Ako si Renz.
Ngayon ang araw na matagal kong hinintay—ang kasal ko kay Tiffany, ang nag-iisang anak ng bilyonaryong negosyanteng si Don Alfonso.
Ang pamilya nila ang may-ari ng isa sa pinakamalalaking shipping companies sa bansa. Para sa maraming tao, ang pag-aasawa ko kay Tiffany ay parang jackpot—isang tiket papasok sa mundo ng sobrang yaman at impluwensya.
Punô ng mga negosyante, politiko, at celebrities ang ballroom ng Shangri-La kung saan ginaganap ang aming engrandeng kasal.
Lahat ay perpekto.
Pero bago ako makarating sa puntong ito… may isang taong iniwan ko.
Si Angeline.
Ang dati kong asawa.
Noong nagsisimula pa lang ako sa buhay, siya ang kasama ko sa lahat. Siya ang naglalaba ng damit ko, nagluluto ng pagkain namin, at nagbibigay ng lakas ng loob kapag wala akong pera.
Pero habang tumataas ang estado ko sa buhay, napansin kong hindi na siya bagay sa mundong gusto kong pasukin.
Simple siya. Mahiyain. Hindi marunong makipagsabayan sa mga sosyal na tao.
At para sa akin noon—nakakahiya siya.
Kaya anim na taon na ang nakararaan, iniwan ko siya.
Ang huling alaala ko sa kanya ay ang gabing iyon sa labas ng condo ko. Umuulan nang malakas habang umiiyak siya.
“Renz… buntis ako,” sabi niya noon habang hawak ang tiyan.
“Huwag mo kaming iwan.”
Pero hindi ako naniwala.
Akala ko drama lang iyon para pigilan ako.
Sinarhan ko ang pinto… at hindi na lumingon.
Ngayon, sa araw ng kasal ko kay Tiffany, nagpadala ako ng imbitasyon kay Angeline.
Hindi dahil gusto ko siyang makita.
Kundi dahil gusto kong ipakita sa kanya kung gaano kaganda ang buhay ko ngayon.
“Sigurado ka bang pupunta ‘yang ex mo?” tanong ni Tiffany habang inaayos ang kanyang mamahaling diamond necklace.
“Baka naka-tsinelas lang ‘yan pumunta dito. Nakakahiya sa Daddy ko.”
Napatawa ako.
“Hayaan mo siya,” sabi ko. “Gusto ko lang makita niya kung ano ang nawala sa kanya.”
Nagsimula na ang reception.
Punô ng mayayamang bisita ang ballroom. Lahat ay naghihintay sa susunod na bahagi ng programa.
Lumapit ako sa emcee at may sinabi.
“I-announce mo ang pagdating ng special guest ko.”
Ilang minuto ang lumipas.
Biglang may pumasok na staff at may ibinulong sa emcee.
Nagtaka ang lahat nang biglang tumingin ang emcee sa pintuan.
“At ngayon…” sabi nito sa mikropono, “dumating na ang bisitang hinihintay ni Mr. Renz.”
Napalingon ang buong ballroom sa labas ng hotel.
Sa labas ng entrance, dahan-dahang huminto ang isang itim na Rolls-Royce.
Nagbulungan ang mga bisita.
“Kanino ‘yan?”
“Sinong VIP ang dumating?”
Unti-unting bumukas ang pinto ng kotse.
Unang bumaba ang dalawang batang halos magkamukha—isang lalaki at isang babae.
Kambal.
Pareho silang maayos ang bihis at mukhang edukado.
Pagkatapos…
bumaba ang isang babae.
Eleganteng damit. Maayos ang tindig. At may kumpiyansa sa bawat hakbang.
Si Angeline.
Halos hindi ko siya makilala.
Hindi na siya ang simpleng babaeng iniwan ko noon.
Tahimik na naglakad si Angeline papasok sa ballroom habang hawak ang kamay ng kambal.
Nagkatinginan ang mga bisita.
“Renz…” bulong ni Tiffany. “Bakit may kasama siyang mga bata?”
Hindi ako makasagot.
Huminto si Angeline sa gitna ng hall.
Tumingin siya diretso sa akin.
Pagkatapos ay dahan-dahang nagsalita.
“Hello, Renz.”
Tahimik ang buong ballroom.
“Anim na taon na ang nakalipas nang sabihin kong buntis ako,” dagdag niya.
Unti-unting napatingin ang lahat sa dalawang bata sa tabi niya.
“At mukhang panahon na para malaman mo ang totoo.”
Sandaling tumigil si Angeline bago sinabi ang mga salitang nagpatigil sa mundo ko.
“Ang kambal na ito… ay mga anak mo.”
Parang sumabog ang bulwagan sa bulungan.
Nanlaki ang mata ko.
“Anak… ko?”
Pero bago pa ako makapagsalita—
biglang tumayo si Don Alfonso, ang ama ni Tiffany.
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos ay malakas niyang sinabi ang utos na nagpatigil sa buong kasal.
“Itigil ang seremonya.”
Biglang natahimik ang lahat.
Dahil mukhang may mas malalim pang katotohanan na hindi ko alam…