Ako si Mariel, isang architect na matagal nang nagsikap para makamit ang mga pangarap ko. Sa trabaho ko, nakapagpatayo na ako ng maraming bahay para sa ibang tao—pero may isang bahay na espesyal para sa akin: ang dream house ko sa Alabang.
Ang asawa kong si Jason ay walang permanenteng trabaho. Paminsan-minsan lang siyang may raket, kaya halos ako ang gumagastos sa lahat. Pero dahil mahal ko siya, hindi ko iyon ginawang isyu.
Ang kapatid kong bunso na si Bea naman ay matagal nang nakikitira sa amin. Lumaki siyang spoiled, pero bilang ate, pinabayaan ko na lang. Akala ko pamilya kami—na kahit anong mangyari, hindi nila ako kayang saktan.
Mali pala ako.
Isang gabi, pagod akong umuwi mula sa site inspection. Pagpasok ko sa condo, napansin kong tahimik ang sala. Nandoon si Jason at si Bea.
Namumula ang mga mata ni Bea, habang si Jason ay nakayuko lang.
“Ate…” mahinang sabi ni Bea habang hinahawakan ang tiyan niya. “Buntis ako.”
Nanlamig ako.
“Si Jason ang ama.”
Parang biglang gumuho ang mundo ko sa isang iglap.
Ang asawa ko… at ang kapatid ko?
“Sorry, Mariel,” sabi ni Jason, diretso sa mata ko pero walang bakas ng pagsisisi. “Mas mahal ko si Bea. At mas kailangan niya ako ngayon. Mas mabuti pang maghiwalay na tayo.”
Hindi pa ako nakakabawi sa sakit nang magsalita ulit si Bea.
“At Ate,” dagdag niya na parang walang ginawang mali, “since magkaka-baby na kami, kami na lang ang titira sa bagong bahay mo sa Alabang. Lilipat na rin naman kayo doon next week, diba? Kami na lang. Ikaw naman ang may pera—kaya mong bumili ulit.”
Napanganga ako sa kapal ng mukha.
Ako ang naglabas ng downpayment.
Ako ang nagbabayad ng buwanang amortization.
Ako ang nagdisenyo ng bawat sulok ng bahay na iyon.
Pero sila ang gustong tumira?
Sa halip na magwala, huminga lang ako nang malalim. Pinunasan ko ang luha ko at tumingin sa kanila.
“Sige,” sabi ko nang kalmado. “Kung ‘yan talaga ang gusto niyo.”
Nagulat sila sa sagot ko.
“Ibigay niyo lang sa akin ang annulment papers na pirmado, at sa inyo na ang bahay.”
Biglang lumiwanag ang mukha nilang dalawa.
“Talaga, Ate?!” halos tumili sa tuwa si Bea. “Salamat! Ang bait mo talaga!”
Hindi nila alam—may dahilan kung bakit napakadali kong pumayag.
Nagmadali silang mag-empake at umalis sa condo ko.
Siguradong-sigurado sila na panalo na sila.
Pero hindi nila alam… nagsisimula pa lang ang lahat.
MAKALIPAS ANG ISANG LINGGO — MOVING DAY
Dumating sina Bea at Jason sa harap ng malaking bahay sa Alabang. May dala silang truck na puno ng gamit. Halos hindi mapigilan ni Bea ang excitement.
“Wow, Babe! Ang ganda talaga ng bahay!” sigaw niya habang tinitingnan ang modernong design. “Dito lalaki ang baby natin!”
Napangisi pa siya.
“Salamat sa tanga kong kapatid.”
Kinuha ni Jason ang susi na sinabi kong nasa ilalim ng paso malapit sa gate.
Lumapit siya sa gate at sinubukang buksan.
Pero hindi ito gumalaw.
Sinubukan niya ulit.
Wala pa rin.
“Bakit ayaw bumukas?” reklamo niya.
Habang nagtataka sila, may isang sasakyang dahan-dahang huminto sa likod nila.
Isang itim na kotse.
Pagbukas ng pinto, bumaba ako.
Tahimik silang napatingin sa akin.
Ngumiti ako nang bahagya.
“Ah… nandito na pala kayo,” sabi ko.
“Kaso… may maliit lang tayong problema.”
Nagkatinginan silang dalawa.
“Anong problema?” tanong ni Jason.
Huminga ako nang malalim bago sumagot.
“Kasi hindi pa sa akin ang bahay na ‘yan.”
Namilog ang mata ni Bea.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Ngumiti ako ulit.
