Lumaki ako sa masikip na eskinita ng Tondo, kung saan ang buhay ay laging “isang kahig, isang tuka.” Noong magkasakit si Tatay at hindi na makabangon si Nanay dahil sa lagnat at rayuma, bilang panganay, kinuha ko ang responsibilidad. Pinasok ko ang mundo ng Forbes Park—isang lugar na malayo sa amoy ng basura at dikit-dikit na barong-barong sa amin.
Doon ko nakilala si Sir Ricardo, isang tanyag na abogado. Sa edad na 42, taglay niya ang yaman na pangarap ng marami, ngunit kalakip nito ang isang uri ng kayabangan na tila nanliliit ng kapwa. Noong una, hindi ko pinapansin ang kanyang mga malagkit na tingin, hanggang sa isang hapon sa kanyang library, naging agresibo siya. Dahil sa hirap ng buhay, hindi takot ang naramdaman ko, kundi ang pagkakataong makakuha ng perang pantawid-gutom.
Ang Pagbabago ng Laro
Ang unang karanasan namin ay puno ng dismayo. Para sa isang taong mataas ang tingin sa sarili, ang kanyang husay sa silid ay kulang na kulang. Hindi ako nagpigil—sinabi ko ang totoo. Ang resulta? Isang sampal at limang libong pisong inihagis sa sahig. Masakit, pero pinulot ko ang pera. Para sa gamot ni Tatay, lulunukin ko ang pride ko.
Ngunit bumalik ako pagkalipas ng tatlong araw. Lunes noon, at amoy alak ang buong sala. Iba ang aura ni Sir Ricardo; tila gusto niyang bumawi sa huling pagkakataon. Nag-alok siya ng halagang hindi ko kikitain sa isang taon ng paglilinis.
Bago kami pumasok sa kanyang silid, may inalok siyang kakaiba: isang piraso ng tsokolate na tinatawag niyang “Dzir.”
“Kainin mo ito, Maya, tignan natin ang galing mo,” bulong niya.
Ang “Dzir” at ang Katotohanan
Ilang minuto lang ang lumipas, naramdaman ko ang kakaibang init. Ang dating matabang na engkwentro ay napalitan ng matinding enerhiya. Sa loob ng siyamnapung minuto, tila nagbago ang pagkatao ni Sir Ricardo. Naging agresibo at matagal ang bawat sandali.
Pag-uwi ko sa Tondo, nalaman ko sa internet na ang Dzir ay isang supplement na pampagana at pampalakas. Doon ko naintindihan ang biglang pagbabago ng kanyang stamina. Mula noon, naging regular ang aming “transaksyon” tuwing Lunes at Huwebes. Tinitiis ko ang kanyang mga kapritso dahil ang bawat sentimo ay napupunta sa alkansya para sa operasyon ni Tatay.
Ang Pangarap sa Kabila ng Dilim
Mahirap ang mamuhay sa ganitong paraan. Alam kong ang bawat halik at bawat haplos ay may katumbas na presyo. Ngunit sa gitna ng marangyang kwarto at malamig na aircon, isa lang ang nasa isip ko: ang aking pag-aaral.
-
Layunin: Gagamitin ko ang perang ito para makatapos ng kursong Law.
-
Paninindigan: Ang dignidad ay mahalaga, pero sa panahon ng krisis, mas mahalaga ang kumakalam na sikmura ng pamilya.
-
Pangako: Hindi ako habambuhay na magiging tagapaglingkod sa likod ng mga kurtina.
Balang araw, ako naman ang magiging abogada. Itatabi ko ang mga alaala ng tsokolateng iyon at ng “Dzir” bilang bahagi ng aking madilim ngunit makulay na nakaraan. Sa mundong ito, ang tadhana ay hindi hinihintay—ito ay nilalabanan.