Tahimik akong lumabas ng opisina sa Makati, dala ang maliit na supot ng mainit na lugaw at paborito niyang ginger ale. Tatlong araw na kasing sinasabi ni Marco na may sakit siya—maputla sa sofa, paos ang boses, paminsan-minsan ay inuubo. Gusto ko lang siyang sorpresahin at siguraduhin na ayos siya.
Naglakad ako sa tahimik na subdivision, nagpark dalawang bahay ang layo, at dahan-dahang binuksan ang pinto gamit ang duplicate key. Hinubad ko ang sapatos ko para walang ingay. Ang bahay—maaliwalas, puti ang pader, maayos ang hardin—ay tila payapa sa panlabas.
Ngunit nang marinig ko ang boses ni Marco, tumigil ako.
Hindi iyon ang boses ng sakit na asawa ko.
Kontrolado. Malakas. Matigas.
Dahan-dahang lumapit ako sa sala, hawak ang supot ng lugaw. Hindi niya alam na nandito ako.
“…Hindi ka nakikinig,” sabi niya sa telepono, matalim ang tono. “Sinabi ko na sa’yo ang plano. Hindi siya pwedeng makaramdam ng kahit anong hinala bago dumating ang Biyernes.”
Biyernes? Ang utak ko’y nagutom sa kaba. “Siya?” tanong ko sa sarili. Sino ang tinutukoy niya?
Lumabas ang boses ng babae mula sa speaker ng telepono, may halong inis:
“Tatlong araw mo nang sinasabi yan, Marco. Hanggang kailan mo ako paghihintayin?”
Natuyo ang lalamunan ko. Nanginig ang kamay ko.
“…Inaayos ko na nga. Hindi mo kilala si Liza. Matalino siya. Kapag napansin niyang may kakaiba, magsisimula siyang magtanong. At kapag nagtanong siya…”
—“At ano ngayon? Matatakot ka ba bigla? Akala ko ba handa ka nang gawin ito,” putol ng babae.
Humawak ako sa pader. Parang umiikot ang hallway.
—“Hindi ako natatakot,” sagot ni Marco habang naglalakad. “Pero kailangan tama ang timing.”
Sandaling katahimikan.
—“Nasaan na ang pera?” tanong ng babae.
Parang sumabog sa dibdib ko. Pera? Titulo ng bahay? Dokumento? Bigla kong naramdaman na hindi lang simpleng sakit o kasinungalingan ito. May planong maingat na pinaghahandaan si Marco—at hindi ako kasama rito.
Dahan-dahang lumapit siya sa hallway, at sa sandaling iyon, natanto ko na kahit anong ingay o kilos ko, malalaman niyang narinig ko ang lahat.
“—Nandito na siya. Kailangan ko nang ibaba,” sabi niya sa telepono.
Nanigas ako. Hindi niya alam na narinig ko ang lahat.
Dahan-dahan kong itinaas ang ulo at sumilip sa maliit na pagitan ng hallway.
At doon…
Hindi lang ang telepono ang nakalatag sa mesa.
May makapal na folder—at sa ibabaw nito, malinaw ang titulo ng bahay namin. Sa ilalim ng pangalan ni Marco… may isa pang pangalan na hindi ko pa nakilala.
Sa puntong iyon, naintindihan ko: ang sakit niya, ang pangungusap, at ang lihim na pinag-uusapan niya sa telepono—lahat ng ito ay bahagi ng isang planong maaaring magwasak sa akin at sa buhay namin.
Kung ano ang susunod na mangyayari, at kung paano haharapin ng babae ang nakakatakot na katotohanan, malalaman ninyo sa susunod na bahagi sa comments.