“Hindi ko pa kasi tapos bayaran ang loan… at kahapon lang, pinull out ng bangko ang property dahil hindi ako nagbayad ng dalawang buwan.”
Tahimik ang paligid.
“At dahil ako lang ang borrower,” dagdag ko, “wala kayong karapatang tumira diyan.”
Para akong nanonood ng pelikula habang unti-unting nawawala ang kulay sa mukha nila.
Pero hindi pa doon nagtatapos ang sorpresa.
Dahil sa sandaling iyon, may isa pang sasakyang dumating sa harap ng bahay.
Isang van na may logo ng bangko.
At may mga taong bumaba na may hawak na dokumento.
PART 2 — ANG SURPRESA SA DREAM HOUSE
Tahimik ang paligid habang nakatingin sina Bea at Jason sa van na bagong dating sa harap ng bahay.
May logo ito ng bangko.
May tatlong taong bumaba—dalawang lalaki at isang babae—na may hawak na mga dokumento at folder.
“Good afternoon,” sabi ng babaeng naka-blazer habang lumalapit. “Kami po ay galing sa bangko tungkol sa property na ito.”
Nanigas ang mukha ni Bea.
“Property? Pero… amin na ang bahay na ‘to!” mabilis niyang sagot habang nakatingin sa akin.
Napangiti ako nang bahagya.
“Talaga ba?” sabi ko.
Binuksan ng babae ang folder at tiningnan ang papel.
“Ang property na ito ay naka-loan pa po sa pangalan ni Mariel Santos,” sabi niya. “At dahil may dalawang buwang hindi nabayaran, napunta ito sa legal repossession process.”
Napatulala si Jason.
“Repossession?!” halos mapasigaw siya.
“Hindi kayo puwedeng pumasok sa property,” dagdag ng lalaki mula sa bangko. “Technically, wala pa pong may karapatang tumira rito hanggang hindi naaayos ang loan.”
Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Bea.
“Ate… ano ‘to?” nanginginig niyang tanong.
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Ano? Hindi ba gusto niyong dito tumira?” mahinahon kong sagot.
“Pero sabi mo ibibigay mo sa amin ang bahay!” galit na sigaw niya.
“Hindi ko sinabing bayad na ang bahay,” sagot ko. “Sinabi ko lang na sa inyo na kung gusto niyo.”
Sandaling natahimik silang dalawa.
Pero hindi pa doon nagtatapos ang lahat.
Biglang nagsalita ulit ang babae mula sa bangko.
“By the way, Ms. Mariel,” sabi niya habang inaabot ang isang dokumento. “Approved na po ang request ninyo para i-transfer ang loan sa bagong property.”
Napatigil si Bea.
“Anong bagong property?” tanong niya.
Napangiti ako.
“Ah… hindi ko pa pala nasasabi.”
Lumabas ako ng kotse ko at sumandal sa pinto.
“Habang abala kayo sa plano ninyong kunin ang bahay ko… bumili ako ng isa pang property.”
Namilog ang mata ni Jason.
“Mas malaki. Mas maganda. At fully paid.”
Halos mawalan ng boses si Bea.
“Ano?!”
“Ang bahay na ‘to?” sabi ko habang itinuro ang malaking bahay sa harap namin. “Hindi na talaga ‘to ang dream house ko.”
Unti-unting nawala ang yabang sa mukha nilang dalawa.
“Pero…” bulong ni Jason. “Wala kaming matitirhan.”
Napatingin ako sa truck na dala nila.
“Akala ko ba magiging masaya kayo?” sabi ko.
Walang sumagot.
Sa sandaling iyon, muling nagsalita ang lalaki mula sa bangko.
“Ma’am, kailangan na po naming i-lock ang property habang nasa repossession process.”
Lumapit siya sa gate at nilagyan ito ng official lock at notice.
Ibig sabihin—wala nang makakapasok.
Tahimik lang akong nanood habang unti-unting nauunawaan nina Bea at Jason ang nangyari.
Ang bahay na inaakala nilang nakuha nila…
ay hindi pala talaga kanila.
At ang ate na tinawag nilang “tanga”—
siya pala ang may huling alas.
Bago ako sumakay sa kotse ko, tumingin ako kay Bea.
“Ate…” mahinang sabi niya.
Pero hindi na ako nagsalita.
Ngumiti lang ako nang bahagya.
Pagkatapos, sumakay ako sa kotse at dahan-dahang umalis.
Habang umaandar ang sasakyan, nakita ko sa side mirror ang dalawa—nakatayo sa tabi ng truck nila, walang masabi, walang magawa.
Iniwan nila ako noon.
Pero ngayon…
sila ang naiwan.