kami sa isa’t isa.
Ngayon alam ko na kung bakit.
Plano niyang unti-unting kunin ang pera habang “nasa Toronto,” at gagamitin para sa bagong pamilya niya.
Sa airport, habang yakap niya ako at pinapahid ang mga luha ko, halos matawa ako sa galing ng pag-arte niya.
“Para ito sa future natin,” sabi niya.
Oo. Para sa future nila.
Habang naglalakad siya papasok ng immigration area, alam kong diretso siya sa Taguig, hindi sa Canada.
At habang kumakaway ako, umiiyak kunwari sa harap ng lahat, isang desisyon ang buo na sa isip ko:
Hindi ako magiging biktima ng sariling kwento.
Hindi ako ang babaeng iiwan na wasak at walang magagawa.
Kung may plano siya… mas handa ako.